Rode kersttulpjes en mijn moeder

Rode kersttulpjes en mijn moeder

Dit jaar, op tweede kerstdag, is het 60 jaar geleden dat mijn moeder overleed.
1957. Twee weken voor haar overlijden was ik 8 jaar geworden.
Ik heb weinig eigen herinneringen aan mijn moeder.
Soms herinner ik me situaties, maar zelf is mijn moeder daarin nooit aanwezig.

Rode kersttulpjes

Ik herinner me de rode kersttulpjes die mijn vader altijd vlak voor de kerstdagen meenam voor mijn moeder. Zelfs heb ik het gevoel dat ik zijn hand nog voor me zie, met daarin de bolletjes met de kleine rode kersttulpjes.

Schaaltje

Mijn moeder zette de tulpjes altijd in een schaaltje.
Met een plukje sphagnum.
Of een plukje rendiermos.
Fascinerende namen voor een klein meisje. Rendiermos (waar waren de rendieren? Wat deden die?). Sphagnum (Een raar woord. Wat was dat nou weer? Waar kwam dat vandaan? Wie maakte dat?).

Op zoek

Ieder jaar opnieuw probeer ik kersttulpjes te vinden. Dat valt niet altijd mee. Vaak ben ik aan de late kant. Vaak zijn ze duur. En toch wil ik ze hebben. Ook al doe ik verder niet iets bijzonders met de kerst. Ook al heb ik nooit een kerstboom. Rode kersttulpjes moeten er zijn.

Gevonden

Afgelopen donderdag ging ik op zoek naar de rode kersttulpjes. Op de Nunspeetse weekmarkt. Tot mijn stomme verbazing bleken de marktkramen met bloemen en planten ineens vol te staan met dozen met kleine rode kersttulpjes.
Ik heb ze dus gevonden.
Rode kersttulpjes, zoals ze altijd in mijn ouderlijk huis stonden tegen de tijd dat het kerstmis werd.

Zestig jaar later

2017. Zestig jaar na het overlijden van mijn moeder staan de kleine rode kersttulpjes weer in mijn huis.
In een schaaltje dat ik erfde van mijn moeder.
Inmiddels weet ik waar de rendieren zijn. En ook waar ik rendiermos kan vinden.
Het schaaltje met de kleine rode kersttulpjes is dus compleet.
Kleine rode kersttulpjes in een schaaltje van mijn moeder. Met een plukje rendiermos.

Poëziealbum digitaliseren

Poëziealbum digitaliseren

Wist je dat? Dat je een (oud) poëziealbum kunt laten digitaliseren? Met heel veel plezier geef ik de vondst van Hinke aan je door!

Vondst

Vorige week stuurde Hinke me een prachtig voorbeeld van een onverwachte en bijzondere vondst die ze deed. Soms is het een beetje moeilijk voor me om aansprekende voorbeelden te noemen van wat voor bijzondere dingen Verlaat Verdriet-ers vinden als ze op zoek gaan naar wie hun overleden ouder was. Bijvoorbeeld als ze een herinneringsboek zijn gaan maken.

Schat

Vaak hebben Verlaat Verdriet-ers namelijk het gevoel dat ze eigenlijk niets van hun overleden ouder hebben, en dat er ook niets meer (te vinden) is. Een mooi voorbeeld van een bijzondere vondst is dan een ware schat.

Delen

Ik heb Hinke – nu rond de 60 jaar, 6 jaar toen ze haar moeder verloor – gevraagd of ik het verhaal van haar vondst, inclusief haar naam, met jullie mag delen. Ze heeft me daartoe haar toestemming gegeven.

Poëziealbum

Afgelopen zaterdag was er een expositie in de kerk van Wirdum over poëziealbums. Er werd reclame gemaakt dat je oude albums kunt laten digitaliseren. Daarom was ik er naartoe gegaan. Het poëziealbum van mijn moeder dat ik heb, wilde mijn broer destijds ook zo graag hebben. Ik wilde daar informeren wat de mogelijkheden waren om een digitale versie van het album van mijn moeder te maken zodat mijn beide broers elk alsnog een exemplaar kunnen krijgen. Toen ik daar wat aan het bladeren was in albums die daar lagen kreeg ik één in handen waar mijn moeder een versje in geschreven had! Ik was met stomheid geslagen. Ik heb dit direct gemeld aan een vrijwilligster in de kerk, en zij zei dat de eigenaar van het album ook in de kerk aanwezig was. Het album blijkt van zijn moeder te zijn. We zagen dat zijn moeder ook in het album van mijn moeder heeft geschreven. Hij wist te vertellen dat dat in de periode was dat onze beide moeders op de middelbare school zaten. Dat album van zijn moeder mocht ik meenemen om ook te laten digitaliseren. Als ik het terugbreng hoopt hij wat meer informatie te hebben over hun gezamenlijke schooltijd. Nu blijkt dat er nog drie dezelfde schoolvriendinnen in beide albums geschreven hebben. Ik ben er zo enthousiast door geworden dat ik binnenkort weer met het herinneringsboek van mijn moeder verder wil gaan. En dan de periode voor mijn geboorte.

Adres

Stip Stencil Werk
www.stipwerk.nl

Geitenwollen sokken

Geitenwollen sokken

Nog geen honderd meter van mijn Terschellingse plek staat een groepje geiten in de duinen. Al sinds jaren staan ze daar (ja precies: die op de foto). Altijd als ik langs deze geiten kom, moet ik denken aan de geitenwollen die me jaren geleden een enorme – en bevrijdende – huilbui bezorgden.

Moeder

Een jaar of twintig geleden leerde ik P. kennen via een organisatie waar ik voorzitter van was. P. is zo’n twintig jaar ouder dan ik. Er klikte iets moois tussen ons.
Niet lang na onze eerste kennismaking liet ik mij bij een volgende ontmoeting plompverloren tegen haar ontvallen: ‘Als ik nog een moeder uit mocht zoeken, dan wilde ik jou.’ Zelf werd ik net zo verrast door deze opmerking als P. dat op dat moment was.

Sokken

Op een avond ging ik naar P. Ze woonde, samen met haar man, een paar kilometer van mijn huis. Ik ging op de fiets. En kwam in een ongelofelijke regenbui terecht. Doornat en koud kwam ik bij P. aan. Onmiddellijk riep ze: ‘Ik ga een trui voor je van boven halen. En straks brengt K. je met de auto naar huis.’
De warme trui trok ik aan. De mededeling dat K. me met de auto naar huis zou brengen deed me goed. Maar wat me het allermeest goed deed waren de warme sokken die P. mee naar beneden nam en op de verwarming legde. ‘Trek die zometeen aan‘ zei ze. (ja precies: geitenwollen sokken).

Huilbui

Eenmaal thuis overviel me ineens een enorme huilbui. Toen ik weer wat bijgekomen was realiseerde me: die zorg, die heb ik dus nooit meer gehad.

Geitenweitje

Altijd als ik langs dat geitenweitje in de duinen kom en de geiten zie staan denk ik even: sokken. (Ja precies: geitenwollen sokken).
En nog altijd, al is het bijna twintig jaar later, kan ik voelen hoe goed die zorg van P. mij toen heeft gedaan.

Het einde van de eenzaamheid

 

 

 

 

Benedict Wells
Het einde van de eenzaamheid
ISBN 9 789029 091787

Afgelopen week las ik het boek van Benecict Wells: Het einde van de eenzaamheid. Jules, de hoofdpersoon en verteller in het boek, meandert door zijn leven van verleden naar heden, naar toekomst, terug naar het verleden, weer naar het heden.

‘Weet je wat ik weleens denk?’ Ik veegde over mijn bovenlip en keek haar strijdlustig aan. ‘Dat alles hier in me gezaaid wordt, als op een akker. Het internaat, school, wat er met mijn ouders is gebeurd. Dat wordt allemaal in me gezaaid en ik kan nog niet zien wat dat met me doet. Pas als ik volwassen ben komt de oogst op en dan is het te laat.’
Bladzijde 60

Wees

Als kind van 11 verloor Jules zijn beide ouders als gevolg van een fataal auto-ongeval. Samen met zijn oudere broer Marty en zijn oudere zus Liz komt Jules terecht in een weeshuis. Gedurende zijn verdere leven is hij voortdurend op zoek naar de gevolgen die het vroege verlies van zijn beide ouders niet alleen voor hem, maar ook voor zijn broer en ook voor zijn zus en voor hun onderlinge relatie heeft – en heeft gehad.

Kinderleven

Aan een heel gewoon kinderleven komt abrupt een einde als de beide ouders van Jules bij een ongeluk omkomen. Hoe kun je als volwassene nog weten welke invloed je vroege jeugd heeft gehad op wie je bent geworden?

Verlangen naar geborgenheid

Je zien te handhaven in een weeshuis waar je niet wilt zijn omdat je eindeloos verlangt naar de geborgenheid van je gewone kinderleven.

Relatie met je broer en zus

Ervaren hoe de relatie met je oudere broer en zus, die je eigenlijk zo hard nodig hebt, steeds verder uit elkaar valt.

Je staande houden

Je staande zien te houden in je leven als volwassene terwijl je te weinig ‘bagage’ hebt meegekregen.

Relaties

Geen relaties aan durven gaan in je volwassen leven.
Niet weten wie je bent.
Je stuurloos voelen.

Verlaat Verdriet-perspectief

Hoewel ik persoonlijk het enorme enthousiasme en de lovende kritieken over dit boek niet helemaal deel – het boek heeft mij geen moment ontroerd, daarvoor is het mij te ‘stug’ – is het hele bijzondere aan dit boek dat het helemaal geschreven is vanuit het perspectief van de gevolgen die het vroege verlies van zijn ouders voor Jules heeft gehad. Uit mijn lange ervaring met Verlaat Verdriet-ers kan ik wel volmondig zeggen: dit boek klopt.

Leren

Het boek behandelt tal van thema’s die allemaal herkenbaar zijn voor Verlaat Verdriet-ers.
Er valt een hoop te leren uit dit boek als het over Verlaat Verdriet-thema’s gaat!

Centrale vraag

Centraal in Het einde van de eenzaamheid staat de vraag die Verlaat Verdriet-ers zich vaak stellen: wie zou ik zijn geweest als ik niet zo jong mijn ouder(s) was verloren? Wat is echt aan mij?

Citaat

Nog een citaat uit dit boek dat mij bijzonder heeft getroffen ………. Ik moet denken aan een citaat van Wordsworth *: ‘The child is the father of the man’.
Bladzijde 298 

Lees meer over
Het einde van de eenzaamheid 

* William Wordsworth, 1770-1850
8 jaar toen hij zijn moeder verloor, 13 jaar toen hij zijn vader verloor

Sluitingsdatum aanmelden symposium ZEER

Sluitingsdatum aanmelden symposium ZEER

Op dinsdag 9 mei om 23.59 uur sluit de mogelijkheid je aan te melden voor symposium ZEER op 13 mei 2017.
Na 9 mei 23.59 uur kun je je dus niet meer aanmelden voor dit symposium.

Nog enkele plaatsen

Op dit moment (6 mei 2017) zijn er nog slechts 8 plaatsen beschikbaar.

Aanmelden

Meld je dus snel aan als je nog mee wilt doen  https://www.zeer.nu/aanmelden/  .

Symposium ZEER

Thuiskomen…

Als Verlaat Verdriet-er kun je je (soms) zo anders voelen dan anderen.
Een buitenstaander. Iemand die er niet bij hoort.
Ervaringsgenoten ontmoeten is dan een warm bad. ‘Zie je wel, ik ben niet gek!’
Delen met ervaringsgenoten is thuiskomen…

Verlaat Verdriet-symposium ZEER biedt ook jou als Verlaat Verdriet-er op 13 mei 2017 een eenmalige gelegenheid om thuis te komen.
Thuiskomen bij jezelf.
Thuiskomen bij ervaringsgenoten.
Tal van mede-Verlaat Verdriet-ers te ontmoeten.
Je met ervaringsgenoten te verbinden.
Met elkaar te delen.
Te leren van elkaar.
Elkaar te inspireren.
Elkaar te bemoedigen.

Magazine ZEER

Ter gelegenheid van symposium ZEER verschijnt op 13 mei 2017 magazine ZEER.
Magazine ZEER is een must have voor Verlaat Verdriet-ers,
maar ook een must give:
aan hulpverleners, familieleden, kennissen, kinderen van Verlaat Verdriet-ers, collega’s
en verder voor iedereen die geïnteresseerd is in de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

ZEER VERBONDEN

Houd je van schrijven?
Zou je jouw verhaal in druk willen zien verschijnen?
Geloof je in de waarde van leren van elkaar?
Wil je met jouw ervaringen andere Verlaat Verdriet-ers helpen nieuwe stappen in hun proces te zetten?

Laat je dan als deelnemer van symposium ZEER op 13 mei 2017 uitnodigen – als nazorg en follow up van het symposium – je eigen ervaringsverhaal te schijven. Je eigen verhaal over hoe jij een obstakel in je eigen proces hebt overwonnen. Jouw verhaal dat, als jij dat wilt, een plaats krijgt  in één van de kleine pocketboekjes die we na het symposium uit gaan geven in de serie ZEER verbonden.

 

Ik schrijf dus

 

 

 

 

 

 

Schrijf
Ik schrijf
Ik schrijf dus
Ik schrijf dus ik
blijf

Een verlaat rouwproces is een proces waarin veranderingen zich langzaam voltrekken. Vaak langzamer dan je wilt en veel langzamer dan je had gehoopt.
Soms kun je het gevoel hebben dat je een stap vooruit hebt gezet, maar vervolgens weer twee stappen terug bent gegaan.

Veranderingen

Kleine veranderingen zul je soms niet opmerken. Terwijl ze er wel degelijk zijn.
In tijden dat je je ontmoedigd voelt kunnen gevoelens van machteloosheid weer de kop opsteken.

Gevoelens van machteloosheid kunnen gemakkelijk BOS-patronen activeren.

Je komt dan in een vicieuze cirkel terecht.
Gevoelens van machteloosheid activeren BOS-patronen.

BOS-patronen maken je alert: er is iets aan de hand, waardoor opnieuw je BOS-patronen geactiveerd worden.

Je bouwt weer een muurtje om je heen.
Je trekt je terug in jezelf.
Je hebt de verbinding weer verbroken.
Je voelt je weer alleen.
Je voelt je weer niet tot handelen in staat.
Je kunt weer geen hulp vragen.

Schrijfwerk

Het bijhouden van een notitieboek/dagboek helpt je om je gedachten te ordenen.
Het helpt je van tijd tot tijd de balans op te maken.
Je kunt dan zien dat je in werkelijkheid veel meer hebt bereikt dan je op sombere momenten denkt.

Uitweg

Zo creëer je een uitweg uit de vicieuze cirkel van de machteloosheid waar je steeds weer in terecht lijkt te komen.
Je voelt je dan sterker, krijgt meer grip op het proces en kunt weer de moed opbrengen om verder te gaan.

Heel je leven

Schrijfwerk is (auto-)biografisch werk.
Lees meer over de mogelijkheden die Titia Liese je biedt met de biografische cursus Heel je leven.

Zelfhulp

Schrijven is een bijzondere vorm van zelfhulp.
Over andere vormen van zelfhulp bij Verlaat Verdriet lees je op deze site in Zelfhulp.

Delen

Delen helpt onmiddellijk.
Je kunt delen met Verlaat Verdriet-ervaringsgenoten op het besloten Verlaat Verdriet-forum Ontmoetingsplaats.
Ben je Verlaat Verdriet–er?
Wil je gebruik maken van de mogelijkheden die de besloten Ontmoetingsplaats je biedt?
Je meldt je aan voor Ontmoetingsplaats via forum.verlaatverdriet.nu

Schrijfwedstrijd

Verbonden aan het Verlaat Verdrietsymposium en de glossy schrijven we komend najaar een schrijfwedstrijd uit voor Verlaat Verdriet-ers.
Ben je benieuwd naar deze schrijfwedstrijd?
Wil je er over meer weten?
Volg Titia in haar blogs of via Facebook 

Herinneringsmozaïek: inspiratie

Zo mooi zijn de creatieve uitingen van Verlaat Verdriet-ers!
Zoals dit herinneringsmozaïek van Mariëlle Baets.

Herinneringsmozaïek

Als afsluitend ritueel van onze jaartraining De kunst van het verbinden, waar Mariëlle enige jaren geleden aan deelnam – Mariëlle verloor als jong kind haar moeder – maakte ze een ontwerp voor een herinneringsmozaïek.
En voerde haar ontwerp uit tot dit prachtige, levensgrote herinneringsmozaïek van de oester en de parel.

Tekstslinger

In de oester een tekstslinger met teksten, zoals:‘Je hoort bij mij en leeft in mij.’
‘Gevormd door ’n speelse liefdevolle aanraking.’
‘Verbonden in aandachtig luisterende stilte.’
‘Onzichtbaar aan de sterke buitenkant’.

Mozaïek atelier

Gisteren ontving ik een Facebook-bericht van Mariëlle. Inmiddels heeft ze haar eigen Mozaïek Atelier in Uden.
Voor 2 en 3 juli kondigt ze Open tuindagen aan in Uden, waar onder meer zij haar werk tentoonstelt.

Passie

‘Een per toeval ontdekte passie’, zo zegt Mariëlle op haar website.
‘Voor mij is het een uitdaging om je mee te nemen in die wereld van kleur, patronen en symboliek die ontstaat door het breken en weer samenbrengen tot één harmonieus ontwerp.

Toekomst

Mariëlle, ik ben trots op je!
En ik wens je voor nu, en in de toekomst heel veel succes toe met je mooie werk.
In je eigen Mozaïek Atelier!

Schrijven, uitgeven, lezen

Een boek schrijven

‘Ik kan er wel een boek over schrijven…….’
Regelmatig kom ik Verlaat Verdriet-ers tegen die verzuchten: ‘Ik kan er wel een boek over schrijven……’
Maar dat je dat ook werkelijk kunt doen: da’s toch een heel ander verhaal…..
En dat je het zelf kunt uitgeven: da’s nog weer een straatje verderop……

Platform

Dan is het fijn dat er een platform bestaat, een soort Eerste hulp bij schrijven, Eerste hulp bij uitgeven en Eerste hulp bij verkopen.

Afgelopen week kreeg ik goed bericht voor onafhankelijke schrijvers en (kleine) uitgevers, die op zoek zijn naar een platform waar je

  • wordt uitgenodigd en geïnspireerd om te schrijven, 
  • wordt uitgenodigd je eigen uitgever te zijn 
  • je boek te koop kunt aanbieden. 

Dat platform is er namelijk: Heel Nederland schrijft en Heel Nederland leest

Digitaal magazine beschikbaar

Ik kreeg onderstaand bericht toegestuurd door de initiatiefnemers van de beide platforms: Carin Wormsbecher & Ric Hofmans. Dit bericht geef ik op mijn beurt weer graag door aan jou: het eerste nummer van het digitale magazine Heel Nederland leest is beschikbaar! Met de uitnodiging dit bericht op jouw beurt weer door te geven aan mensen die jij kent, en die er blij mee zullen zijn.

 

Carin Wormsbecher & Ric Hofmans
Initiatiefnemers van Heel Nederland Leest en Heel Nederland Schrijft

Carin Wormsbecher

Carin is mede-initiatiefnemer en -organisator van het Verlaat Verdriet-symposium 2017.
Maak kennis met deze bijzondere vrouw en ondernemer.

Sinds jij ons verliet

Sinds jij ons verliet
zit er een zwart gat in mijn hart,
waardoor ik mijzelf kan verliezen in een peilloos diep verdriet.

Het overvalt me op onverwachte momenten,
is alles overweldigend en grijpt me bij de keel.
Mijn hoofd explodeert, mijn hart scheurt uit elkaar,
een oceaan aan tranen, het lijkt of er geen einde aankomt.
Er komt geen woord meer uit, ik ben afgesneden van mijn gevoel.
Het omrandt mooie momenten zwart en verzwaart mij.

Soms ben ik bang erin te verdwijnen en nooit meer boven te komen.
Maar dat gebeurt niet – ik ben een overlever, omdat jij ons verliet.
Ik kende grote eenzaamheid, miste een vangnet, een plek vol warmte om in thuis te zijn.

Wie droogt nu mijn tranen als ik mij verloren voel?
Jij ging – en ik was nog niet klaar om het alleen te doen.
Ik heb je ontzettend gemist in mijn leven – en mis je nog steeds.

Joyce,
43 jaar,
8 jaar
toen ze haar moeder verloor door zelfdoding

Uitgeven in eigen beheer

Lezers van mijn boeken hebben het mogelijk al geconstateerd: ik ben een groot voorstander van boeken uitgeven in eigen beheer. Uitgevers hebben andere motieven om uit te geven dan ik. Voor een uitgever is continuïteit van haar/zijn bedrijf – geld dus – in de eerste plaats reden om uit te geven. Voor mij is het delen en doorgeven van kennis van en inzicht in gevolgen van jong ouderverlies aanleiding tot het schrijven en uitgeven van Verlaat Verdriet-themaboeken. Ik wil zelf voor de volle honderd procent bepalen hoe een boek eruit gaat zien. Hoe omvangrijk een boek wordt. Hoe groot de oplage wordt. Hoe de inhoud eruit gaat zien. Enzovoort enzovoort.

Zo ging ik voor mijn nieuwe boek, Gids voor Verlaat Verdriet, op zoek naar een drukker, bij voorkeur in mijn buurt.
Zo kwam ik terecht bij Drukkerij Wedding in Harderwijk.
Zo maakte ik kennis met Carin Wormsbecher van drukkerij Wedding.
Zo maakte ik kennis met het boekenhart van Carin: Heel Nederland schrijft. Meteen in het eerste gesprek met Carin was er een geweldige klik tussen haar en mij. We delen een boekenhart! Binnen een uur in ons eerste gesprek bedachten we dat we samen een symposium/congres/seminar zouden kunnen organiseren rondom rouw en het schrijven/maken van (herinnerings)boeken.

Daar zijn we mee bezig.
En hoe!

Nieuwsgierig geworden? Binnenkort meer over onze plannen via mijn blog.