• | | |

    Cases zijn mensen met gevoelens

    DoorTitia Liese

    Cases zijn mensen met gevoelens

    Mensen zijn geen computers in wie je een op statistieken gebaseerd programma laadt. Om er vervolgens op te rekenen dat het programma een bevredigend resultaat teweeg brengt.

    Verlaat Verdriet-ers

    Cases zijn mensen met gevoelens. Met beschadigingen. Met verdriet. Pijn. Hoop. Wanhoop. Schaamte. Angst. Natuurlijk weet je dat als hulpverlener. Als geen ander weet je dat cases mensen zijn. Dat is juist waarom je dat werk bent gaan doen. Hulpverlener zijn. Werken met mensen. Opkomen voor mensen. Voor beschadigde mensen. Mensen veiligheid bieden, zodat ze weer kunnen leren vertrouwen. Maar ziet de praktijk er ook zo uit? Heb je als hulpverlener de tijd en de ruimte om je cliënt als mens te zien, in plaats van als case in een veel te omvangrijke en gecompliceerde case-load? Dan kan het fijn zijn als je in de gelegenheid wordt gesteld Verlaat Verdriet-ers te ontmoeten op een andere plek dan alleen op de plek waar je geacht wordt output te leveren.

    Teruggaan om verder te kunnen

    Die kans bieden wij, Verlaat Verdriet-ers, je. De kans ons te ontmoeten. Te zien. Te horen. Samen te zijn met ons. Te leren van ons. Ons te zien in wie we zijn. Volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren door overlijden. Volwassenen die hebben aangetoond dat ze onder moeilijke omstandigheden groot hebben kunnen worden. Die het nodig hebben terug te gaan, om verder te kunnen. Met een ervaren hulpverlener die kennis heeft van de complexiteit van Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Invloed

    Volwassenen die een groot verlangen hebben te onderzoeken welke invloed het vroege verlies van hun ouder(s) heeft gehad op hun leven van nu. Op wie ze zijn geworden. Een verlangen dat niet zelden even groot is als de angst om dit verlate rouwproces aan te gaan. Volwassenen die een hulpverlener nodig hebben die de thema’s kent die spelen bij Verlaat Verdriet-ers. Die het nodig hebben te merken: JA – deze hulpverlener begrijpt waarmee ik worstel. Deze hulpverlener kan me helpen dit proces aan te gaan.

    Wat

    Verlaat verdriet-symposium Teruggaan om verder te kunnen.

    Wie

    Voor hulpverleners uit diverse disciplines

    Wanneer

    Zaterdag 5 april 2025

    Waar

    MFC De Roef, Harderwijk

    Aanmelden

    Volg ons op de social media zodat je snel kunt reageren als we de aanmeldingsprocedure technisch open kunnen stellen. Tot die tijd delen we via blogs al een heleboel van onze kennis op onze sites Verlaat Verdriet, Kenniscentrum Verlaat Verdriet en LinkedIn.

    Ben je hulpverlener? Je bent van harte welkom op zaterdag 5 april 2025.

    Social media

    Lezen

    Titia Liese: Teruggaan om verder te kunnen

    Zien

    Titia Liese: Rouw kent geen tijd 

    #verlaatverdriet #verlaterouw #teruggaanomverdertekunnen #kenniscentrumverlaatverdriet #rouwkentgeentijd

  • | | |

    De weg naar liefde en geborgenheid

    DoorTitia Liese

    Over veertien dagen zetten we onze eerste stappen op De weg van liefde 2024. In de geborgenheid van Codiponte. In de Lunigiana, waar de maan zinnebeeld is van de omgeving (Luni/luna/maan). Waar onsterfelijke Verlaat Verdriet-ers je met hun stappen zijn voorgegaan. Matilde van Canossa (1046-1115, verloor op haar zesde haar vader). Strijdbare vrouw. Verzoener. Markgravin van Toscane. Sinds kort naamgeefster van Casa Matilde, het huis dat ik aankocht in Codiponte om in gebruik te gaan nemen als Centrum voor levensverhalen. Dante Alighieri (1265-1321, jong wees geworden). Politiek vluchteling. Verbannen uit zijn geboortestad Florence om zijn opvattingen. Michelangelo Buonarotti (1475-1564, verloor op zijn zesde zijn moeder). Zocht persoonlijk het marmer uit voor zijn beeld David, in de marmergroeven in de Apuaanse Alpen, op een steenworp afstand van Codiponte. David: zinnebeeld van de kleine man die met een list de reus overwon.

    Geborgenheid

    In de vallei tussen de Apuaanse Alpen en de Appenijnen. In de simpelheid van het dorp Codiponte, waar ondertussen zoveel voor je te ontdekken valt. Waar je verrast wordt door de vriendelijkheid van de Codipontse mensen, op de Codipontse berg. In villa Le Muse, het grote gele huis waar je je wonderbaarlijk thuis kunt voelen. Op je gemak. Geborgen. Waar het leven Italiaans is, en tegelijkertijd zo gewoon dat je het gevoel kunt hebben er altijd al geweest te zijn.

    Samen

    Samen zijn. Delen. Leren van elkaar. Terwijl ieder op eigen wijze werkt met eigen Verlaat Verdriet-thema’s. Schrijven aan de hand van toepasselijke schrijfuitnodigingen. Of op eigen wijze aan de hand van beelden vorm geven aan gevoelens. Genieten van het Italiaanse eten dat Davide voor ons bereidt. Van de liefdevolle gastvrijheid van Maartje. In een eeuwenoud Italiaans dorp, in een Italiaans huis. Samen dineren aan een mooi gedekte tafel. Als het weer het toelaat onder de sterrenhemel boven de binnenplaats van de Middeleeuwse Concia.

    Weg naar liefde

    Even helemaal toekomen aan jezelf. Je – opnieuw – verbinden met jouw eigen weg naar liefde. Ik zie ernaar uit, en verheug me nu al.

    Lees meer

    La Concia

  • | | | |

    Helen in rust en stilte op Terschelling

    DoorTitia Liese

    ‘Het lukt me niet meer.’ ‘Ik krijg het niet meer voor elkaar.’ Al een aantal maanden voelde ik hoe de – innerlijke – turbulentie van de afgelopen jaren z’n tol was gaan eisen. Ik wilde wel. Maar ik bracht het niet meer op. Te doen wat ik moest doen. Te doen wat ik wilde doen.
    Verandering van perspectieven. Verbindingen die losraakten. Verbindingen die opnieuw verbonden moesten. Steeds meer moest ik mezelf onder druk zetten. Geweld aandoen. ‘Tijd om naar Terschelling te gaan’ realiseerde ik me. Gelukkig had ik al een tiendaagse voor mezelf gepland. M’n Terschellingse plek waar ik me voluit gelukkig kan voelen. Maar waar ik me ook voluit ongelukkig kan voelen, omdat ook dat bij mijn leven hoort. Tien dagen niks doen. Behalve dat wat uit mezelf komt.

    En dan gebeurt het. Zie je het voor je? Na twee dagen het eerste moment. Waarom heb ik nou niet even dit gedaan? Waarom heb ik nou niet even dat gedaan? ‘Nee’, spreek ik mezelf streng toe. ‘Je zou niks doen, weet je nog? Ook als het niet goed voelt om niks te doen.’ Gelukkig heb ik deze dagen naar mezelf geluisterd.

    Helen in rust en stilte op terschelling

    Gisteravond fietste ik nog even over de dijk langs het Wad. De zon zakte langzaam achter de duinen. Hoogwater. Windstil. Alles stil. Ik ook. Van binnen. Geheeld in rust en stilte. Ik heb er weer zin in. Zie de zin weer in wat ik doe. Zie de zin weer van wat ik doe.

    De weg van liefde in Codiponte 2024

    Verlang jij ook zo naar rust en stilte. Naar verbinding met jezelf? Naar helen in rust en stilte? Lees dan meer over De weg van liefde in Codiponte. Waar je mag zijn die je bent. Waar je je geborgen voelt. Gezien. Begrepen. Verzorgd. De plek waar oud zeer kan helen.

  • | |

    Dochter van twee Verlaat Verdriet-ers

    DoorTitia Liese

    Vorige week op Terschelling ontmoette ik Alberta. Meer dan tien jaar geleden was Alberta deelneemster aan de biografische cursus De reis van je leven op Terschelling die ik indertijd gaf, samen met ritueelbegeleidster Marijke Serné.

    Vader

    Alberta, nu 70+, verloor niet zelf jong een ouder, maar is de dochter van twee Verlaat Verdriet-ers. Haar vader verloor als heel jong kind zijn vader. Hij bleef achter met zijn moeder en zijn broertje. Abrupt werden beide nog zo jonge kinderen uit huis geplaatst. De vader van Alberta kwam terecht in een liefdeloos, hardvochtig pleeggezin waar hij opgroeide tot een zwaar beschadigde, kwetsbare en emotioneel gehandicapte man. Zijn moeder en zijn broertje heeft hij nooit meer gezien.

    Moeder

    Haar moeder verloor als heel jong kind haar moeder. Ze werd geboren in een samengesteld gezin waar al eerder ingrijpende verliezen waren geleden. Na de lagere school moest haar moeder als dienstmeisje de kost verdienen. Ook zij was zwaar beschadigd, emotioneel instabiel, met een kwetsbare fysieke gezondheid.

    Alberta

    Na de geboorte van Alberta volgden in rap tempo nog zes andere kinderen. Zoveel mogelijk kinderen, was de mening van de pastoor. De kwetsbare geestelijke en fysieke gezondheid van de moeder, die haar ongeschikt maakten om zo’n groot gezin te runnen, was van ondergeschikt belang. Haar moeder leunde zwaar op Alberta, haar oudste kind. Vanaf haar aller-vroegste jeugd werd Alberta belast met taken die ze helemaal niet aankon.

    De reis van je leven

    In de week van De reis van je leven was me al duidelijk geworden hoezeer Alberta had geleden als kind van twee zwaar beschadigde Verlaat Verdriet-ers. Hoeveel invloed dat heeft gehad op haar moeizame leven. ‘De reis van je leven is voor mij het begin geweest van mijn zoektocht. De zoektocht naar ‘wie ben ik eigenlijk’ vertelt Alberta me als ik haar spreek op Terschelling. ‘Wie was mijn vader? Wie was mijn moeder? En wie ben ik? Meer dan tien jaar heb ik gewerkt om de puzzelstukjes bij elkaar te zoeken. In de loop van die jaren schreef ik aan mijn verhaal. Mijn levensverhaal. Wil je het lezen?’

    Terug van Terschelling vind ik het boek van Alberta in mijn brievenbus. Ik ben gaan lezen. Herken haar verhaal uit De reis van je leven. Haar moeizame leven. Lees over de helende werking van de puzzelstukjes die in elkaar zijn gelegd. Die woorden hebben gekregen. Betekenis. ‘Ik had niet durven hopen dat het werken aan de verhalen me zo zou helpen en me zoveel moois zou brengen’ schrijft Alberta in haar nawoord.

    Lees meer

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek: Tips voor mensen in je omgeving, blz 181 e.v.
    Bestellen 

    NB

    In verband met de privacy is dit bericht met aanpassingen geanonimiseerd.