• | | | |

    Vijfentwintig jaar samenwerken aan Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    ‘Vijftwintig jaar hebben we samengewerkt aan onze Verlaat Verdriet-site’ realiseer ik me als ik in de trein zit op weg naar Amsterdam om met Juliëtte te overleggen: hoe verder met onze Verlaat Verdriet-site. ‘Daar moeten we om ons overleg te beginnen even bij stilstaan’ bedenk ik me.

    Vijfentwintig jaar geleden nam Juliëtte deel aan de tweede Verlaat Verdriet-workshop. ‘Het heeft me zoveel moeite gekost jullie te vinden. Ik vind dat jullie een website moeten hebben.’ Ziedaar het begin van onze langjarige samenwerking. Allebei ontwikkelden we ons op onze eigen gebieden. Juliëtte IT-specialist. Ikzelf Verlaat Verdriet-specialist. Drie Stichtingen rondom Verlaat Verdriet zagen we komen. En weer gaan. Samen hebben we het volgehouden. Zijn we al die jaren doorgegaan.

    Nieuwe website

    ‘Ik vind dat jouw website een grote upgrade nodig heeft’ zegt IT-er Ronald in Codiponte tijdens De weg van liefde 2024. ‘Ik wil dat graag voor je gaan doen’ ‘Als jij mijn technische vraagbaak wordt, dan ga ik de website bouwen.’ reageert Stephanie meteen. Het resultaat van hún intensieve samenwerking vanaf dat moment heb je vast al gezien: www.kenniscentrumverlaatverdriet.info

    Dragen

    Onwillekeurig komt het beeld van de Kariatiden bij me op. De vrouwen op de Acropolis in Athene die al sinds millennia het dak dragen van het Erechtheion. Zo voelt het even als ik me realiseer dat we echt vijfentwintig jaar samen de website hebben gedragen. Zonder ons beiden zou Verlaat Verdriet niet in de wereld staan. Toch best wel een memorabel moment, eigenlijk.

    Overdragen

    Wat een ongekende weelde dat Juliëtte en ik ons werk nu over kunnen dragen aan vertrouwde handen. Er zal best nog het een en ander (een heleboel) aan werk te verzetten zijn. Maar het komt goed.

    Juul, dank voor al die jaren samenwerken aan dat wat voor ons beiden zo belangrijk is: Verlaat Verdriet en onze website.
    Ronald en Stephanie: dank dat wij ons werk over mogen – en kunnen –  dragen aan jullie bewezen competente handen.

  • | | | | |

    In een klein hoekje verborgen

    DoorTitia Liese

    Een jaar of vier geleden kocht ik een nieuwe parasol voor m’n Terschellingse plek. Tamelijk lichtgewicht, maar wel met een lange stok. Jarenlang was ik gewend geweest aan een zware, ondeelbare houten stok. Altijd weer een worsteling om de parasol uit en in het schuurtje te krijgen. Maar altijd weer lukte het. Ook met de nieuwe parasol worstelde ik keer op keer met ‘schuurtje uit, schuurtje in’. Nooit drong tot mij door dat sommige parasolstokken wel deelbaar zijn. Tot ik vorige week de parasol in m’n schuurtje zag staan. Helft van de stok met parasol, naast de andere helft. Ken je die verbijstering die je kunt voelen als je iets wat zo voor hand liggend is – een deelbare parasolstok – gewoon jarenlang over het hoofd hebt gezien? Hoe dom kun je zijn?

    In een klein hokje verborgen

    Onmiddellijk voel ik weer al die keren tijdens mijn eigen verlate rouwproces waarin ik iets maar niet kon begrijpen. Tot op een dag ineens het kwartje valt, en je iets ziet wat je nooit hebt gezien, maar wat zo voor de hand liggend kan zijn. In een klein hoekje verborgen. Meestal op een moment dat je nou juist niet met je probleem bezig bent, gebeurt het. Ineens. Nieuw inzicht. Hoe verrast kun je zijn?

    Ben je al in de kleren?

    Voortvarend plaats ik de twee delen van de parasol op de parasolvoet. Natuurlijk heb ik gesnapt hoe je dat doet. Au. Oei. Au. Au.  Duim tussen de twee delen geklemd. Bloed. Pijn. Krachtwoord. Zo goed en zo kwaad als het gaat leg ik met mijn linkerhand een pleister om mijn heftig bloedende rechterduim. De volgende ochtend bloedt m’n duim nog steeds. Ik bel de huisartsenpraktijk, zodra die bereikbaar is. Aanvankelijk is de assistente niet onder de indruk van mijn verhaal. Tot ik vertel ‘In die arm heb ik geen lymfeklieren meer.’ ‘Ben je al in de kleren?’ vraagt ze. ‘Dan wil ik je meteen zien.’

    Ik ga straks kijken

    De dokter is overduidelijk een arts die met pensioen is, en waarneemt. ‘Je reageert zo rustig en adequaat’ zegt hij. ‘Wat heb je gestudeerd?’ ‘Niks’ zeg ik (niet geheel naar waarheid). ‘Ik werk vanuit ervaringsdeskundigheid. Ooit gehoord van Verlaat Verdriet?’ Hij kijkt me onderzoekend aan. Kennelijk heeft mijn vraag bij hem iets geraakt. Verborgen. In een klein hoekje. ‘Fijne dag verder’ zegt hij bij het afscheid. ‘Verlaat Verdriet. Daar ga ik meteen naar kijken.’

  • | | | |

    Bureau Funale is volop in beweging!

    DoorTitia Liese

    ‘Ze is een laatbloeier’ zegt de aardrijkskunde leraar tijdens een gesprek tegen mijn vader en zijn tweede vrouw.
    ‘Je bent een laatbloeier’ zegt de tweede vrouw van mijn vader na dat gesprek tegen mij. Woedend ben ik. Wat heb ik er op mijn vijftiende aan een laatbloeier te zijn.
    Ik ben een laatbloeier. Inmiddels zijn we zestig jaar verder. Oké – ik ben een laatbloeier. En ook nog met plezier!

    Na decennia van solistisch werken aan onderzoek en ontwikkeling van inhoud van Verlaat Verdriet en verlate rouw openen zich voor mij nieuwe wegen. Schouder aan schouder werken met ervaringsgenoten aan Verlaat Verdriet en verlate rouw. Wat een ongekende weelde!

    Bureau Funale is volop in beweging

    • De nieuwe website Kenniscentrum Verlaat Verdriet die Stephanie in samenwerking met Ronald heeft gemaakt, onderhoudt en steeds verder uitbreidt.
    • Verlaat Verdriet-symposium voor hulpverleners Teruggaan om verder te kunnen op zaterdag 8 november 2025, die we met een mooie groep enthousiaste Verlaat Verdriet-ervaringsgenoten op stapel zetten. Uniek in Nederland: Verlaat Verdriet-ervaringskennis delen met hulpverleners!
    • Uitgeverij Funale gaat weer uitgeven in eigen beheer. We werken hard aan een nieuwe druk van Teruggaan om verder te kunnen, aangevuld met een extra boek: deel 2 – Handreikingen voor hulpverleners. Als alles verloopt volgens plan kunnen we tijdens symposium Teruggaan om verder te kunnen Deel 2 ten doop houden.
    • Website www.verlaatverdriet.nu gaat onder het mes. In juli een nieuwe bespreking met ervaringsgenote/webmaster Juliette: hoe verder met de site?
    • Verder verduurzamen van mijn Verlaat Verdriet-werk, onder meer door mijn boeken onder te brengen in heruitgave. De eerste besprekingen met ervaringsgenote Simone Gerich heb ik daar reeds over gevoerd.
    • Van alles wat zich nog meer voordoet, en voor kan doen. Alles wat kan, nu we schouder aan schouder werken aan Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Internationaal

    • Vertalen van mijn boeken. Al jaren dringt Juliette er op aan: jouw boeken zijn het waard vertaald te worden. Zodat jouw unieke ervaringskennis van Verlaat Verdriet en verlate rouw ook beschikbaar wordt voor Verlaat Verdriet-ers in andere landen. Nieuwe perspectieven openen zich!
    • Casa Matilda – Huis voor levens verhalen in Codiponte. Het contract met de aannemer is getekend. Het zal nog even duren voor Casa Matilda geopend kan worden, maar er wordt aan gewerkt!
      • Via Matilda – Cammino dell’Amore – Pad van liefde/bezinning/rouw in Codiponte. Verbonden aan Casa Matilda, maar open voor ieder die dit pad van liefde wil gaan. Ook aan Via Matilda wordt gewerkt. De vele reacties tot nu toe op dit idee/plan zijn werkelijk hartverwarmend!

    Schouder aan schouder

    Ben je Verlaat Verdriet-ervaringsgenoot? Voel je je geïnspireerd door alles wat nu gaande is? Heb je kwaliteiten die ons werk verder kunnen helpen?
    Meld je aan bij Titia: titia@verlaatverdriet.nu

     

  • | | | |

    Je ogen openen voor Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Je verloor in je jeugd, op een leeftijd jonger dan 21 jaar een ouder – of je beide ouders – door de dood. Word je nu, als volwassene – geconfronteerd met tal van moeilijkheden die zowel van psychische als van lichamelijke aard kunnen zijn?
    Je bent bijvoorbeeld gevoelig voor depressie. Voor angst- en paniekaanvallen. Voor stress. Meer dan eens in je werkzame leven ben je geconfronteerd met burn-out. Je bent gevoelig voor verslavingen. Suïcidegedachten spelen door je hoofd. Of je kent op verschillende manieren (chronische) fysieke pijnen. Of (chronische) vermoeidheid. Toch twijfel je of er een verband is tussen de moeilijkheden die je nu ervaart en het vroege verlies van je ouder(s). Of je wilt daar helemaal niets van weten. ‘Dat heb ik allang verwerkt.’ Je bent bereid te werken aan problemen van nu, maar niet (ook nog eens) aan Verlaat Verdriet-thema’s. Zonder dat is het leven al ingewikkeld en moeilijk genoeg.

    Je ogen openen

    Dan kan het, ook al wil je dat eigenlijk niet, toch helpend zijn om een stap te zetten. Bijvoorbeeld door de Zelftests op de Verlaat Verdriet-site te doen. Deze eenvoudige Zelftests zijn gebaseerd op de Kenmerkende Patronen bij Verlaat Verdriet. Alle Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de afgelopen jaren contact heb gehad hebben zich – zonder uitzondering – in deze Kenmerkende Patronen herkend. Mogelijk niet in alle patronen, maar ook een paar patronen kunnen je de ogen al openen. Confronterend misschien. Pijnlijk ook. Maar ook een enorme opluchting. Je kunt weer verder. Ook al is het dan mogelijk toch met thema’s uit de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Tip

    Doe de Zelftest 1 en Zelftest 2.

    Lezen

    Doen

    Gevoelswoordenboek