De magie van rituelen en symbolen

Gepubliceerd op dinsdag

De magie van rituelen en symbolen

In de loop van mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik ervaren hoe sterk rituelen je kunnen helpen helen. Ook kleine rituelen. En niet te vergeten: symbolen. Zeker kleine rituelen, en symbolen die iets met je doen. Waar je je dagelijks, al is het maar even, van bewust kunt zijn.

Ook kleine rituelen helpen je helen

Een paar van de symbolen en de kleine – simpele – rituelen die mij in de loop van de jaren hebben geholpen wil ik hier graag met je delen. Wie weet inspireren ze je om jouw eigen symbolen, en/of jouw eigen rituelen nog eens goed te bezien. De waarde die ze voor jou hebben te (het)ontdekken.

Nikè

Een jaar of twaalf zal ik geweest zijn toen ik voor de eerste keer in Parijs was. Het Louvre bezocht. Het beeld zag met de voor mij toen nog onbegrijpelijke naam Victoire de Samothrace. Een gigantisch beeld van een vrouw met enorme vleugels. Ik viel voor dit beeld dat me overweldigde. Als een blok. Vanaf dat moment maakt de Nikè van Samothrake, dat enorme beeld met de naam Overwinning deel uit van mijn leven. ‘Zo zou ik willen leven‘ heb ik vaak gedacht. Zo groot. En zo lichtvoetig. Met zulke enorme vleugels om me te dragen. Soms was ze tastbaar in mijn leven. Soms wat meer op de achtergrond. Maar als ze er was – en eigenlijk nog altijd is – dan voel ik die lichtvoetigheid in me waarmee ze landt. Gedragen door de wind. Zo maakt deze Nikè al sinds mijn twaalfde jaar deel uit van mijn leven.

Lees de vernieuwde pagina over rituelen en symbolen helemaal

De magie van rituelen en symbolen

Intuïtie
Je oorsprong
Heel ver weg
Ga maar op zoek
Vertrouwen

Nieuwe biografie-pagina Over Titia Liese

Gepubliceerd op zondag

Leven

Mijn leven is begonnen als een heel gewoon kinderleven. Gewenst kind, van liefdevolle ouders. Een heel gewoon kinderleven. Tot mijn moeder ziek werd. En twee jaar later overleed. Niets in huis veranderde. Geen stoel was verzet. Geen tafel. Niet één schilderij hing anders. Maar mijn moeder was er niet meer. Ik was 8 jaar.

Van leven naar overleven

Vanaf het moment waarop mijn moeder overleed – of eigenlijk vanaf de tijd dat mijn moeder ziek werd – veranderde mijn leven van leven naar overleven. Ogenschijnlijk ging mijn leven gewoon door. ‘Titia heeft haar eigen leven‘ schreef mijn vader toen ik 10 jaar was. Hij had gelijk. Maar de omvang van zijn gelijk kon hij in de verste verte niet bevroeden.

De volgende vijfendertig jaar stond mijn leven in het teken van overleven. Van mezelf uit alle macht staande te houden. ‘Vanaf mijn 8e jaar heb ik emotioneel voor mezelf gezorgd‘, durfde ik nog niet eens zo heel erg lang geleden voor het eerst uit te spreken.

Zo (over)leefde ik mijn leven. Ten koste van fysieke pijnen. Van altijd moe zijn. Lange periodes van (rand)depressiviteit. Overmatig alcoholgebruik. Suïcide-gedachten. Van angst. Onzekerheid. Van twijfel. Aan alles. Maar nog het meest aan mezelf. Aan mijn recht op bestaan. Geen doel in mijn leven waarmee ik me kon verbinden. Ik deed maar wat. Maar: mijn buitenkant ging door. Ogenschijnlijk functioneerde ik wel.

……………………………………………..

Lees de nieuwe pagina in z’n geheel

Over Titia Liese 

 

Insieme: De weg van liefde 2023

Gepubliceerd op zondag

Insieme. Ik zag het bijzondere gebaar met de vingers en vroeg Maartje: wat betekent dat gebaar eigenlijk? ‘Insieme’ antwoordde ze. ‘Samen.’
Samen. Insieme. Dat zijn ook de eerste woorden die bij me opkwamen toen we samen de eerste stappen zetten naar samenwerken.

De weg van liefde

De weg naar liefde ontstond. De (schrijf)retraite waarin je alle tijd en ruimte krijgt om aan jouw Verlaat Verdriet-thema’s te werken. Op de plek die Maartje en Davide met zoveel doorzettingsvermogen, en zoveel liefde, hebben getransformeerd tot wat het nu is. Een oase van rust die alle tijd en ruimte biedt om aan jouw thema’s te werken. Jouw thema’s nog eens onder ogen te zien. Te onderzoeken. Of te verdiepen. Of je te richten op de toekomst. Wat is afgerond. Wat heeft nog aandacht nodig. Hoe doe je dat. En hoe wil je verder. Alle tijd en ruimte omdat we deze dagen goed voor je zorgen. Ikzelf (Titia) met mijn ruime kennis van Verlaat Verdriet-thema’s die jou de mogelijkheid biedt om te werken aan wat echt belangrijk is voor jou. Wat nu jouw aandacht en liefde kan gebruiken. Insieme. Samen. Samen met Maartje en Davide in hun verblijf. Waar je kunt genieten van de liefdevolle gastvrijheid die in alles zichtbaar en voelbaar is. De betrokkenheid van Maartje. De overheerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidt.

Codiponte

In Codiponte. Een klein – in de kern – middeleeuws dorpje. In de Lunigiana. Aan de voet van de majestueuze Apuaanse Alpen en het Apennijnse gebergte. Op een (flinke) steenworp afstand van de Golfo dei Poeti. Een nog onontdekt deel van de Toscane. Groen. Niet toeristisch. Waar rust en stilte nog heel gewoon zijn. Waar de tijd een beetje stilstaat.

Kennismaken

Mogelijk ben je nieuwsgierig geworden. Vind je het leuk kennis te maken met deze mooie streek. En vooral: met Maartje en Davide. Op hun plek: de Concia.
Dat kan. Neem even de tijd, kijk naar Droomhuis gezocht en je komt het allemaal tegen. De Lunigiana. De Golfo dei Poeti. La Concia. De kookkunst van Davide. En natuurlijk ook: Maartje en Davide zelf.
Droomhuis gezocht 

Meer

Lees meer over De weg van liefde
Maak kennis met de B & B van Maartje en Davide La Concia 

Het einde van de innerlijke eenzaamheid

Gepubliceerd op vrijdag

Innerlijke eenzaamheid

Ik wil iets met je delen. Iets wat eigenlijk wel heel persoonlijk is. Maar ik doe het toch. Want het is ook een groot Verlaat Verdriet-thema, dat veel meer Verlaat Verdriet-ers aangaat dan alleen mijzelf. Ik heb het over eenzaamheid. Over innerlijke eenzaamheid. Net als zoveel andere Verlaat Verdriet-ers heb ik die gevoelens van eenzaamheid gekend. Dat gevoel op een eilandje te zitten. Geen deel te zijn van de wereld om je heen. Je ziet alles. Je hoort alles. Maar zelf maak je er geen deel van uit. Zelfs in gezelschap van familie of vrienden kun je je totaal eenzaam voelen. Anders. Dat is wat innerlijke eenzaamheid met je doet.

Contact

Bijna vijfendertig jaar heb ik een relatie gehad. Een LAT-relatie. We woonden in elkaars buurt. Ieder ons eigen huis. Ieder ons eigen leven. En een leven samen. Tot mijn partner, Michel, drie jaar geleden overleed. De grootste, mooiste betekenis die hij in al die jaren voor mij – Verlaat Verdriet-er – heeft gehad was dat hij altijd de verbinding kon houden. Na conflicten (en die waren er nogal eens) kon hij altijd weer de verbinding maken. En hij deed dat. Altijd weer maakte hij contact. Reikte uit. Herstelde het contact. ‘We moeten het samen doen’. ‘We moeten er samen uitkomen’. Hoe anders ging dat bij mij. Ik sloeg de deur dicht. Kwaad. ‘Val maar dood.’ Probeerde de scherven bij elkaar te rapen. Zo goed en zo kwaad als dat ging door te gaan met mijn leven. In m’n eentje. Zonder hem. Tot hij weer uitreikte.

Uitreiken

Nu, bijna drie jaar later, begint tot mij door te dringen wat zijn overlijden voor mij en mijn leven betekent. En dat is totaal anders dan ik me ooit had kunnen bedenken. Ik realiseer me dat ik eigenlijk altijd, diep van binnen en grotendeels onbewust, bang ben geweest dat als hij er niet meer zou zijn ik het contact ‘met buiten’, met andere mensen, weer zou gaan verliezen. En dat is helemaal niet gebeurd. Totaal niet. Integendeel zelfs. Ik besef nu hoeveel er in mij is veranderd. Hoeveel ik geleerd heb van hem. Contact maken. Uitreiken. De verbinding herstellen. Niet meer de deur dichtsmijten en er voor geen prijs meer achter willen kijken. Ik realiseer me nu, drie jaar later, dat ik mij niet langer laat leiden door die vroegere – alles overheersende – angst voor afwijzing. Ik heb van hem geleerd hoe belangrijk het is de verbinding te herstellen. Contact te maken. Uit te reiken. Wat een rijkdom in mijn leven om dat te beseffen. Te kunnen. Om dagelijks te ervaren hoe diep en intens mijn leven daardoor is veranderd.

‘Je hebt een leven te winnen’ houd ik Verlaat Verdriet-ers altijd voor. Het is waar. Het is echt waar. Je hebt een leven te winnen. De mogelijkheden zitten ook in ons, Verlaat Verdriet-ers. Je kunt het leren. Je kunt het leren een einde te maken, ook aan jouw innerlijke eenzaamheid.

Workshop Verlaat Verdriet

Deel jouw gevoelens van eenzaamheid in de Verlaat Verdriet-workshop. Ervaar hoe helend het is je deel te voelen van een groter geheel. Delen en leren van elkaar (en nog heel veel meer!). Lees meer over de workshop Verlaat Verdriet. Je bent van harte welkom!

Verdriet in de kruipruimten van je bestaan

Gepubliceerd op zondag

Interview met Titia Liese

Citaten uit het interview dat Joyce de Schepper had met Titia Liese, speciaal voor de uitgave van het  Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.   

Verlies

Als verlies zo ver is weggestopt, zo niet bespreekbaar is, maar ondertussen zo in àlles zit… in de manier waarop mensen in hun leven staan, in hun relaties, in hun werk. Hoe het verdriet in het leven van alledag zit, in het gezin van herkomst, in de relatie met broers en zussen.

Verdriet

Als verdriet door je leven heen sijpelt. Het zich in de kruipruimten van je bestaan nestelt. En je blijft het negeren, dan veronachtzaam je een deel van je leven van wat je toekomt. Dan sluit je een deel van jezelf buiten. En de kans is groot dat dat eigenlijk je meest krachtige deel is. Liefde, ook voor jezelf. Veel mensen stoppen hun verdriet zó ver weg dat ze niet eens merken dat ze het negeren. Vandaar dat publiciteit over dit onderwerp zo belangrijk is. Pas als je erover leest, denk je, weet je; dit gaat over mij, niet een beetje, maar dan ook totaal. Dit gaat he-le-maal over mij. Dit is mijn verhaal. Hoe verschillend de verhalen ook zijn, uiteindelijk gaan alle verhalen over hetzelfde. Ze gaan over eenzaamheid. Zich niet gehoord en gezien hebben gevoeld. Over gevoelens van machteloosheid.

De moeite waard

Uiteindelijk heeft het me gebracht waar ik nu ben. Daarom kan ik ook voluit zeggen dat het zo de moeite waard is. Jaren en jaren heb ik mezelf een zwakkeling gevonden. Een kneus. Iemand die nergens echt voor kon gaan. Iemand die bij alles wat ze deed mislukte. Als ik nu terugkijk naar wat er in al die jaren met me is gebeurd, dan heb ik wel degelijk keuzes gemaakt in mijn leven. Ook al had ik altijd het gevoel dat ik mij door omstandigheden liet leiden. Ik ben altijd door gegaan, tegen alle scepsis, ongeloof en minachting in.

Ik heb alles opzij gezet om te komen waar ik nu ben. En ik heb, ondanks teleurstellingen en tegenslagen, nooit opgegeven. Het kind, het meisje, de jonge vrouw, de vrouw die altijd aan alles twijfelde, en het meeste nog aan zichzelf, is de vrouw geworden die nu met grote letters boven haar hoofd voelt staan: Weet alles van Verlaat Verdriet wat nodig is om andere mensen in hun proces van dienst te kunnen zijn. Een autodidact zou je kunnen zeggen, maar dan wel een autodidact van een speciale soort, die om te beginnen eerst de puinhopen van haar eigen bestaan heeft moeten verkennen, inventariseren en grondig heeft moeten opruimen, die alles wat stond af heeft moeten breken, alvorens het huis steen voor steen weer op te kunnen bouwen.

Een degelijk bouwplan ontbrak, dat moest al werkend uitgevonden worden, maar het huis dat nu staat is stevig en nog mooi ook. Steeds was ik uitgegaan van de gedachte dat ik trots zou zijn op mezelf als ‘het grote werk’ eenmaal achter de rug zou zijn. Maar dat ben ik niet. Ik ben niet trots op mezelf. Wel heb ik een oude belofte ingelost. Ik heb er geen behoefte meer aan om trots te zijn op mezelf. Ik heb mezelf recht gedaan. Zo voelt het en zo is het goed.

Doorgaan

Van binnenuit doorgaan, linksom, rechtsom. Het moet gebeuren en je moet het doen. Buiten is binnen geworden. Het voelt als een missie, ik heb er geen ander woord voor. Volwassenen weten van elkaar verschrikkelijk zeker: het ergste wat je kan overkomen is je kind verliezen. Een kind dat een ouder verliest, lijdt een verlies van dezelfde orde.

Zien en erkennen

Het is de hoogste tijd dat volwassenen dat zien en erkennen. Een ingrijpend verlies als jeugdervaring, kinderen en rouw, wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus genomen wordt. Nu en in de toekomst.’

Interview online lezen

Lees het interview van Joyce de Schepper met Titia Liese  [Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek].

Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

Lees het interview met Titia Liese in het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek. Naast het interview met Titia vind je nog tien uitgebreide interviews met Verlaat Verdriet-ers in het (Ver)Werkboek. Interviews waarin je als ervaringsgenoot veel (h)erkenning vindt.

Bestellen

Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

Merel Pauw: interview in Volkskrant Magazine

Gepubliceerd op zondag

In Volkskrant Magazine van 8 augustus 2023 een interview met rapper en theatermaker Merel Pauw. Merel Pauw (1995) verloor op haar 18e haar moeder.

Citaat uit Volkskrant Magazine

…….. ‘Haar nieuwe single Fantastisch is een bitterzoete schets van de rouw om haar moeder. ‘Ik zou graag willen weten wat ze van mijn muziek vindt. En met haar willen praten over feminisme.’ zegt ze. ‘Mijn moeder overleed toen ik 18 was. Ze is drie jaar ziek geweest. Ik wilde na haar dood zo graag verder leven. Maar ik heb mijn gevoelens weggeduwd. In Fantastisch wilde ik dat mechanische beschrijven. Het gevoel van: hoezo zou ik eraan denken. Het gaat toch supergoed met mij? Ik ben soms bang haar te vergeten, ik heb daar nachtmerries over. Toen ze tien jaar dood was, heb ik een diner georganiseerd. Tegen al mijn vrienden zei ik: ik wil het die avond over mijn moeder hebben. Het was eng om dat te vragen. Maar het werd een van de mooiste avonden van mijn leven.’…….

‘…. Soms denk ik dat ik door het ziekteproces van mijn moeder te weinig ruimte heb gehad om als puber te oefenen met seks. En er achter te komen wat ik uit wil stralen naar anderen.’…..

Merel Pauw op YouTube

 

Jong ouderverlies is blinde vlek

Gepubliceerd op zaterdag

….. ‘Maar ik moet er nog steeds iets mee. Want de bindingsangst, het er toe willen doen, de vechtlust…het staat me soms nog steeds in de weg…..’

Blinde vlek in zorg en welzijn

Jong ouderverlies heeft levenslange gevolgen voor degene die erdoor getroffen wordt. Komt zo iemand in de hulpverlening terecht, dan wordt gewerkt aan de symptomen die ermee samenhangen, maar het jong ouderverlies zelf blijft te vaak onbesproken. Titia Liese van Verlaat Verdriet en traumapsycholoog/rouwtherapeut/docent Herman de Mönnink beschouwen jong ouderverlies als een blinde vlek in opleidingen en hulpverlening. Wereldwijd onderzoek wijst uit dat 6,6 procent van de kinderen jong ouderverlies meemaakt door overlijden van een ouder. In Nederland gaat het om 200.000 kinderen tussen nul en achttien jaar.

Levenslange invloed

De gevolgen van jong ouderverlies kunnen zich het hele leven lang laten gelden. Liese kan daarover meepraten. “Ik verloor mijn moeder toen ik acht jaar was”, vertelt ze. “Dat verlies heeft een enorme invloed gehad op mij, ik heb jarenlang min of meer rondgezworven met de vraag: wat doe ik in dit leven?” Pas rond haar veertigste vond ze de kracht om de confrontatie met zichzelf aan te gaan. Dit vertaalde zich uiteindelijk in Verlaat Verdriet, waarin ze anderen helpt die door het verlies van een ouder in hun jeugd moeite hebben met leven. “Daar zitten jonge mensen tussen”, zegt ze, “maar ook mensen van zeventig-plus.”

Dit laatste geeft aan hoezeer mensen hun hele leven in stilte, onzichtbaar, kunnen worstelen met de rouw van vroege verlating door een ouder. De Mönnink spreekt
in dit verband van een blinde vlek in opleidingen en hulpverlening. “Dat het niet de aandacht krijgt die het verdient, is gebaseerd op een kennistekort bij professionals”, zegt hij. “Daardoor kan het bestaan dat mensen met depressie, angst of agressie worden geholpen zonder de relatie met het jong ouderverlies te herkennen. Alsof het
om een mentale ziekte gaat. Die depressie, angst of agressie kunnen echter ‘reactief’ zijn, een normale reactie op jong ouderverlies. En als dat wordt onderkend, geeft dat
echt een normaliserende kijk en aanpak.”

Aandachtspunt voor opleidingen

Concluderend zegt De Mönnink: “Meer bewustwording over jong ouderverlies is echt cruciaal. Het verliessensitief werken móet meer aandacht krijgen in de opleidingen van professionals in zorg en sociaal domein. Zij moeten zicht krijgen op het mijnenveld waar ze doorheen moeten in het contact met iemand die er slachtoffer
van is. Dat mijnenveld is complex en gelaagd.”

Ervaringsdeskundigheid

Liese zegt blij te zijn dat De Mönnink hierbij ook expliciet het sociaal domein noemt. “Ik denk dat daar meer opening moet komen naar het gebruikmaken van ervaringskennis”, zegt ze.

Lees het artikel

Jong ouderverlies is een blinde vlek in zorg en welzijn – De Eerstelijns (de-eerstelijns.nl)

Tip

Lees ook het ervaringsverhaal van Olga in dit artikel.

…..‘Maar ik moet er nog steeds iets mee. Want de bindingsangst, het er toe willen doen, de vechtlust…het staat me soms nog steeds in de weg…..’

Een weg van liefde in de bergen

Gepubliceerd op donderdag

 

De weg van liefde

De weg van liefde kan veel mooie vormen hebben. Ik lees Boekhandel in de bergen van Alba Donati. ….. ‘Tegen alle adviezen in vertrekt Alba Donati naar Lucignana, haar geboortedorp in het pittoreske Toscane. Om daar, omgeven door bos en bergen, haar eigen boekhandel te beginnen. Overdag staat ze in de winkel, ’s nachts heeft ze tijd om de boeken te lezen die haar zo na aan het hart gaan…..’ 

Ik lees haar boek over de bijzondere boekhandel die ze begint in het dorp waar ze opgroeide. Aan de voet van de Apuaanse Alpen. Op bladzijde 222 lees ik: ‘We moeten aan de wereld laten zien dat het mogelijk is herboren te worden. Samen te werken. Bruggen te bouwen door je deel te voelen van een grote droom…. ‘

Het dorp van Alba Donati – Lucignana – ligt in Toscane, zo’n 60 kilometer van Codiponte. Codiponte, waar je als Verlaat Verdriet-er je eigen weg van liefde op kunt gaan. Kunt verkennen. Vorm kunt geven. Op een plek waar alle tijd is. Alle ruimte. Alle liefde, gastvrijheid en deskundigheid die je onderweg op jouw weg van liefde nodig kunt hebben.

Maak kennis met het Toscane aan de voet van de Apuanen. Lees het boek van Alba Donati en je voelt waar je kunt zijn!  Daar waar verhalen tot leven kunnen komen. Jij, op jouw plek aan de voet van de Apuaanse Alpen. In Codiponte. Waar jouw verhaal tot leven komt. Waar oud zeer kan helen. Je je herboren kunt voelen. Waar jouw weg van liefde vorm krijgt.

Je bent van harte welkom!

Lees meer

De weg van liefde
De weg van liefde (praktische informatie)

Bestellen

Boekhandel in de bergen 

 

De weg van liefde in Codiponte 2023

Gepubliceerd op dinsdag

De weg van liefde

(Schrijf)-retraite in Italië om aandacht te geven aan Verlaat Verdriet-thema’s die belangrijk zijn voor jou.

Dagritme

In een dagritme waarin toewijding (schrijven, lopen, denken, schrijven, delen, voelen, schrijven), dolce far niente (het zoete nietsdoen) en genieten van het Italiaanse leven (en eten) elkaar afwisselen.

Waar je alle tijd hebt. Je mag zijn die je bent. Waar je gezien wordt. Gehoord. Herkend. Erkend. Waar je je gesteund voelt door de deskundigheid van Titia Liese, en haar kennis van Verlaat Verdriet-thema’s die jou aan het hart gaan.

Codiponte

In de inspirerende omgeving van Codiponte, waar eeuwen en eeuwen pelgrims je op hun weg naar liefde zijn voorgegaan. In Villa le Muse waar Davide en Maartje op Italiaanse wijze voor je zorgen, en hun liefde ook door jouw maag laten gaan. De weg van liefde ligt voor je open.

  • Voor wie
    • Voor volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden.
  • Datum
    • Zaterdag 7 oktober – vrijdag 13 oktober
  • Plaats
    • Villa le Muse
      Codiponte / Casola in Lunigiana
  • Aantal deelnemers
    • Minimaal 4, maximaal 6
  • Lees meer

 

Codiponte,
waar oud zeer kan helen

De magie van een schrijfproces

Gepubliceerd op dinsdag

Wat een strijd is het toch. Elke keer weer die innerlijke strijd om tot schrijven te komen. Om woorden te geven aan gevoelens. Of aan zaken die ik wil delen. Waar ik de juiste woorden voor zoek. Woorden die de juiste snaar kunnen raken.

De weg van liefde

Al maanden weet ik dat ik de mailing de deur uit moet doen voor De weg van liefde. De (schrijf)retraite in Codiponte, oktober 2023. Ik draai er omheen. Al maanden. Al maanden weet ik dat ik het moet DOEN. Dat het nodig is de uitnodigingen te versturen. Dat het nodig is de teksten op mijn site aan te passen. Dat wil zeggen: nodig? HET MOET. En hoe meer het MOET, hoe meer ik het voor me uitschuif. Elke dag opnieuw. En elke dag weet ik: IK MOET HET DOEN!

De magie van schrijven

Afgelopen weekend voelde ik dat er een verschuiving gaande was in mijn hoofd. In mijn hersens. Er kwam ruimte voor bereidheid. Bereidheid om te schrijven. Bereidheid om te doen. Elke keer word ik weer verrast door deze gang van zaken. Wat een bijzonder proces! Altijd weer als ik denk: ‘Ik kan er niks van! Dit wordt nooit meer wat! ontstaat er ruimte in mijn hoofd. Gisterochtend in alle vroegte wist ik: ‘Zó wil ik het hebben’. Kwamen de woorden. En hoe bijzonder! Op dat moment kwam er een App-je binnen (ik vergat m’n telefoon uit te zetten). Een aanmelding voor De weg van liefde 2023. Als ik naar boven loop om de teksten die ik nu eindelijk heb geschreven in de computer te zetten is daar een tweede aanmelding binnengekomen. De magie van schrijven: een heel bijzonder proces!

Codiponte

‘Wat ik het allerfijnste vond aan deze week is dat ik helemaal in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier met mijn Verlaat Verdriet-thema’s aan het werk kon gaan. Wat er dan allemaal kan gebeuren is zo veel. Ik wil je bedanken voor deze bijzondere ervaring.’
Deelneemster aan De weg van liefde. In Codiponte, 2022

Lees meer

De weg van liefde 

 

Codiponte,
waar oud zeer kan helen