• Schuld en verantwoordelijkheid

    Laten

    SCHULD

    Verlaat Verdriet-ers komen nogal eens in schuldgevoelens terecht. Je schuldig voelen is een gegeven dat in veel gevallen verlammend kan werken. Je komt in een toestand terecht die statisch is, zonder nog een uitweg te kunnen zien. Je voelt je schuldig. Je voelt je tekortschieten. Je hebt het gevoel iets niet goed te hebben gedaan. Of je weet niet goed waar je schuldgevoel eigenlijk uit bestaat en je hebt geen idee hoe je het op moet lossen. Je komt dan gemakkelijk in laten terecht. Je wacht af tot de gevoelens van ongemak zich vanzelf oplossen. Of je reageert feller dan je bedoeling was en kruipt vervolgens in je schulp en wacht af tot het over is. Misschien geef je andere mensen de schuld van de ontstane situatie, of de hele wereld van alles wat je dwars zit. Het is iets ouds, waardoor ik zo reageer’ beseffen veel Verlaat Verdriet-ers. Maar hoe? Wat ging er mis? Waarom? Hoe verander je dat?

    Doen

    VERANTWOORDELIJKHEID

    Verantwoordelijkheid is een dynamisch gegeven dat uitnodigt om in beweging te komen, om te handelen. Je bent je ervan bewust dat je deel bent van een ontstane situatie, maar ook dat je mee verantwoordelijk bent voor het ontstaan van die situatie. Mede door jouw aandeel is die ontstaan, en mede door jouw aandeel kan die situatie weer veranderen. Verantwoordelijkheid nodigt je uit tot doen.
    Voor Verlaat Verdriet-ers, die gemakkelijk overvallen kunnen worden door gevoelens van machteloosheid – je ouder overleed door een invloed van buitenaf: de dood, je hele leven veranderde, en jij kon niets doen om dit allemaal niet te laten gebeuren – is machteloosheid in verband met schuld en verantwoordelijkheid een aandachtsgebied dat wel wat zelfonderzoek kan gebruiken. Wat is er gebeurd? Waarom voel je je schuldig? Waaraan ben je schuldig? Wat is jouw deel van de schuld? Waaruit bestaat jouw gevoel van schuld?

    Overwinnen

    Als gevoelens van machteloosheid uit je kindertijd onder schuldgevoelens van nu verscholen zitten, kun je gemakkelijk in een vicieuze cirkel terecht komen. Je voelt je schuldig, je weet niet wat je eraan kunt doen, gevoelens van machteloosheid saboteren je om tot handelen te komen, je voelt je schuldig omdat je niet tot handelen in staat bent, je weet niet wat je eraan kunt doen, enzovoort. Je voelt je kind in een volwassen lichaam.
    Onderzoek je schuldgevoelens. Waar komen ze vandaan? In welke situaties waarin je terecht komt steken ze de kop (weer) op? Tijd nemen om deze gevoelens te onderzoeken is een stap die je zet in je verlate rouwproces. Het betekent dat je van laten naar doen gaat, van afwachten naar handelen. Ook al lijkt dat misschien een kleine stap die niet zo de moeite waard is, in werkelijkheid is het een hele grote stap die je helpt gevoelens van machteloosheid te onderzoeken en te overwinnen.

  • Parels van Verlaat Verdriet

    Die titel Stilstaan, om verder te kunnen zit me dwars. Aanvankelijk had ik het gevoel: zie je wel, ik wist het wel in augustus. Het ging niet goed meer. Ik kon me niet meer concentreren. Ik maakte fouten. Ik kon niet meer. Zie hier het resultaat, dat krijg je ervan. Ik vind de titel eigenlijk wel hilarisch, en ik kan er ook wel om lachen. Maar ondertussen groeit er een klein wantrouwend duiveltje in me. Is dit echt alles? Wat heb ik (eigenlijk) fout gedaan. Wat heb ik allemaal nog meer fout gedaan? Wat heb ik laten versloffen? Waar ben ik niet alert op geweest? Ik kan maar een ding verzinnen om te doen: Buro ISBN bellen om te vragen of ik iets vergeten ben, of erger nog, iets fout heb gedaan. Ik word verwezen naar de site waarop de titel en de verdere omschrijving van Teruggaan, om verder te kunnen vermeld staan. En dan zie ik het. Toen al heb ik de fout gemaakt. Niet in augustus, nee al in februari heb ik een onjuiste titel aangemeld. Gelukkig kan ik het zelf aanpassen. Er is geen man over boord. Mijn boek gaat verder de wereld in met de titel: Teruggaan, om verder te kunnen, de subtitel Parels van Verlaat Verdriet en het ISBN 978-90-78163-04-6. Da’s ook weer geregeld.

  • |

    Geluksvogel

    Wat een ongelofelijke geluksvogel ben ik toch dat ik dit Verlaat Verdriet-werk mag doen. Wat een mooie groep. Wat een mooie jaartraining. Wat brengt De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet de deelnemers veel. Helaas heeft M. af moeten bellen. Ze is ziek, en durft het niet aan op deze dag naar Nunspeet te komen. Ik word  geraakt door de liefde en de zorgvuldigheid waarmee M. vandaag toch haar plaats krijgt in de groep en in afwezigheid aanwezig is bij deze dag. Geerte en ik spreken af dat we M. de gelegenheid gaan bieden om individueel nog de jaartraining af te komen sluiten. Een prachtige, intense en ook vrolijke dag, met prachtige rituelen. Wat een warmte. Wat een verbinding. Wat een liefde. Wat houd ik veel van Verlaat Verdriet-ers en van Verlaat Verdriet. Wat is het leven mooi als je zin hebt kunnen geven aan je bestaan!

  • | |

    Trainingsdag

    Vandaag de derde dag van de vierde groep van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet gehad. Wat een mooie training is De kunst van het verbinden toch! Wat ben ik trots op deze training. Wat fantastisch, elke keer weer, om met Geerte samen te werken. Wij beiden hebben een heftig half jaar achter de rug, maar samen slagen we er in er te zijn voor ons programma en voor de cursisten. Zo’n mooie groep, zulke mooie, waardevolle mensen die met zoveel inzet werken aan hun verlate rouwproces. Wat heerlijk en bijzonder om dit te mogen doen! Morgen weer naar Terschelling. De overweging die ik een aantal keren sterk heb gevoeld, om W. te vragen de geplande Terugkomdag naar een andere dag te verschuiven – zodat ik wat langer op Terschelling kan blijven – heb ik uiteindelijk, na lang aarzelen, ter zijde geschoven. Nee. We hebben en afspraak op 7 september en die gaat gewoon door.