Wat is het toch fijn om eigen-wijs te zijn!

Gepubliceerd op zondag

Herken je het fenomeen van jezelf? De eerste zelfstandige gedachte die je ooit had? Waarvan je je toen waarschijnlijk niet bewust was hoeveel invloed die gedachte zou hebben op jou, en op jouw leven? Hoe die gedachte jouw leven zou kleuren? Vorm zou geven? Inhoud?
Een invloedrijke gedachte waar je je pas veel later bewust van zou worden. Maar die er wel was. Die eerste gedachte die je niet was voorgezegd door je ouders. Die je niemand napraatte. Maar die zich gevormd had. In jou. Op weg naar zelfstandigheid. Eigen-wijs.

Oordelen over ‘oud’

De gedachte die ik ooit ergens in mijn jeugd – waarschijnlijk in mijn middelbare schooltijd – heb gehad, was de gedachte dat het ongelofelijk dom is om negatieve oordelen te hebben over ‘oud’. Je kent ze vast wel, die haast pervers masochistische verzuchtingen. ‘Tsjaaaa – de leeftijd…… Ja, ouderdom komt met gebreken…...’ Ja, ja: we worden oud……’ ‘Tsjaaaa, je bent geen 25 meer‘…  Negatieve gedachte, of eigenlijk: oordelen over ‘oud-zijn’.

Maar…. zo dacht ik toen vroeger, hoe moet dat dan als je veertig bent ? Moet je dan zelfmoord plegen omdat je zeker weet dat het nooit meer wat kan worden met je? Dat het dan alleen nog maar berg-afwaarts kan gaan? Alleen maar omdat je ‘oud’ bent?

Schatten

In mijn eigen verlate rouwproces heb ik vaker van deze mooie schatten op kunnen duiken, door me bewuster bezig te houden met ’toen’. Schatten die me dierbaar zijn. Zoals deze eerste zelfstandige gedachte die mijn leven mee vorm heeft gegeven. Die me altijd ruimte heeft gegeven. ‘Er kan nog van alles gebeuren. Het is altijd tijd voor een nieuw begin. Er is altijd tijd en ruimte voor nieuwe ideeën. Voor nieuwe plannen‘.

Ik zal je zeggen: nu ik 70+ ben heb ik nog altijd veel plezier van deze eerste zelfstandige gedachte die een overtuiging werd. Die mijn leven mee vorm heeft gegeven. Kleur. Inhoud.
Wat is het toch fijn om eigen-wijs te zijn!

En dan vraag ik me af: hoe zit dat bij jou? Welke schatten duik jij op? Welke eerste zelfstandige gedachte van jezelf herinner jij je? Wat schiet jou als eerste te binnen?

Toch even in het gat kijken….

Gepubliceerd op donderdag

‘Die beerput ga ik niet open maken. Want ik ben veel te bang voor wat daar allemaal in zit.’ ‘Ik durf niet in dat gat te kijken. Want ik ben veel te bang dat ik er in zal vallen, en dat ik er nooit meer uit kan komen.’

Ik heb het gekend van mijzelf. Die angst voor de beerput. Die angst voor het gat. En ik hoor het steeds weer opnieuw van Verlaat Verdriet-ers.

Uitnodiging

En toch ga ik je nu uitnodigen met me mee te gaan. Toch eens in een gat te kijken. Daarvoor neem ik je graag mee naar Terschelling, waar ik me nu bevind. Nooit eerder heb ik Terschelling zo mooi meegemaakt als in deze week. September 2023. September-licht over een eiland dat – als gevolg van de vele regenbuien – er nog steeds een beetje nieuw uitziet. Mals is het woord dat steeds weer bij me opkomt. Het gras is voorjaars-groen. De bomen staan nog volop in blad. De temperatuur van het zeewater is midden-zomers. De luchten zijn ongekend helder, alsof de regen alle ongerechtigheden heeft meegenomen. De Waddenzee is de hele week al blauwer dan ik de Waddenzee ooit heb gezien, en verandert ’s avonds bij zonsondergang in een reusachtige abalone-schelp.

De Streken

Ik neem je mee naar De Streken, een kunstwerk dat jaren geleden deel uitmaakte van het Oerol-festival. Dat nu van voorjaar tot najaar aan de Waddendijk ligt als eerbetoon aan de oprichter van Oerol: Joop Mulder. Het mooie weer. De vrijwel wolkeloze hemel. De zonsondergangen. Elke avond opnieuw nodigen ze me uit te gaan kijken bij De Streken. Foto’s te maken. Op 30 augustus jl schreef ik in de blog De harmonie van de natuurlijke ordening over wat beelden met je kunnen doen.

In deze blog neem ik je mee naar De Streken, zoals ik dit kunstwerk gisteravond in de avondzon zag.

 

Zoals De Streken er van binnen uitzag.

 

En wat ik zag als heel diep gat. Maar wat in werkelijkheid helemaal geen diep gat was, als je ziet – en begrijpt – hoe het in elkaar steekt. In werkelijkheid stond hier het water nauwelijks 50 centimeter onder de vlonder. En was het water tot de helemaal vlakke zeebodem nauwelijks 25 centimeter diep.

Metafoor

Deze ervaring wil ik graag als metafoor met je delen. Want zo kan het ook zijn met beerputten. Met gaten. En met angst. Als je jezelf kunt verleiden je angst te overwinnen en er in te kijken. Als je de moed opbrengt te onderzoeken hoe het in elkaar steekt. Te zien. En te begrijpen. Dan kan dat een heel bijzondere ervaring worden.

Nieuws van De weg van liefde 2023

Gepubliceerd op donderdag

Sorry – maar ben je Verlaat Verdriet-er? Aarzel je nog je aan te melden voor de (schrijf)retraite in oktober 2023 De weg van liefde in Codiponte? Dan moet ik je helaas laten weten dat deze (schrijf)retraite ruimschoots is volgeboekt.

De weg van liefde

Een paar weken geleden nam Els Pronk telefonisch contact met me op. ‘Ik zou je graag willen assisteren bij De weg van liefde in oktober’ laat Els me weten. Enigszins benauwd reageer ik. ‘Els, op dit moment zijn er maar drie aanmeldingen. Een beetje weinig voor een assistent.’ ‘Geeft niet’ zegt Els prompt. ‘Ik wil het toch graag doen.’ ‘Dan gaan we het doen. We zien wel wat er nog gaat gebeuren’ besluit ik op hetzelfde moment. Want het is een mooi aanbod van Els. Els heeft jaren gewerkt als schrijf-coach, onder meer met Verlaat Verdriet-ers. En ze heeft mij in het verleden meer dan eens geassisteerd bij workshops. Ze verzorgde een workshop bij symposium ZEER en bij de presentatie van mijn boek Gat in je ziel. Hoe mooi kan een aanbod zijn! Zeker als je in aanmerking neemt dat De weg van liefde 2023 inmiddels in sneltreinvaart en ruimschoots is volgeboekt.

De weg van liefde 2024

Vele wegen leiden naar Rome. Maar niet alleen naar Rome leiden meer wegen. Ook naar De weg van liefde in Codiponte kun je andere wegen bewandelen. In oktober zal ik samen met Maartje bekijken welke data we in 2024 kunnen plannen. Bijvoorbeeld in het voorjaar.
Ben je Verlaat Verdriet-er, heb je recent of langer geleden een activiteit bij Titia gedaan? Overweeg je deelname aan de (schrijf)retraite De weg van liefde in 2024? Laat het me weten. Dan kunnen we – waar mogelijk – rekening houden met jouw wensen.

Lees meer

Lees meer over De weg van liefde

De harmonie van natuurlijke ordening

Gepubliceerd op woensdag

Mandala’s en fractalen

Ken je het fenomeen van de fractalen? Met name van de fractalen die voorkomen in de natuur? En ken je het fenomeen van de mandala? In beide fenomenen manifesteert zich de harmonie van de natuurlijke ordening. Ze illustreren beiden de natuurlijke behoefte aan ordening – aan harmonie – die wij als mens in ons dragen. Wij. Als mens. Als onderdeel van de natuur.

Fractalen

Mij fascineert het fenomeen van de fractalen al sinds mijn opleiding tot leerkracht beeldende vorming. Soms lijken ze een tijdlang verdwenen te zijn uit mijn bewuste leven. Ze lijken afwezig te zijn in de manier waarop ik kijk naar bloemen. Naar planten. Naar bomen. Dan is kijken weer kijken geworden. In plaats van waarnemen. Van zien. Van voelen. Van ervaren. Maar als ik me weer bewust ben van wat deze fractalen met me doen, dan zijn ze weer helemaal aanwezig. Dan ga ik weer op zoek naar ze. En vind ik ze weer overal.

Mandala’s

In het begin van mijn eigen verlate rouwproces kwam ik in aanraking met het fenomeen van de mandala. De tekenlerares in mij reageerde verheugd. Wat een heerlijke manier om bezig te zijn met passer, driehoek, potlood en kleur. Ik verwelkomde ze in mijn leven. Ging ermee aan de slag in een tijd waarin mijn leven voelde als volkomen zinloos. Als stuurloos. Het werken met mandala’s bracht me vreugde. En plezier. Ze gaven me ankerpunten in een tijd dat ik die heel hard nodig had. Maar er gebeurde ook iets wat ik wel voelde, maar wat ik niet helemaal begreep. Wat wel heel veel deed met mij. Maar wat?

Ook de mandala’s raakten bij mij wat uit beeld. Niet dat ik ze vergat, maar echt aanwezig waren ze niet meer. Andere werkvormen namen hun plaats in. En zo verloor ik ook uit het oog Verlaat Verdriet-ers te inspireren ze te maken.

 

 

 

Heling

Totdat ik in een van de boeken van Deb Dana over de Polyvagaal theorie in de praktijk las over de helende werking van het maken van mandala’s, en van het bewust observeren van fractalen, voor ons centrale zenuwstelsel. Toen begreep ik wat ik eerder voelde, maar niet goed begreep. Sinds ik dat las kondig ik De weg van liefde aan als ‘(schrijf)retraite’. Want in de rust en de stilte van Codiponte, en de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide, is zoveel meer helend dan schrijven alleen. Bijvoorbeeld ook in alle tijd en rust met aandacht construeren en kleuren van mandala’s. (Voor de Verlaat Verdriet-ers die zich hebben aangemeld voor De weg van liefde,en die dit lezen: ik neem teken-materialen mee naar Codiponte).

Kijken en voegen, kijken en voegen als een kameleon

Gepubliceerd op zaterdag

Interview met Titia Liese compleet beschikbaar

Voor ik voor komende week mijn werkplek verleg van Nunspeet naar Terschelling wil ik iets doen wat ik al van plan was. Namelijk het interview uit het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek van Joyce de Schepper met mij (Titia Liese) on line in z’n geheel beschikbaar maken. Een kwestie van zoeken in Documenten. Zoeken in mijn website. Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het interview in z’n geheel allang online beschikbaar is. Vergeten. Compleet vergeten. Dus is het een kwestie geworden van je erop attent te maken dat het interview online beschikbaar is. Mogelijk wist je dat al. Dan vertel ik je nu niets nieuws. Mogelijk wist je het niet. Dan kun je nu het interview niet alleen op papier in het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek lezen, maar ook online. Ik nodig je in dat geval graag uit dat te doen. Of mogelijk heb je het interview in het verleden gelezen. En wil je de kennismaking nog eens vernieuwen. Ook in dat geval nodig ik je graag uit het te lezen.

Citaat uit het interview

Als een kameleon

‘Mensen van de meest uiteenlopende leeftijden komen naar de workshops. Van begin twintig tot ver in de zeventig. Maar de meeste mensen komen bij me als ze tussen de 35 en 55 jaar zijn. Wat blijkt is dat ze hun leven lang getraind zijn in kijken en voegen als een kameleon. Regelmatig geef ik workshops voor mensen met verlaat verdriet. Een van de dingen die bij verlaat verdriet een rol spelen is het slecht om kunnen gaan met grenzen. En dus amper weten wat de normale gang van zaken is. Je bent gewend om je aan te passen aan omstandigheden die niet goed voor je zijn. Dat is een tweede natuur geworden. Kijken en voegen, kijken en voegen als een kameleon in combinatie met het gevoel dat je steeds denkt dat het aan jou ligt; ìk ben niet goed bij mijn hoofd. En dan is de verwarring compleet als je iets zegt, want daarmee word je nog niet gehoord. Mensen denderen daar zomaar overheen en ook dat laat je dan weer zelf gebeuren. Ik laat zien dat je inzicht en regie kunt krijgen, dat het de moeite waard is om een stap te zetten en het proces aan te gaan.’

Werkplek op Terschelling

Met ingang van morgen – zondag 20 augustus 2023 – bevindt mijn werkplek zich – inclusief mijzelf – op Terschelling, tot en met zondag 27 augustus 2023. Daarna voorzie ik je met plezier weer van blogs en andere informatie.

Interview van Joyce de Schepper met Titia Liese

Interview met Titia Liese 

Wie is Titia Liese

Wie is Titia Liese

Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

Adriaan van Dis in Volkskrant Magazine

Gepubliceerd op zaterdag

De puzzel Van Dis is nog lang niet af

Het was niet de bedoeling een ontroerend boek te schrijven over het zielige jongetje dat hij was. Toch is de jeugd van Adriaan van Dis nog in alles aanwezig – in zijn nieuwste roman én in zijn dagelijkse gedisciplineerde leven. De puzzel Van Dis is nog lang niet af.
Adriaan van Dis (1946) was 10 jaar toen hij zijn vader verloor.

Ik wil niet zielig gevonden worden

….‘Ja, ik ben een vrouwelijke man. Ik had ook een vrouwelijk vocabulaire door al die vrouwen om mij heen. Ik zei ‘ceintuur’. Pas later hoorde ik dat je ‘riem’ moest zeggen. En ik zei ‘blouse’, terwijl het bij een man overhemd heet. Al die rare mannenwoorden kende ik niet, want de man in huis vertrok toen ik 10 jaar was, door dood te gaan. Dus die vrouwenblik en al die andere vrouwendingen nam ik over…..’ 

… ‘Ik vind het lastig om te leven. Een van de leuke dingen van mijn bezoek aan middelbare scholen is dat ik de jonge mensen vertel: jongens het leven is niet leuk. Maar er is iets aan te doen: harnas je. Lees boeken, dan begrijp je jezelf en andere mensen iets beter. Mijn boeken zijn mijn vrienden.
Harnas je, is dat wel een goed advies?
…….’Ja! Je moet je harnassen. Het leven is niet prettig. Mensen zijn niet aardig. Het is erg lastig om te leven. Je mag het vizier in je harnas wel openhouden, maar je moet je niet laten beschadigen en overdonderen.’ 

Interview in Volkskrant Magazine

Interview van Nathalie Huigsloot met Adriaan van Dis in Volkskrant Magazine van zaterdag 19 augustus 2023.

Boek bestellen

Naar zachtheid en een warm omhelzen 

Tatjana Almuli in Volkskrant Magazine

Gepubliceerd op zaterdag

De plek waar mijn moeder ooit gelukkig was

Als haar moeder vertelde over Martha’s Vineyard, het hippie-eiland voor de Amerikaanse oostkust waar ze twaalf jaar heeft gewoond, hing Tatjana Almuli aan haar lippen. Sinds haar moeder is overleden wil Almuli, journalist en schrijver, met eigen ogen zien wat het eiland zo uniek maakte – en haar moeder zo gelukkig.

…. ‘ In 2020 schreef ik het boek Ik zal je nooit meer (Almuli was 16 jaar toen ze haar moeder verloor), over het uitgestelde rouwproces na het overlijden van mijn moeder. Ik dook in haar geschiedenis en steeds weer kwam ik terug bij Martha’s Vineyard…….’

….. Ik wilde ervaren wat dit eiland zo uniek maakt. Wilde weten of er nog altijd zo’n gemeenschapszin heerst. En of ik door mijn reis naar het eiland mijn moeder op een andere manier zou kunnen leren kennen. Omdat ze al zo vroeg uit mijn leven wegviel, heb ik haar nooit als volledig mens leren kennen. Ze was gewoon mijn moeder. Op het eiland wilde ik ontdekken wie ze daarvoor was…..

Lees het artikel in Volkskrant Magazine van zaterdag 19 augustus 2023.

Assisteren bij de workshop Verlaat Verdriet

Gepubliceerd op vrijdag

Sinds enige tijd komen er aanvragen bij me binnen van Verlaat Verdriet-ers om te mogen assisteren bij de workshop Verlaat Verdriet. Deze vragen komen uit Verlaat Verdriet-ers die overwegen om – vanuit hun eigen verlies-ervaring – te gaan werken met Verlaat Verdriet-ers. Een mooie ontwikkeling, die ik van harte toejuich. En die ik – waar het me mogelijk is – graag ondersteun.

Assisteren

Ben je Verlaat Verdriet-er? Zie jij ook mogelijkheden voor jezelf om dit werk te gaan doen? Lees dan hier voorwaarden voor deelname als assistent.

  • Je hebt bij mij (Titia Liese) deelgenomen aan een workshop Verlaat Verdriet, een workshop Dubbel Ouderverlies, de individuele workshop Heel je leven, in het verleden de jaartraining De kunst van het verbinden of de schrijf-retraite De weg van liefde;
  • Je bent zelf in je jeugd (dus voor je 20e jaar een ouder – of je beide ouders – verloren door overlijden;
  • Al enige tijd overweeg je serieus om te gaan werken met Verlaat Verdriet-ers vanuit ervaringsdeskundigheid [bij voorkeur binnen de GGZ];
  • Gedurende de workshop verblijf je, net als de andere deelnemers, op een plek die direct verbonden is aan de workshop. Waar nodig lever je een bescheiden financiële bijdrage aan je verblijf.

Gang van zaken

Bijzonderheid

De workshops van 21, 22 en 23 september 2023 en 16, 17 en 18 november 2023 zijn volgeboekt voor assistenten.

De moeite waard

………  Uiteindelijk heeft het me gebracht waar ik nu ben. Daarom kan ik ook voluit zeggen dat het zo de moeite waard is. Jaren en jaren heb ik mezelf een zwakkeling gevonden. Een kneus. Iemand die nergens echt voor kon gaan. Iemand die bij alles wat ze deed mislukte. Als ik nu terugkijk naar wat er in al die jaren met me is gebeurd, dan heb ik wel degelijk keuzes gemaakt in mijn leven. Ook al had ik altijd het gevoel dat ik mij door omstandigheden liet leiden. Ik ben altijd door gegaan, tegen alle scepsis, ongeloof en minachting in……… 

Uit het interview van Joyce de Schepper met Titia Liese (Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek).

Casa Bicaudata heet nu Bodoni

Gepubliceerd op vrijdag

 

Ken je dat? Dat bijzondere van lezen? Je leest iets, en onverwacht verschuift er iets in je. Iets waarvan je je niet echt bewust was. Maar wat al wel een tijdje suddert. Je voelt dat er wat is. Maar wat? Iets vraagt om aandacht. Maar wat? Er wil iets uit me. Maar wat? Mij overkwam dat bij het lezen van het boek Boekhandel in de bergen. Ik las over een vrouw. In Italië. Alba Donati. Een vrouw die haar belangrijke baan bij een uitgeverij in Florence op heeft gegeven om terug te keren naar haar geboortedorp. En daar een boekwinkel te beginnen. ‘Boekhandel? In een dorp met 180 inwoners? Wat bezielt je?‘ wat de opmerking die ze het meest te horen kreeg. Ze volgde haar hart. Begon haar boekhandel. Schreef een boek over haar boekhandel. Met succes. Met groot, internationaal succes.

Al lezend in het boek werd ik geraakt door de simpelheid van haar verhaal. De directheid waarmee ze haar verlangen omschrijft. Door de doortastendheid van haar hart. Haar veerkracht toen haar winkel al in het eerste jaar in vlammen opging. Ze onmiddellijk besloot om door te gaan. Haar winkel met crowd-funding weer opbouwde.

Mijn gedachten gaan al lezend naar mijn plek in Italië. Het huis dat ik vorig jaar kocht. Dat ik de naam gaf Casa Bicaudata. ‘Schrijfhuis van Titia’ wordt het al genoemd. De naam Bicaudata is te vreemd realiseerde ik me. Te moeilijk in het gehoor liggend om te onthouden. Op een andere plek kwam ik de naam Bodoni tegen. Bodoni is een beroemd lettertype, ontworpen door de Italiaan Giambattista Bodoni. Ineens viel het op z’n plek. ‘Het schrijfhuis van Titia’ heet vanaf nu Bodoni. Makkelijk uit te spreken. Makkelijk te onthouden. Bodoni. Schrijfhuis. Op het pleintje van CodiponteCastello.

Schrijven en verblijven

Schrijven en verblijven kun je als Verlaat Verdriet-er met de schrijf-retraite De weg van liefde. Bodoni staat nog een ingrijpende restauratie te wachten. We schrijven en verblijven ook dit jaar in Villa le Muse. De plek die Maartje Schönefeld en Davide Donati voor ons beschikbaar hebben. Waar alle tijd, rust en aandacht is om op verhaal te komen. Je met alle liefde wordt verzorgd. Waar Davide zijn overheerlijke Italiaanse maaltijden voor ons bereidt. De weg van liefde vindt dit jaar plaats van zaterdag 7 oktober – vrijdag 13 oktober. Eventueel langer verblijf voorafgaand aan, of na afloop van, De weg van liefde,  kun je vooraf regelen met Maartje.

De weg van liefde

Lees meer over De weg van liefde oktober 2023.

Lezen

Boekhandel in de bergen

Kopen

Boekhandel in de bergen 

Opgeven is geen optie

Gepubliceerd op woensdag

Opgeven is geen optie. Het klinkt wel stoer. Iets voor sporters. Voor topsporters. Iets waar je heel ver mee kunt komen. Succes mee kunt oogsten. Waardering. Respect. Waar je complimenten mee kunt oogsten. Maar is dat altijd zo met ‘opgeven is geen optie’?

Mensen redden

Voor mensen die in hun jeugd getraumatiseerd zijn, bijvoorbeeld door het onomkeerbare verlies van een ouder door de dood, is opgeven vaak geen optie. Ze hebben de neiging andere mensen te willen redden. Ten koste van alles gaan ze door. En door. En door. Met redden. Las ik onder meer in het boek van Bessel van de Kolk: Traumasporen. Ik herken het. Ik herken het bij mijzelf. Bij andere Verlaat Verdriet-ers. Maar is het dan nog steeds een positief gegeven? Zegt ‘opgeven is geen optie’ iets over jouw doorzettingsvermogen, wat je als positief zou kunnen labelen? Maar is dat echt zo positief? Of is er mogelijk eigenlijk sprake van het niet los kunnen laten van hardnekkige overtuigingen? Van overlevingspatronen?

Overlevingspatronen

Volwassenen die in hun jeugd getraumatiseerd zijn hebben de neiging in hun volwassenheid andere mensen te willen redden. Wat geef je dan niet op? Geef je de ander niet op? Of geef je je overlevingspatronen niet op? Altijd maar doorgaan? Want als je opgeeft: wat blijft er dan over? Ben je misschien onbewust bang dat je ook dood zult gaan als je opgeeft? Heeft onze jeugdervaring met de dood ervoor gezorgd dat ‘opgeven’ voor ons associeert met ‘dan ga je dood’?

Grenzen

In mijn persoonlijke leven word ik er stevig mee geconfronteerd. Ben ik iemand aan het redden? Iemand die een bijzondere plek inneemt in mijn leven. Zwaar getraumatiseerd in zijn jeugd. Iemand van wie ik dacht ‘Ik moet vertrouwen hebben. Vertrouwen dat het goed komt. Ook als ik dat vertrouwen niet heb. Juist dan moet ik vertrouwen hebben. Hoever ga ik. Over hoeveel grenzen ga ik. Hoe lang heeft het zin dat ik mee beweeg. Steeds weer mijn eigen grenzen verleg. Wat doet dat met hem? Voor hem? Wat doet dat met mij? Voor mij?

Voorbeelden

  • Altijd voor anderen klaarstaan. Waarom? Is dat omdat je zo goed weet wat de ander nodig heeft? Omdat je niet wilt dat de ander ten onder gaat? Omdat je zo goed weet hoe dat voelt?
  • Altijd geven. Zorgen voor anderen. Wat doe je dan? Geef je de ander wat je zelf zo graag had willen krijgen? Waar je zelf te veel in bent misgelopen? Zorg? Steun? Begrip? Liefde? Gevoel van onvoorwaardelijkheid?
  • Je altijd aanpassen aan de wensen van anderen. ‘Ik ben niet belangrijk’.
  • Heb je het gevoel nodig dat je nodig bent?
  • Wil je waardering krijgen? Een pleister op de wonde van jouw onderontwikkelde gevoel van eigenwaarde?
  • Twijfel je aan je recht op bestaan? Denk je dat je het nodig hebt je bestaansrecht veilig te stellen? Te verdienen?

Zoektocht

Herken je de neiging bij jezelf anderen te willen redden? Heb je je ooit afgevraagd: wat doe ik eigenlijk? Waarom doe ik dat eigenlijk? Hoe komt het dat ik dat doe? Mogelijk herken je de situaties. Herken je de dilemma’s. Door mijn eigen ervaring heb ik er veel over nagedacht. Wie weet heb je iets aan mijn gedachten. Sluiten ze aan bij jouw eigen gedachten. Of brengen ze een nieuw perspectief. Het helpt je in je zoektocht als je antwoorden vindt die bij jou passen. Het helpt je in de zoektocht van zoveel Verlaat Verdriet-ers. Wie ben ik? Wat wil ik? Wat doe ik?

Lees meer

Traumasporen