• | | | | | |

    Traumaboom: jaarcyclus Verlaat Verdriet verwerken en helen

    DoorTitia Liese

    JONG OUDERVERLIES

    Een kind dat een of beide ouders verliest door overlijden, verliest veel meer dan alleen die ouder(s). Het verliest ook een veilige basis. Een gevoel van geborgenheid. Van vertrouwen. De wereld voelt vanaf dat moment anders. Het verlies komt zelden alleen. Vaak zet het een keten van ingrijpende veranderingen en nieuwe verliezen in gang. Sommige verliezen zijn zichtbaar. Andere nestelen zich bijna ongemerkt in je leven. Maar allemaal laten ze hun sporen achter.

    Verhaal

    We staan er vaak niet bij stil, maar ingrijpende gebeurtenissen in voorgaande generaties kunnen nog altijd doorwerken in jouw leven. Soms zonder dat je het beseft. Ze kunnen zichtbaar zijn in de keuzes die je maakt, de relaties die je aangaat, de manier waarop je jezelf beschermt of juist steeds weer over je eigen grenzen heen gaat. Wat gebeurde er in jouw leven? Welke vervolgverliezen heb jij meegemaakt? Tot welk mens ben jij uitgegroeid? Wat leeft er vandaag nog in jou vanuit alles wat je hebt meegemaakt? Welk verhaal vertelt dat?

    Jaarcyclus Traumaboom

    Met TRAUMABOOM trekken we een jaar lang met elkaar op. In een kleine groep van maximaal zes deelnemers is er ruimte voor jouw verhaal, jouw vragen en jouw proces. Titia Liese en Geerte Cammeraat begeleiden deze jaarcyclus en brengen hun kennis, ervaring en betrokkenheid mee. We werken vanuit gelijkwaardigheid. Wij hebben geen kant en klare antwoorden, maar weten dat jij zelf de deskundige bent van jouw eigen leven. Samen creëren we een veilige omgeving waarin je jezelf mag zijn. Een plek waar je mag onderzoeken, ontdekken en ontmoeten wat er in jou leeft. Je hoeft het niet alleen te doen; we leren van onszelf èn van elkaar. Door te luisteren, te delen en elkaar te ontmoeten, ontstaat stap na stap meer inzicht, herkenning en begrip. Voor wat je hebt meegemaakt, en voor wie jij vandaag bent. Niet om iemand anders te worden, maar om steeds meer thuis te komen bij jezelf.

     Wat kun je van ons verwachten?

    • Een veilige omgeving waarin je je gezien, gehoord en begrepen mag voelen;
    • Kennis en verdieping over Verlaat Verdriet, verlate rouw en de impact van vroeg ouderverlies;
    • Beeldende en creatieve werkvormen om woorden te geven aan wat soms moeilijk onder woorden te brengen is;
    • Schrijfuitnodigingen om stil te staan bij jouw verhaal en jouw proces;
    • Lichaamsgerichte oefeningen om meer contact te maken met jezelf;
    • Visualisaties en meditaties als ondersteuning voor jouw proces;
    • Systemische oefeningen die zichtbaar maken wat vaak onzichtbaar is;
    • Een jaar waarin je stap voor stap ontdekt wat jouw verhaal jou te vertellen heeft.

    Data

    Altijd op vrijdagen – 10.30 – 16.30 uur

    • 2026: 11 september / 27 november
    • 2027: 5 maart / 11 juni / 3 september

    Plaats

    Woon-/Werkplaats ZIN, Laan 56, 8071 JB,  Nunspeet

    Investering

    • Minder dan € 1.000​: € 475,-
    • € 1.000 – € 2.500​: € 515,-
    • Boven € 2.500​: € 550,-

    Informatie en aanmelden

    Titia Liese
    T: 06- 53 76 58 43
    E: titia@verlaatverdriet.nu
    W: www.verlaatverdriet.nu

    Geerte Cammeraat
    T:  06- 53 48 90 56
    E:  geertecammeraat@gmail.com
    W: www.geertecammeraat.nl

    Bijzonderheden

    • Voorwaarde voor deelname aan TRAUMABOOM: je verloor voor je twintigste levensjaar een ouder – of je beide ouders – door overlijden.
    • Nancy van Bommel, dank voor jouw mooie en waardevolle redactie-bijdrage.

    Folder om te downloaden: folder traumaboom 2026

  • | | | | | | |

    Traumaboom: jazeker!

    DoorTitia Liese

    Traumaboom: jazeker

    Jazeker, we gaan het weer samen doen! Geerte Cammeraat en ik. Een paar dagen geleden liet ik het al weten met Van truffel naar Traumaboom: vorige week maandag spraken Geerte en ik elkaar na jaren van stilte. Jaren waarin we beiden ons werk deden. Elk op haar eigen manier. De klik was er meteen weer. We besloten samen ieder voor zich na te gaan: gaan we het weer samen doen? Wat vorige week maandag eigenlijk al zo klaar was als een klontje, hebben we vanochtend in ons samenzijn bevestigd. Jazeker. We gaan het weer doen!

    Jaarcyclus Traumaboom

    Alsof er geen jaren van stilte voorbij zijn gegaan was ons samenzijn van vanochtend als vanouds. Wat ik bedacht bedacht Geerte ook, wat Geerte bedacht bedacht ik ook. Na de zomer ons nieuwe aanbod jaarcyclus 2026-2027: TRAUMABOOM. Vijf bijeenkomsten van een dag, verspreid over twaalf maanden. Meer dan vijftig jaar werkervaring met Verlaat Verdriet-ers gebundeld in een nieuwe cyclus. Binnenkort nadere informatie over plaats, data, tijd, kosten enzovoort.

    Voor Verlaat Verdriet-ers

    Voor de zekerheid: ons aanbod TRAUMABOOM is een aanbod voor Verlaat Verdriet-ers. Dus voor volwassenen die voor hun twintigste jaar een ouder – of hun beide ouders – verloren door overlijden. Heb je een reden om hierover met een van ons te overleggen, bijvoorbeeld als je je beide ouders verloor, en je laatste ouder toen je net ouder was dan twintig jaar, neem contact op via Contactformulier op de site van Titia of van Geerte.

    Meer informatie

  • | | | | |

    Niet meer leren reguleren, maar leren vertrouwen

    DoorTitia Liese

    Gisteren las ik een prachtig verslag van haar proces op de besloten Verlaat Verdriet-Facebookgroep. Zo mooi dat ik de schrijfster heb gevraagd of ik haar bericht ook open zou mogen plaatsen. Dat mag, onder haar nom-de-plume: Nova Vrij. Nova: dank je wel!

    Reguleren

    Vroeger moest ik mezelf redden door mijn gevoelens weg te stoppen. Nu mag ik ontdekken dat ik mezelf juist red door ze er te laten zijn. Het woord reguleren komt me inmiddels mijn nek uit. Reguleren… is dat niet wat ik mijn hele leven al heb gedaan? Vanaf jonge leeftijd heb ik geleerd mezelf te beheersen. Mijn gevoelens in te slikken. Mezelf klein te maken. Niet op te vallen. Mezelf steeds weer bij elkaar te rapen. Doorgaan. Overleven. Alles wat er binnen de muren van ons huis gebeurde, moest binnen de muren blijven. Er was geen ruimte voor mijn verdriet, mijn angst, mijn gemis of mijn boosheid. Ik leerde mezelf te reguleren omdat het noodzakelijk was om te overleven. Steeds weer. Mezelf herpakken. Emoties wegstoppen. Doorgaan.

    Overlevinsgstrategiën

    En nu, richting traumatherapie, hoor ik opnieuw woorden als window of tolerance en leren reguleren. Maar ik sla dit pad niet in om nog beter te leren reguleren. Dat kan ik al. Niet omdat iemand het mij heeft geleerd, maar omdat ik geen andere keuze had. Ik ben er een expert in geworden. En juist in dat stuk zit mijn trauma. Het voortdurende aanpassen. Het mezelf steeds weer bij elkaar rapen voordat iemand ziet wat er werkelijk gebeurt. Dat is geen heling. Dat is de overlevingsstrategie die mij altijd op de been heeft gehouden. Waarvan ik denk dat ik die nog altijd nodig heb. Voor mij zit de weg uit trauma niet in nog meer controle. Maar in het durven erkennen wat er werkelijk is. In het mezelf toestaan om te voelen. Om het er te laten zijn, zonder het direct te hoeven veranderen, oplossen of wegstoppen of er van weg te gaan. Gevoelens niet langer meteen wegwerken of beheersen, maar ze leren ontmoeten. Ze laten bestaan. Ze doorvoelen. Niet langer van mezelf weglopen, maar bij mezelf blijven. Want juist daar begint voor mij heling. Van daaruit kan er ook verbinding met een ander ontstaan.

    Boomstronk

    Toen ik door het bos liep zag ik een oude afgezaagde boomstronk. Het leven van die boom leek ooit te zijn gestopt. Dwars door de oude stronk heen groeide nieuw leven. Niet ernaast. Niet nadat de stronk verdwenen was. Juist vanuit dat wat ooit beschadigd was. Dat beeld voor mij de weg hieruit uit. Niet doen alsof de stronk er nooit is geweest. Niet proberen hem weg te halen. Maar ontdekken dat er, juist vanuit diezelfde plek, weer leven kan ontstaan. Ik hoef de hele weg niet te zien. Ik ken de weg niet. Alleen de volgende paar meter. En dat is genoeg. Genoeg om erop te durven vertrouwen dat ik dit mag voelen. Dat ik niet steeds hoef weg te bewegen van wat er is. Dat ik er niet in verdrink. En als het soms voelt alsof ik verdrink, weet ik inmiddels dat ik weer boven kan komen. Dat ik mezelf terug kan vinden. Vroeger moest ik mezelf redden door mijn gevoelens weg te stoppen. Nu mag ik ontdekken dat ik mezelf juist red door ze er te laten zijn.
    Net zoals dat jonge groen zich niet afvraagt of de oude stronk eerst moet verdwijnen. Het groeit eenvoudigweg verder, dwars door alles heen. Heling betekent voor mij niet dat de stronk verdwijnt. Heling betekent dat ik erop mag vertrouwen dat er, dwars door alles heen, weer leven kan groeien.
  • | | | | | | |

    Urrà voor Matilda Publishing House

    DoorTitia Liese

    Het zal je inmiddels zijn opgevallen. Verlaat Verdriet gaat wereldwijd. Nu Casa Matilda steeds meer herleeft is het tijd om van Casa Matilda een plek te maken waar mensen van overal over de wereld naartoe komen om te werken met – of aan – hun levensverhaal. Bijvoorbeeld het schijven aan een levensboek. Of een workshop ‘De weg van liefde’ of ‘Delen, en leren van elkaar’. Dat kan zijn therapeutisch. Of voor persoonlijke ontwikkeling. Voor zelfonderzoek naar lichaam en geest. Kortom: Casa Matilda – een internationale ontmoetingsplaats in Codiponte, waar oud zeer kan helen.

    Internationale ontmoetingsplaats

    De eerste teksten voor onze nieuwe website zijn al vertaald naar Duits, Engels, Frans en Italiaans. Een internationale ontmoetingsplaats met bijzondere thema’s – bijvoorbeeld Verlaat Verdriet – vraagt om een eigen uitgeverij. Die is er, inmiddels al sinds oktober 2025. Matilda Publishing House. Gevestigd op het pleintje van CodiponteCastello. In Casa Matilda.

    Matilda PH

    We gaan ervoor! Een aantal van onze uitgaven gaat online beschikbaar komen. Een aantal gaat beschikbaar komen in de vorm van kleine boeken – onze Matildine. Kleine uitgaven over Matilda van Canossa en haar boeiende levensverhaal. Over wat ons project op het middeleeuwse pleintje van CodiponteCastello je te bieden heeft. Over de Lunigiana, haar prachtige prehistorische menhirs, en haar meer dan 150 kastelen. Over wegen en paden naar, van, langs en door Codiponte. De eerste titels van onze Matildine zijn in de maak. Ze komen eraan!

    Urrà voor Matilda Publishing House !!!