Titia heeft haar eigen leven

In 1959, ik was toen tien jaar, schreef mijn vader in een brief aan mijn tante: Titia heeft haar eigen leven. En zo was het. Ogenschijnlijk maakte ik deel uit van het gezin dat in het huis woonde aan de Vijverlaan, maar dat was alleen maar de buitenkant. Van binnen leefde ik mijn eigen leven en probeerde ik mezelf op te voeden zoals ik dacht dat mijn moeder dat gedaan zou hebben.

Eenzaam

Dat was een eenzaam bestaan, met weinig meer perspectieven dan ik mezelf te bieden had. Wat dat leven me wel bood, was veel vrijheid van handelen. Ik was in grote mate mijn eigen baas. En zo is het nog steeds. Ik ga in mijn privé leven mijn eigen gang en maak de mensen in mijn directe omgeving zelden of nooit vooraf deelgenoot van wat ik ga doen of ga laten. Ik denk er uit mezelf niet aan om verantwoording achteraf af te leggen. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar omdat het niet bij me opkomt om het te doen.’

Stiefmoeder

Nu nog heb ik moeite om ‘mijn‘ stiefmoeder te zeggen, ze was niks van mij. Toen ze net met mijn vader getrouwd was had ik het over ‘mijn moeder’, als ik het over haar had. Toen ik uit huis was, ben ik de term stiefmoeder gaan gebruiken. Pas in de laatste jaren zeg ik ‘de tweede vrouw van mijn vader’. Ze was zijn vrouw, en ik kon me, voor mijn gevoel, niet genoeg van haar distantiëren. Dat is zo gebleven tot ze vorig jaar overleed. Hoewel ik niet bij haar overlijden betrokken ben geweest, heeft haar dood me wel een gevoel van bevrijding gegeven. Voor mij was ze de tweede vrouw van mijn vader.

Moeder-achtige

Na zijn scheiding heeft hij in de laatste jaren van zijn leven een vriendin gehad. Ze hadden een LAT-relatie in Haarlem, ik woonde in Groningen. Ik zag ze niet zo heel erg vaak, maar zijn vriendin heeft wel veel betekenis voor me gehad. Ze haalde vaak aan dat het belangrijk is om een doel te hebben in je leven. Ik begreep nooit wat dat was: een doel in je leven hebben. Toen ik het wel begreep was ze al jaren dood. Ik heb haar helaas nooit kunnen vertellen dat zij daarmee het belang van een doel in me wakker heeft gemaakt. Aan haar, ze had vier kinderen groot gebracht die ouder waren dan ik, heb ik ook kunnen zien wat een moeder is, en dat was mooi. Hoewel mijn relatie met haar nooit vanzelfsprekend is geweest, zover kon ik mij in die tijd helemaal niet openstellen, heb ik in haar wel kunnen ervaren hoe moeders met vanzelfsprekendheid om kunnen gaan.’

Symposium ZEER

Ben je Verlaat Verdriet-er?
Herken je je in bovenstaand fragment?
Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
Weet dat je welkom bent.
Meld je aan!

Interview

Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

Vermenigvuldigen door delen

Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!