• | | | | | | | |

    Philippe Geubels

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Vandaag kreeg ik van verschillende kanten bericht in verband met een interview met de Belgische komiek Philippe Geubels.

    Philippe Geubels emotioneel in Het Huis: “Pas nu besef ik hoe straf het is wat mijn vader gedaan heeft”

    Stand-upcomedian Philippe Geubels is dinsdagavond te gast in Het Huis.
    Voor één keer laat hij zijn grappen en grollen 24 uur achterwege en laat hij in zijn ziel kijken.
    Wanneer hij over de dood van zijn moeder vertelt, wordt de komiek emotioneel.

    Philippe Geubels vertelt in Het Huis over zijn beroep als komiek.
    Een beroep dat volgens hem niet zo vanzelfsprekend is.
    Hij vindt het vreselijk als mensen denken dat grappig zijn vanzelf gaat.
    “Ik vind het denigrerend als mensen zeggen: Je moet maar iets zeggen en dan lachen ze.”

    Emotioneel

    In de jeugdkamer wordt Philippe emotioneel wanneer hij over zijn moeder vertelt, die stierf toen hij jong was.
    “Ik heb er eigenlijk zelf geen herinneringen aan”, zegt hij. “Ze heeft een virus gekregen en veel koorts gemaakt, te veel, en is dan gestorven.
    Ik denk dat dat mijn karakter wel gevormd heeft.”

    Zijn vader stond er dan even alleen voor met drie kinderen. “Dat is iets wat ik zelf nu pas besef, nu ik een dochter heb, hoe straf dat eigenlijk is wat hij toen gedaan heeft.”

    Lees meer

    Nieuwsblad BE
    https://www.een.be/het-huis

     

  • | | | | | | | | | | |

    Geerte eren

    DoorTitia Liese

    Lieve prachtige Geerte,

    Gisteren zaten we tegenover elkaar, tijdens de Samenkomdag. Voorbereidingsdag voor symposium ZEER.
    Een andere setting dan we gewend zijn.
    Normaal zijn we samen aan het werk met ons werk in de jaartraining De kunst van het verbinden.

    Gisteren was het anders.
    Een andere aanleiding.
    Een andere setting.
    Een ander doel.
    Ik schrijf je deze open brief, omdat ik gisteren zo sterk voelde dat ik je wil eren voor wie je bent.
    Voor wat je kunt.
    Voor wat je doet.
    Voor wat we samen voor Verlaat Verdriet-ers op de wereld hebben gezet.
    Een open brief, omdat ik heel sterk de behoefte voel onze samenwerking ook naar buiten toe kenbaar te maken.
    Zonder jou, zonder jouw inbreng, zonder jouw kennis, zonder jouw wortels in de natuurlijke wereld zou het Verlaat Verdriet-werk er anders uitzien!

    Zoeken

    De weg die we samen zijn gegaan heeft voor mij altijd als natuurlijke weg gevoeld. Een vanzelfsprekende weg.
    Maar zo vanzelfsprekend was dat niet.
    Jouw deelname aan de workshop Zonder Moeder van lang geleden.
    De eerste stappen die we daarna samen zetten.
    Ieder vanuit onze eigen invalshoeken.
    Onze eigen processen.
    Onze eigen kennis.

    Jij met alle kennis van jouw werk in Tesjoewa.
    Ik vanuit mijn kennis van Verlaat Verdriet.
    Onze samenwerking zoekend, maar nooit aarzelend, vorm gegeven.
    De eerste werkvormen die we daarin neer hebben gezet: de grote Verlaat Verdriet-workshops. De dagen met Familieopstellingen.
    Uiteindelijk uitmondend in onze jaartraining De kunst van het verbinden.
    De jaartraining die steeds meer de vorm heeft gekregen van ons samen.  

    Lieve prachtige Geerte.
    Voor dit alles wil ik je eren.
    Openlijk.
    In een open brief.
    Zo, dat iedereen het weet.

    Dank.
    Dank.
    Dank.

  • | |

    Nogmaals: Op je lijf letten 2

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Nogmaals: op je lijf letten

    Vanochtend schreef ik de blog Op je lijf letten.
    Na het versturen realiseerde ik me, dat ik bij Op je lijf letten een thema was vergeten te noemen: darmen.
    En dat terwijl ‘darmen’ Verlaat Verdriet-ers vaak parten spelen.

    ‘Je darmen werken niet goed.’

    Deze opmerking kreeg ik te horen van een homeopatisch arts. Inmiddels ook al heel wat jaren geleden.
    Mijn darmen werken niet goed??? Daar was ik me totaal niet van bewust. Voor mijn gevoel deden mijn darmen hun werk naar behoren.
    Maar ja: ‘Hij zal wel gelijk hebben’, dacht ik.
    ‘Ik moet beter op mijn lijf letten.’  

    Kindertijd

    Ja, m’n lijf
    Ja, m’n darmen.
    Rond mijn 17e jaar ben ik een tijdlang intensief onderzocht in het ziekenhuis. Dit naar aanleiding van langdurige, ernstige pijnen in mijn buik.
    Niets gevonden.
    Maar ja: wie had het in die tijd over stress? Ik denk eigenlijk niemand.
    Met mij dus niks aan de hand dus (behalve buikpijn dan).

    Ook bedacht ik naar aanleiding van zijn opmerking, dat ik als kind wel eens van mijn vader te horen kreeg ‘Je drinkt te weinig.’ (dat fenomeen heb ik later ruimschoots goedgemaakt. Maar toegegeven: dat was niet wat mijn vader bedoelde. In tegendeel).

    Darmen

    ‘Je darmen werken niet goed’, kreeg ik een paar jaar geleden opnieuw te horen. Ditmaal van de acupuncturist.
    ‘Je zou meer water moeten drinken.‘
    Ik was me er nog steeds niet van bewust dat m’n darmen niet goed zouden werken, maar de boodschap was duidelijk.
    Alleen: veel water drinken. Dat was nog wel weer wat.
    Ik was niet gewend dagelijks veel water te drinken.
    Ik had er geen zin in.
    Ik vergat het.

    Water

    Toch was ik me ervan bewust: ‘Hier moet ik iets mee’.
    Langzamerhand heb ik mezelf er aan gewend dagelijks tenminste twee liter water te drinken. Of kruidenthee. In ieder geval: warm water, in plaats van steeds een grote plons koud water in mijn buik te gieten.

    Goed

    En wat nu zo bijzonder is: eerder was ik me er niet van bewust dat mijn darmen niet goed zouden werken.
    Maar nu: ik ben me er dagelijks van bewust hoe goed mijn darmen hun werk doen.
    Hun werk nu kunnen doen.
    En hoe blij mijn lijf daarmee is.
    En hoe blij ik er mee ben.

    Op je lijf letten

    Op je lijf letten!
    Darmen: een thema dat bij veel Verlaat Verdriet-ers een rol speelt.
    Ook bij jou?
    Word je er dan van bewust dat je daar iets aan kunt doen.
    Heel simpel. Bijvoorbeeld veel water drinken!

  • | | |

    Verzet

    DoorTitia Liese

    Verzet

    Een momentum in mijn leven was het: het besluit dat ik als kind nam uit verzet.
    Het innerlijke besluit dat mijn leven decennia-lang vorm zou gaan geven.

    Dat momentum vond plaats op het moment dat mijn vader van mij vroeg zijn tweede vrouw mammie te noemen.
    Mammie: dat was mijn moeder.
    Om de lieve vrede heb ik het gedaan. Ik ben de tweede vrouw van mijn vader mammie gaan noemen.
    Maar innerlijk kwam ik in verzet.
    Innerlijk besloot ik: als ik dit moet doen, is er nooit meer iets belangrijk in m’n leven.
    Ik doe niets meer.
    Leven vanuit ‘NEE‘
    Leven vanuit verzet.

    Straf

    Een ernstiger ‘straf’ zou ik de doener in mij niet op hebben kunnen leggen.
    Maar ik deed het.
    Maar: uit verzet ‘strafte’ ik mezelf voor tientallen jaren.
    Uit verzet deed ik niets meer.

    Verwoeste stad

    Gedurende een therapie van jaren geleden kreeg het beeld van Ossip Zadkine: Stad zonder hart (Rotterdam, voor Rotterdammers: Jan Gat) een bijzondere betekenis. Maandenlang stond een foto van dit beeld op mijn schoorsteenmantel.
    Zinnebeeld van hoe ik me voelde: verwoest.

    Meisje

    Na verloop van tijd kwam ik een foto tegen van mijzelf als kind van een jaar of drie.
    Meisje van drie, dat open de wereld in kijkt.
    Meisje van drie, dat vast van plan is iets goeds van haar leven te maken.
    Meisje van drie, dat geen idee had van wat haar boven het hoofd hing.

    Dat meisje, dat vast van plan was iets goeds van haar leven te maken – dat is niet wat ik ervan heb gemaakt, drong tot me door! – kreeg een plaats, naast de foto van het beeld van Zadkine.

    Vrede

    Op een dag maakte ik een kopie van de foto van het meisje met haar blonde krullen en haar ogen van de doener.
    Ik maakte de foto op maat en plakte dit kind op de foto van het beeld van Zadkine.
    Op het gat.
    Op de plaats van ‘zonder hart’.
    Een nieuw momentum!
    Ik mocht weer gaan doen.
    Ik ging doen.
    Ik doe nog het steeds.
    In vrede met mezelf.