• | | |

    Catharina Janssen, Verlaat Verdriet-er

    DoorTitia Liese

    Recent ontmoette ik in mijn huis na jaren Catharina Janssen om weer eens bij te praten. Een mooi en waardevol gesprek. Onder meer over het aanbod dat Catharina tegenwoordig heeft voor Verlaat Verdriet-ers. Op mijn uitnodiging schreef Catharina twee blogs over haar eigen ervaringen, en over het aanbod dat ze heeft voor Verlaat Verdriet-ers. Ik geef de beide blogs graag aan je door.

    Catharina Janssen

    Ik wil me graag even aan je voorstellen: ik ben Catharina Janssen, 58 jaar en Verlaat-Verdrieter. Een poosje geleden was ik bij Titia om te praten over een eventuele samenwerking. Ik ken Titia van haar jaartraining ‘De kunst van verbinden’. Ik wil nu graag mensen met jong ouderverlies helpen bij hun verlate rouwproces, en daar meer zichtbaarheid aan geven.

    Mijn verhaal

    Op mijn twaalfde overleed mijn moeder door zelfdoding. Ik ben de oudste van drie kinderen en ben toen vooral gaan zorgen dat ons gezin ‘bij elkaar bleef’. Ging me aanpassen, presteerde goed op school en nam veel verantwoordelijkheid. Ik weet ook nog dat ik heel bewust dacht: ‘Ik wil niet zielig gevonden worden’ door mensen in het kleine Noord-Limburgse dorp waar ik vandaan kom. Dus flink zijn en laten zien dat ik het echt wel kan.…(nog steeds heb ik de neiging om me uit te sloven, heel vermoeiend).

    Vraag aan mijzelf

    Zo rond mijn vijfentwintigste heb ik mezelf de vraag gesteld: wat heeft het overlijden van mijn moeder met mij gedaan? Ik had geen idee. Voelde wel dat ik een muurtje om me heen had gezet en dat ik het moeilijk vond mijn kwetsbaarheid te laten zien. Ik besloot een training intuïtieve ontwikkeling te gaan doen met als doel: ‘trouw te zijn en blijven aan mezelf’. Dat was een goede keus, waar ik nog steeds de vruchten van pluk. Ik geef er nu zelfs les in.

    Getroost door herkenning

    Ik loop mijn hele leven te strugglen. Van buitenaf zien mensen het vaak niet aan me, maar binnenin heb ik veel  ’triggers’ te overwinnen. Nu ik onlangs de website over Verlaat Verdriet weer las, voelde ik me blij en getroost door de herkenning. Ook het gegeven dat het verlaat rouwproces niet een lineair, maar een circulair proces is, maakte dat ik mezelf niet meer op de kop hoefde te zitten met de ondermijnende gedachte: ‘wanneer ben ik hier nou eens klaar mee?’. Het verdriet en het rouwproces mogen iedere keer weer terugkomen. En gevoeld worden. Ze mogen er zijn.

    Mijn missie

    Mijn missie is: ‘Een moeder voor mezelf zijn’.
    Mezelf niet op de kop zitten, perfectionisme laten varen, voelen wat er is en doen waar ik blij van word. Gewoon (!) omdat ik het waard ben. Het lukt me lang niet altijd, maar steeds vaker wél. Iedere keer weer een uitnodiging om in genegenheid te gaan.

    Persoonlijke en intuïtieve ontwikkeling

    Twee keer in mijn leven heb ik mijn baan opgezegd om te ontdekken wat ik écht wil. Daaruit is mijn ontwikkelatelier voor inzicht en intuïtie ontstaan, met de naam InzichtPresent. Ik geef les in persoonlijke en intuïtieve ontwikkeling, ik doe inzichtswandelingen met cliënten en ik faciliteer workshops SoulCollage®.

    Over SoulCollage®

    In mijn volgende blog wil ik je graag meer vertellen over deze zachte maar krachtige methode, die mij helpt verder te komen en mij te helen. Jou ook?
    Ik hoop dat ik je interesse hebt gewekt. Graag tot lezens!

    Hartelijke groet, Catharina

    Lees meer

    www.inzichtpresent.nl

  • | | |

    Catharina Janssen, Verlaat Verdriet-er

    DoorTitia Liese

    Recent ontmoette ik in mijn huis na jaren Catharina Janssen om weer eens bij te praten. Een mooi en waardevol gesprek. Onder meer over het aanbod dat Catharina tegenwoordig heeft voor Verlaat Verdriet-ers. Op mijn uitnodiging schreef Catharina twee blogs over haar eigen ervaringen, en over het aanbod dat ze heeft voor Verlaat Verdriet-ers. Ik geef de beide blogs graag aan je door.

    Catharina Janssen

    Ik wil me graag even aan je voorstellen: ik ben Catharina Janssen, 58 jaar en Verlaat-Verdrieter. Een poosje geleden was ik bij Titia om te praten over een eventuele samenwerking. Ik ken Titia van haar jaartraining ‘De kunst van verbinden’. Ik wil nu graag mensen met jong ouderverlies helpen bij hun verlate rouwproces, en daar meer zichtbaarheid aan geven.

    Mijn verhaal

    Op mijn twaalfde overleed mijn moeder door zelfdoding. Ik ben de oudste van drie kinderen en ben toen vooral gaan zorgen dat ons gezin ‘bij elkaar bleef’. Ging me aanpassen, presteerde goed op school en nam veel verantwoordelijkheid. Ik weet ook nog dat ik heel bewust dacht: ‘Ik wil niet zielig gevonden worden’ door mensen in het kleine Noord-Limburgse dorp waar ik vandaan kom. Dus flink zijn en laten zien dat ik het echt wel kan.…(nog steeds heb ik de neiging om me uit te sloven, heel vermoeiend).

    Vraag aan mijzelf

    Zo rond mijn vijfentwintigste heb ik mezelf de vraag gesteld: wat heeft het overlijden van mijn moeder met mij gedaan? Ik had geen idee. Voelde wel dat ik een muurtje om me heen had gezet en dat ik het moeilijk vond mijn kwetsbaarheid te laten zien. Ik besloot een training intuïtieve ontwikkeling te gaan doen met als doel: ‘trouw te zijn en blijven aan mezelf’. Dat was een goede keus, waar ik nog steeds de vruchten van pluk. Ik geef er nu zelfs les in.

    Getroost door herkenning

    Ik loop mijn hele leven te strugglen. Van buitenaf zien mensen het vaak niet aan me, maar binnenin heb ik veel  ’triggers’ te overwinnen. Nu ik onlangs de website over Verlaat Verdriet weer las, voelde ik me blij en getroost door de herkenning. Ook het gegeven dat het verlaat rouwproces niet een lineair, maar een circulair proces is, maakte dat ik mezelf niet meer op de kop hoefde te zitten met de ondermijnende gedachte: ‘wanneer ben ik hier nou eens klaar mee?’. Het verdriet en het rouwproces mogen iedere keer weer terugkomen. En gevoeld worden. Ze mogen er zijn.

    Mijn missie

    Mijn missie is: ‘Een moeder voor mezelf zijn’.
    Mezelf niet op de kop zitten, perfectionisme laten varen, voelen wat er is en doen waar ik blij van word. Gewoon (!) omdat ik het waard ben. Het lukt me lang niet altijd, maar steeds vaker wél. Iedere keer weer een uitnodiging om in genegenheid te gaan.

    Persoonlijke en intuïtieve ontwikkeling

    Twee keer in mijn leven heb ik mijn baan opgezegd om te ontdekken wat ik écht wil. Daaruit is mijn ontwikkelatelier voor inzicht en intuïtie ontstaan, met de naam InzichtPresent. Ik geef les in persoonlijke en intuïtieve ontwikkeling, ik doe inzichtswandelingen met cliënten en ik faciliteer workshops SoulCollage®.

    Over SoulCollage®

    In mijn volgende blog wil ik je graag meer vertellen over deze zachte maar krachtige methode, die mij helpt verder te komen en mij te helen. Jou ook?
    Ik hoop dat ik je interesse hebt gewekt. Graag tot lezens!

    Hartelijke groet, Catharina

    Lees meer

    www.inzichtpresent.nl

  • | | |

    Beter bestreden dan genegeerd

    DoorTitia Liese

    Suze Robertson, 1855 – 1922
    Baanbrekend kunstenares
    Twee jaar toen ze haar moeder verloor.

    Beter bestreden dan genegeerd

    Het wordt genoemd in de literatuur van nu over de vrouw die in haar tijd baanbrekend werk heeft verricht in de schilderkunst. Suze Robertson. Kunstenares ‘van de statuur van Van Gogh’. Radicale vernieuwer. Inspirator voor schilders die van haar leerden, zoals Mondriaan. Kunstenares die vocht voor een zichtbare plaats in haar wereld van de kunst. ‘Is beter te worden bestreden dan genegeerd’.
    Na haar dood alsnog in de zij-lijn van de officiële kunstgeschiedenis terecht gekomen. Genegeerd. Door professionals. Verlaat Verdriet-er in de zij-lijn.

    Het wordt genoemd in de onderzoeksliteratuur die sinds kort de vrouw Suze Robertson en haar werk alsnog in het licht zet. Suze Robertson was twee jaar toen ze haar moeder verloor. Opgenomen in het liefdevolle pleeggezin van haar tante. Pleegouders bij wie ze kansen kreeg die ze in haar gezin van herkomst (mogelijk) niet zou hebben gekregen. Pleegouders die de keuzen die ze maakte om te werken als zelfstandig kunstenares blijvend ondersteunden.

    Het wordt genoemd. Verlies van haar moeder. Weg uit haar gezin van herkomst. Pleeggezin. Incidenten die in de literatuur verder niet zoveel om het lijf lijken te hebben.
    Verlaat Verdriet-er in de zij-lijn.

    Tentoonstelling

    Ik loop rond op de tentoonstelling van het werk van Suze Robertson in Panorama Mesdag in Den Haag. Haar werk heeft daar gehangen vanaf september 2022. De laatste dagen van deze tentoonstelling zijn nu aangebroken.

    Traumasporen

    Ik loop rond. Zie – en voel – de traumasporen om me heen. In haar werk. ‘Verstild’ wordt haar werk genoemd. ‘Eenzaamheid’ is wat ik zie. En voel. Zo schildert iemand die de ervaring van innerlijke eenzaamheid tot in haar diepste vezels kent. In zich draagt. Verlaat Verdriet-er in de zijlijn.

    Ik zie, en lees, haar biografie. Geboren in 1855. Twee jaar als haar moeder sterft. Pleeggezin. Een huwelijk waarin het op alle mogelijke manieren ontbreekt aan wederzijds begrip. Voor haar tijd, en voor haar positie als vrouw, ongewone keuzes. Moeder van één kind: Sara. De eerste acht jaar van Sara’s leven kiest Suze Robertson ervoor voor haar dochter te zorgen. Dan kan ze niet anders meer dan kiezen voor haar werk. Sara wordt in een pleeggezin geplaatst. Suze Robertson, de kunstenares, wordt gezien. Heeft succes. Tot ze in 1914 in een zware depressie raakt. Werken lukt lange tijd niet meer. Dan, in 1922, overlijdt ze.

    Om na haar overlijden opnieuw onzichtbaar te worden. Genegeerd. Verlaat Verdriet-er in de zijlijn.
    Tot ze nu, opnieuw, de waardering krijgt die deze grote, vernieuwende kunstenares toekomt.

    Lezen en zien

    Monografie

    Podcast

  • | |

    Lampje: een heel bijzonder boek

    DoorTitia Liese

    Lampje

    …….‘Misschien. Dat deed je moeder ook nooit, koken.’
    Dat weet Lampje nog best.
    Haar vader kijkt weer naar de horizon, waar een laatste restje zon in zee zakt. ‘Ik, eh…’ zegt hij en schraapt zijn keel een paar keer. ‘Ik mis haar zo heel verschrikkelijk.’
    ‘Ik ook,’ zegt Lampje. ‘Maar ze is er soms ook nog gewoon.’
    ‘Wat bedoel je?’ Haar vader kijkt haar verbaasd aan.
    ‘Dat ik ‘r hoor praten in mijn hoofd.’
    ‘Em? Serieus? Wat zegt ze dan?’
    ‘Dat je nou eens op moet schieten.’
    ‘Ik? Waarmee?’
    Lampje haalt haar schouders op. ‘Dat weet ik ook niet precies.’
    Augustus kijkt in de verte en denkt na. Dan knikt hij en kijkt haar aan met de blik die ze zo goed kent. Maar hij zegt niks.
    Dat het hem spijt, denkt Lampje. Maar hij kan het niet zeggen. Geeft niet…..

    Boek

    Ik weet het. Bij een boekbespreking hoor je niet de plot van het boek te verklappen. Maar hier, op deze plek, doe ik het toch (bijna). Verlaat Verdriet-ers onder mekaar, zeg maar. En: ik verklap toch niet het hele plot.

    Avonturen

    Lampje, die eigenlijk Emilia heet, is een meisje van 11 dat haar moeder is verloren. Achter is gebleven met een drankzuchtige vader, die schaamteloos misbruik maakt van haar loyaliteit.

    Na een ongeval op zee wordt Lampje door haar vader aangewezen als de schuldige van dit ongeval. Lampje wordt ‘uit huis geplaatst’. Komt terecht in het grote zwarte huis dat, naar horen zeggen, een monster herbergt.
    In dit huis komt Lampje in grote avonturen terecht. Avonturen die gaan over Liefde. Over moed. Die gaan over jezelf durven zijn. Voor jezelf staan. Over je ‘anders’ voelen. Anders zijn. Over vriendschap. Loyaliteit. Over vijandigheid. Opofferingsgezindheid. Over de moed om, steeds opnieuw, dat te doen waar je het meest bang voor bent.

    Echt

    Een heel bijzonder boek, dat je meeneemt in alle avonturen van Lampje.
    En de plot: die heb ik echt niet helemaal verklapt.

    Annet Schaap

    Meer over Annet Schaap

    Bestellen

    Annet Schaap: Lampje