• | | | | | | |

    Naar de huisarts, een praktijkvoorbeeld 2

    DoorTitia Liese

    Gisteren gaf ik in Naar de huisarts het praktijkvoorbeeld van M. en haar gesprek met de huisarts. In dat bericht kondigde ik aan: wordt vervolgd.

    Praktijkondersteuner

    In december 2014 werd ik gebeld door één van de praktijkondersteuners GGZ van een huisartsenpraktijk in mijn woonplaats. Deze praktijkondersteuner vroeg me advies in verband met de begeleiding die ze deed van een jonge vrouw (18 jaar), die op haar 15e haar moeder was verloren. Deze jonge vrouw liep nu vast en was om hulp komen vragen.

    Dokter

    ‘Lijkt me niet zo goed’, bedacht ik, ‘als praktijkondersteuners hun best doen om Verlaat Verdriet-ers adequate hulp te verlenen, terwijl een huisarts (in dezelfde praktijk) de gevolgen van jong ouderverlies niet werkelijk onderkent bij iemand die een dergelijk verlies al langer geleden heeft ervaren. Iemand die, nota bene zelf, aangeeft dat ze in een sterk fysieke reactie als gevolg van verliesangst terecht is gekomen. Iemand die zelf de link legt tussen het vroege verlies van haar vader en haar angstreactie van nu. Die bang is dat deze angst structureel in haar lijf zit. Die hulp vraagt bij het leren omgaan met deze angst.’

    Wordt vervolgd

    Ik heb daarom vanochtend de betreffende huisartsenpraktijk gebeld, met de bedoeling een gesprek aan te vragen met de praktijkondersteuners GGZ van deze praktijk.
    ‘Stuurt u maar een mailtje’, was het antwoord.
    Dat heb ik gedaan.
    Wordt nogmaals vervolgd.
    Als het goed is!

  • | | | | | | | |

    Naar de huisarts, een praktijkvoorbeeld 1

    DoorTitia Liese

    Gisteren ontving ik een bericht van M.
    M., dertiger, vijftien toen ze haar vader verloor. M.’s vader is langdurig zowel psychisch als fysiek ziek geweest.

    M. en ik spreken elkaar regelmatig.
    Vlak voor afgelopen zomer beëindigde M. haar relatie van enige jaren met B. Een ingewikkelde relatie, met een ingewikkeld eind.
    Sinds afgelopen herfst heeft M. een nieuwe vriend, R. Naar aanleiding van ziekte van R., en zijn weigering met haar een afspraak te maken, ‘schoot’ M. in oude angsten. Naar aanleiding van die angsten besloot ze een afspraak te maken met haar huisarts. Via haar huisarts hoopte ze enige tijd psychische begeleiding te kunnen krijgen.

    Gesprek met de huisarts

    Ha Titia,
    Zoals je weet had ik afgelopen week een afspraak bij mijn huisarts, dr. O.
    Ik heb haar verteld over mijn ervaring, laatst met R.; hoe ik in paniek raakte toen hij simpelweg ziek was en niet wilde afspreken. Hoe ik mijn lichaam voelde dichtslaan, blokkeren waarna negatieve gedachten het van me overnamen, ik mij machteloos voelde en daarna de controle verloor enz…
    Ik heb dr. O. verteld dat ik in het contact met jou veel heb geleerd op het gebied van jong ouderverlies en zeker weet dat mijn huidige problemen met durven verbinden, vertrouwen en loslaten, hun oorzaak vinden bij de vroege dood van mijn vader. Dat ik dus de theorie wel ken, maar graag iets wil met de reactie die ik in mijn lichaam voelde toen ik zo bang was om weer te worden verlaten.

    Ik kreeg de indruk dat mijn huisarts goed luisterde. Ze vroeg of ik dit vaker had ervaren, vroeg door over wat ik precies voelde. Toch merkte ik dat ze me niet begreep. Haar reactie was dat ze mijn ervaring niet wilde bagatelliseren, het was vast een heel nare ervaring geweest. Maar ze kreeg niet de indruk dat er iemand tegenover haar zat ‘waar iets mee was, en waar wat mee moest’. Ik had mijn vaders dood juist heel goed had verwerkt, op een heel volwassen manier.
    In haar ogen had het juist met B. te maken; het was allemaal niet niks wat er was gebeurd. Ik was het afgelopen jaar zo sterk geweest, terwijl mijn vertrouwen weg was. Nu bij R. kon ik wel mijzelf zijn. Kwetsbaar door te huilen en bang te mogen zijn. Mijn ervaring deed haar meer denken aan een vorm van ontlading. Ze zei dat het juist goed was dat dit was gebeurd, dat ik me zo durfde te laten gaan. R. had er goed op gereageerd en nu komt het vertrouwen beetje bij beetje terug.
    Daarna merkte ik dat ze het gesprek wilde afronden. Ik noemde nog dat ik vrees dat het iets structureels is, de angst om iemand te verliezen. Dat mijn reactie daarop om ‘mijn jas aan te houden’ als een rode draad door mijn leven loopt. Dit linkte ze ook niet aan het verlies mijn vader. Maar als het nou vaker gebeurt of ik nog vragen had mocht ik gerust terugkomen.
    Ik vind het jammer dat ze niet open staat voor Verlaat Verdriet. Tijdens het gesprek dacht ik aan andere patiënten, die ze vermoedelijk ook niet juist helpt of doorverwijst.
    Ik red me wel. Zoals jij zei, is het goed om er mee bezig te zijn, juist na zo’n sterk gevoel van machteloosheid. Ik merk dat dat zo is. 
    Het is een heel verslag geworden. Maar ik wilde het je volledig vertellen, in plaats van het verhaal van mijn huisarts samen te vatten met een ‘ Nou, daar heb ik dus ook geen bal aan.’ Maar daar komt het wel een beetje op neer 😉
    Liefs, M. 
    Actie

    Naar aanleiding van de mail van M. heb ik een eerste contact gelegd met de praktijkondersteuners GGZ, van de huisartsenpraktijk waarvan de huisarts van M. deel uitmaakt.
    Wordt binnenkort vervolgd.

  • | | | | | | | | |

    Een nieuw begin in 2015

    DoorTitia Liese

    Het is het bijna-eind van 2014. Maandag negenentwintig december. Sinds twee-en-halve dag ben ik in Amsterdam. De Verlaat Verdriet.NU! site moet nodig ge-update worden. Maanden geleden maakten Juliette van Advies en zo en ik de afspraak om de laatste dagen van 2014 samen met deze up-date aan het werk te gaan.
    Sinds afgelopen zaterdag rond 13.00 uur ben ik in Amsterdam.
    ‘Wat gaan we doen?’
    ‘Nou eh, up-daten dan maar.’
    Grote klus. Dagen werk, maar het moet nu maar eens gebeuren.
    ‘Nou eh, Juul, eigenlijk heb ik nog wel iets. We hebben afgelopen voorjaar het besloten forum off-line moeten halen, maar ik krijg nu wel steeds signalen dat er toch eigenlijk wel behoefte is aan een veilig forum waarop je als Verlaat Verdriet-er kunt spuien wat je bezig houdt. Echt spuien, bedoel ik. Eigenlijk vind ik dat zo’n forum er moet zijn. En eigenlijk vind ik ook dat ik een dergelijk forum als nazorg-service zou moeten bieden.’
    ‘Maar dat kan.’ antwoordt Juliette meteen. ‘Niet zo moeilijk hoor. Paar uurtjes werk en dan gaan we daarna het up-date werk doen.’ ‘Dat zou fijn zijn’, roep ik meteen terug.

    Inmiddels zijn we ruim twee dagen verder. En voor Juliette twee nachten (voor mij ook, maar dan wel slapend). Ik had het kunnen weten. Juul zal nooit iets half doen. Als ze iets aanpakt gaat ze door tot in uiterste perfectie.
    De up-date zal een voorjaarsklus moeten gaan worden, naar ik vermoed.
    Het spiksplinternieuwe supergebruiksvriendelijke Verlaat Verdriet.NU!-forum voor alle Verlaat Verdriet-ers die een activiteit bij mij hebben gevolgd, zal met ingang 2015 beschikbaar zijn.

    Cliënten van Bureau Funale: let op de eerste nieuwsbrief van 2015!

  • | | |

    Een man voor het leven

    DoorTitia Liese

    Decembermaand. Geen makkelijke maand voor veel Verlaat Verdriet-ers. ‘Ik kruip eind november in m’n bed, trek de dekens over m’n hoofd en kom er begin januari wel weer uit.’ Zo’n soort gevoel bekruipt veel van hen in de loop van de maand november.

    Geen (vaste) relatie. Geen (eigen) kinderen. Familie die uiteen is gevallen. Dan kan een maand vol familiefeesten ook wel veel gevoelens oproepen van intense eenzaamheid. Van ‘nergens bij horen’. Van ‘niemands belangrijkste op aarde zijn’. ‘Familiefeesten: niet voor mij weggelegd.’

    Wat missen deze Verlaat Verdriet-ers eigenlijk, in deze tijd? Regelmatig hoor ik – tot mijn grote verbazing en eerlijk gezegd ook wel tot mijn spotlust  – om mij heen hoe met name vrouwen verlangen naar een man ‘met wie ze op de bank kunnen zitten’. Wat ze daar dan al die tijd doen op die bank? Geen idee (misschien zijzelf ook niet(?). Of naar ‘een man met wie ze samen oud kunnen worden.’ Wat ze in die tussentijd doen? Geen idee. Behalve op de bank zitten misschien (?).

    Wat is er eigenlijk tegen op een man om mee te leven? Een man voor het leven? Of is het verlangen naar een leven-à-la-facebook-leven een beetje erg groot geworden? Alles goed. Like. Alleen maar ups. Geen downs.

    Hoe dan ook: een maand vol van gevoelens van eenzaamheid is bepaald niet aantrekkelijk. Maar wat ik vooral ook altijd een beetje vreemd vind: zelden hoor ik in november iemand verheugd roepen dat de decembermaand weer in aantocht is. Jippie! En op ± 4 januari kun je overal de zucht van opluchting horen. Gelukkig. Hij is weer voorbij. Die decembermaand.

    Een schrale troost is geen troost. Troost moet goed zijn. Groot. Omvangrijk. Volwaardig. Maar hoe dan ook: hij gaat voorbij, die decembermaand. Met of zonder man voor het leven. Ook al is die troost misschien wel een beetje aan de schrale kant.