• | | | |

    Altijd moe zijn is geen aanstellerij

    DoorTitia Liese

    De Volkskrant 26 september 2015

    Regelmatig kom ik ze tegen: de Verlaat Verdriet-ers met chronische vermoeidheidsklachten.
    In de Volkskrant (Bijlage Sir Edmund) van 26 september 2015 een groot artikel van Ellen de Visser onder de kop ‘Altijd moe is geen aanstellerij‘.

    Citaat: Chronische vermoeidheid wordt vaak als psychische kwaal gezien. Maar nieuwe onderzoeken wijzen erop dat het immuunsysteem van de patiënten ernstig in de war is.

    Intro van het artikel

    Citaat:

    Ruim zes jaar geleden kreeg ze griep, samen met haar man, maar hij herstelde en zij werd nooit meer beter. Spierpijn, zware hoofdpijn, slaapstoornissen, ontstekingen en zo krankzinnig moe, zelfs na een goede nachtrust, dat ze volledig gevloerd was. Ze verdroeg geen prikkels meer, kon niet goed meer lezen, zich niet meer concentreren, niets meer onthouden. Ze bedacht excuses, had ze het niet wat te druk gehad misschien? Toen de klachten bleven, ging ze toch maar naar de huisarts. ‘Hoe gaat het thuis?’ vroeg hij.

    Die vraag werd symbolisch voor de reacties die Yvonne van der Ploeg (52) de jaren daarna ondervond.
    Moe? Dat zijn we toch allemaal wel eens, ze moest maar gaan sporten.
    Een rolstoel? Mevrouw moest eerst maar eens de juiste gedragstherapie gaan volgen. ‘Hoe kon ik uitleggen dat ik na een rit van een kwartiertje een halfuur huilend achter het stuur zat omdat ik niet in staat was om van de auto naar de voordeur te komen? Als ik op mijn werk de telefoon had neergelegd, was ik alweer vergeten wat er tegen me was gezegd.
    Ik dacht echt: ik word dement of debiel.
    Het was beangstigend.’

  • | | | | | |

    Verlaat Verdriet-lotgenotengroep in Apeldoorn

    DoorTitia Liese

    ‘Ik ben nog altijd blij dat ik toen heb meegedaan’

    ‘Regelmatig kom ik deelnemers tegen van de vorige lotgenotengroepen. En steeds opnieuw vertellen ze het aan me: ‘Ik ben nog altijd blij dat ik toen heb meegedaan met de groep. Het heeft me zo geholpen’ vertelt Rieteke als ik haar spreek om het initiatief van de lezing en het aanbod van de lotgenotengroep in Apeldoorn aan elkaar te verbinden.

    Nieuwe lotgenotengroep

    Komende herfst wordt je, als Verlaat Verdriet-er, de mogelijkheid geboden deel te nemen aan een nieuwe Verlaat Verdriet-lotgenotengroep in Apeldoorn.

    Je verhaal delen

    Je verhaal kunnen delen: het is zo belangrijk voor Verlaat Verdriet-ers. Terwijl er zo weinig ruimte – en zo weinig begrip – is voor de ervaring van het vroege verlies van je ouder(s) en de gevolgen die dit verlies voor je verdere leven heeft gehad. Andere mensen begrijpen het niet, terwijl je zo graag begrepen wilt worden. De lotgenotengroep in Apeldoorn biedt je de veiligheid – en de ruimte – om je verhaal te delen, biedt je herkenning en erkenning.

    Warm bad

    Je verhaal kunnen delen wordt door Verlaat Verdriet-ers altijd weer ervaren als een warm bad. Je wordt met een half woord begrepen. Er valt een last van je schouders. Je kunt weer verder!

    Ervaren begeleiders

    De groep wordt georganiseerd – en geleid – door Grietje, Rieteke en Willemien. Zij zijn enige jaren geleden speciaal getraind door Titia Liese en Jetty de Vreede om Verlaat Verdriet-lotgenotengroepen te leiden.

    Meer weten?

    De presentatie van deze nieuwe lotgenotengroep vindt plaats tijdens de lezing van Titia Liese op donderdag 17 september a.s. : Verlaat Verdriet, wegen naar herstel.  Wil je meer weten over de mogelijkheden die deze groep je biedt? Kom dan naar de lezing van 17 september 2015 in De Stolp in Apeldoorn.

  • | | | | | | | |

    Rondom Allerzielen 1

    DoorTitia Liese

    ‘Het meest heb ik gehad aan boeken van mensen die dezelfde ervaring hebben gehad als ik’ vertelt Carin Wormsbecher me tijdens ons eerste gesprek. Acht jaar geleden verloor Carin plotseling haar man Gerard. Haar man was directeur van drukkerij Wedding in Harderwijk. ‘Gerard was de drukkerij’ zegt Carin uit de grond van haar hart. ‘Toen ik weer een beetje bij zinnen was realiseerde ik me dat ik maar één ding kon doen om Gerard te eren, en dat was de drukkerij voortzetten. En zo werd ik directeur van Drukkerij Wedding.’
    Geen gemakkelijke opgave in een tijd waarin drukkerijen het moeilijk hebben. Om niet te zeggen: het heel erg moeilijk hebben. ‘Ik geloof in de kracht van een gezamenlijk doel’, zegt Carin. ‘Ooit zijn we met honderdduizenden mensen naar Amsterdam (1981) en Den Haag (1982) gegaan om te demonstreren tegen de kernwapens.’ Vanuit die gedachte van gezamenlijkheid startte Carin met 1 miljoen boeken.
    ‘In een tijd waarin uitgevers vooral op jacht zijn naar boeken met bestseller-potentie, blijven heel veel goede boeken on-uitgegeven. Boeken die de moeite waard zijn om te lezen. Boeken die andere mensen helpen, zoals ik me geholpen heb gevoeld door de boeken die zijn geschreven door mensen die hun partner verloren’. En zo ontstond Heel Nederland schrijft.

    Wat Carin en ik delen

    Al pratend blijken we veel te delen.
    Beiden hebben we een levens-veranderende verlieservaring omgezet om naar werk-met-hart-en-ziel. Carin in Drukkerij Wedding, ikzelf in mijn Verlaat Verdriet-werk.
    Beiden hebben we een groot vertrouwen in de kracht van het delen van ervaringen. En een groot vertrouwen in de kracht van een gezamenlijk doel.
    Beiden hebben we een groot boekenhart en delen we een grote liefde voor uitgeven in eigen beheer.
    Beiden hebben we hart voor sociaal ondernemen. Voor delen van kennis en kunde. Voor ondernemen waarin een balans is tussen geven en ontvangen, tussen ontvangen en geven.

    Rondom Allerzielen

    Al snel zitten we te praten over de mogelijkheid een symposium/seminar te organiseren rondom het thema Rouw en Schrijven. Beiden zijn we enthousiast. Een nieuwe afspraak om verder te praten is meteen gemaakt. We gaan zien of we van onze ideeën plannen kunnen maken. In principe hebben we al een datum gevonden voor het symposium/seminar, in de buurt van Allerzielen 2015. Namelijk op zaterdag 31 oktober 2015.

  • | | | | | | |

    Uitgeven in eigen beheer

    DoorTitia Liese

    Lezers van mijn boeken hebben het mogelijk al geconstateerd: ik ben een groot voorstander van boeken uitgeven in eigen beheer. Uitgevers hebben andere motieven om uit te geven dan ik. Voor een uitgever is continuïteit van haar/zijn bedrijf – geld dus – in de eerste plaats reden om uit te geven. Voor mij is het delen en doorgeven van kennis van en inzicht in gevolgen van jong ouderverlies aanleiding tot het schrijven en uitgeven van Verlaat Verdriet-themaboeken. Ik wil zelf voor de volle honderd procent bepalen hoe een boek eruit gaat zien. Hoe omvangrijk een boek wordt. Hoe groot de oplage wordt. Hoe de inhoud eruit gaat zien. Enzovoort enzovoort.

    Zo ging ik voor mijn nieuwe boek, Gids voor Verlaat Verdriet, op zoek naar een drukker, bij voorkeur in mijn buurt.
    Zo kwam ik terecht bij Drukkerij Wedding in Harderwijk.
    Zo maakte ik kennis met Carin Wormsbecher van drukkerij Wedding.
    Zo maakte ik kennis met het boekenhart van Carin: Heel Nederland schrijft. Meteen in het eerste gesprek met Carin was er een geweldige klik tussen haar en mij. We delen een boekenhart! Binnen een uur in ons eerste gesprek bedachten we dat we samen een symposium/congres/seminar zouden kunnen organiseren rondom rouw en het schrijven/maken van (herinnerings)boeken.

    Daar zijn we mee bezig.
    En hoe!

    Nieuwsgierig geworden? Binnenkort meer over onze plannen via mijn blog.