• | |

    Vooral nooit prooi worden!

    DoorTitia Liese

    ‘Titia, een hond kan niet laten zien dat hij ziek is. Dan wordt hij prooi.’ vertelde mijn buurman – bioloog van z’n vak – me een tijd geleden over de zieke hond van mijn andere buurman.

    Zijn opmerking resoneerde bij me. Gaat nog regelmatig door mijn hoofd. Zo ook zojuist, terwijl ik op het roeiapparaat zit in de oefenruimte van de fysiotherapiepraktijk. Eergisteren kreeg ik een dry-needling behandeling in mijn bovenbeen, die nog pijnlijk na zeurt. ‘Ga maar wat extra’s doen’ bedacht ik. En zo zit ik, al denkend, op het roeiapparaat. En constateer tot mijn plezier dat mijn roeislagen krachtiger zijn dan ze normaal zijn.

    Mijn gedachten gaan naar de foto die ik gisteren kreeg aangeleverd om bij het artikel Vroeg verloren te plaatsen. Een jolige foto van het jolige gezin van de interviewster (zo bleek mij later). ‘Die ga ik niet plaatsen in mijn blog’ besloot ik meteen. ‘Is het echt persé nodig een jolige foto van je jolige gezin te plaatsen bij een documentaire die Vroeg verloren heet? Om aandacht te trekken? (wat misschien wel moet als je ‘influencer’ bent. Vorm boven inhoud. Buitenkant boven binnenkant. Ik weet het niet. Ik ken het ‘vak’ van ‘influencer’ niet).

    Hoe dan ook gaat, gezeten op het roeiapparaat, de gedachte door me heen: is dat waarom wij, net als andere zoogdieren, moeten laten zien: ‘Ik red me wel!’ ‘Met mij niks aan de hand!’ Omdat we anders prooi worden?

    Zomaar wat gedachten op een donderdagochtend in juni 2024. Op het roeiapparaat in de oefenruimte van de fysiotherapiepraktijk aan een laan in Nunspeet.

  • | | |

    Gebeurt nu het onbeschrijfelijke in Malmö?

    DoorTitia Liese

    Songfestival

    Mensen die mij kennen weten dat ik geen televisiekijker ben. Er staat niet eens een televisie in mijn huis. Al heel lang niet. Wel volg ik via hem nieuwssites en de krant. Joost Klein. De man die zich uit over het vroege verlies van zijn ouders. Het onbeschrijfelijke vertaalt naar de muziekvorm die hem past. De aanloop naar het Songfestival. De keuze voor hem om Nederland te vertegenwoordigen. Zijn (voor)optreden deze week heb ik niet gezien. Voor de verdeelde reacties op hem, en op zijn muziek, kan ik begrip opbrengen. Niet iedereen hoeft alles mooi te vinden. Over de echtheid waarmee hij het onbeschrijfelijke laat zien, het verlies van zijn beide ouders door de dood, lees ik. En dat doet veel met me. Veel omdat Verlaat Verdriet nog altijd een taboe-onderwerp is. Wat is het dan bijzonder dat iemand zich zo uitspreekt. De wereld laat weten wat het verlies van zijn ouders met hem heeft gedaan. Wat het nog steeds met hem doet. Het uitschreeuwt.

    Incident

    En dan gebeurt er iets in Malmö. Incident. Iets waar naar buiten toe onduidelijkheid over is. Geheimzinnigheid. Ik merk dat me dat raakt. Dat het me onrustig maakt. Me uit m’n evenwicht brengt. Hoe deze man Joost Klein nu middelpunt is van veel commotie. Ik vraag me af: gebeurt nu het onbeschrijfelijke in Malmö? Breekt dat waarvan hij heeft gedroomd – zijn ouders eren op dit podium – hem dat bij de handen af op het punt dat hij zijn droom bijna heeft bereikt?

    Ik zou naast hem willen zitten. Nu. Zou hem vast willen houden. Ik zou tegen hem willen zeggen – Joost, je bent niet de enige. Je bent niet alleen.

  • | | |

    Nora Fischer – Ga vooral haar voorstelling zien!

    DoorTitia Liese

    Vanmiddag (zondag 5 mei 2024) de voorstelling DE SPRONG gezien van Nora Fischer. Anderhalf uur een heftig levensverhaal verteld, zonder ook maar een seconde sentimenteel te zijn. Een muisstille zaal. Een staande ovatie. Als je in de gelegenheid, bent: ga vooral DE SPRONG van Nora Fischer meemaken!

    De nieuwe muze

    ……….‘O, my God…. Hallo!’ zegt zangeres Nora Fischer wanneer ze voor het publiek staat en er volgt direct applaus. Ze herpakt zich direct: ‘Ik heb mijn best gedaan om een sfeer van intimiteit te creëren, het liefst had ik u allemaal bij mij in de huiskamer gevraagd, maar dat lukte niet. Ik sta voor het podium en dat gaat zo blijven, ik ga u vertellen waarom ik de afgelopen vier jaar niet heb kunnen zingen. Ik trok de stekker uit mijn carrière toen ik op mijn hoogtepunt stond, maar ik verloor mijn stem als gevolg van een verkramping.’  Zelf noemt ze het ‘een omgekeerd imposter syndroom’: zo’n rottig stemmetje in je hoofd dat steeds maar blijft herhalen: ‘Zie je wel, je bent een fraudeur, je kan helemaal niet zingen en dit moest een keer gebeuren!’……..

    De theaterkrant

    ………. In haar solovoorstelling De sprong vertelt Nora Fischer een aangrijpend verhaal. Net als Ariël verloor ze haar stem vier jaar geleden, precies op het hoogtepunt van haar zangcarrière. Burn-out, knobbeltjes noch heesheid waren de oorzaak, maar de hoge druk van het leven als zangeres speelde een rol.
    De voorstelling combineert verhalenvertelling, foto’s, muziek en oude videofragmenten. Fischer neemt je mee door bergen en dalen, en onthult haar hyper-perfectionistische aard. Haar dagboek fungeert als een rode draad, maar soms vertraagt het de voortgang van de voorstelling.
    Op een rustige toon kondigt ze aan dat haar zus jarenlang ongelukkig was en op 37-jarige leeftijd een einde aan haar leven maakte. Dit moment laat je ademloos achter en plaatst alle puzzelstukjes op hun plek……

    Lees meer

  • | | | |

    Norah Fischer: voorstelling De Sprong

    DoorTitia Liese

    Veel Verlaat Verdriet-ers zullen het herkennen. Het moment waarop je lijf verder dienst weigert. Je wilt wel. Maar je lijf doet het niet meer. Je lijf roept HO!! STOP!!!

    Nora Fischer

    Nora Fischer (1987) komt uit een muzikale familie. Zij is de dochter van een Hongaarse vader en een Nederlandse moeder en werd geboren in Londen. Na de scheiding van haar ouders op haar zesde verhuisde zij al jong naar Nederland. Jarenlang trad Nora Fischer, veelzijdig klassiek- en jazz-zangeres, op internationale podia op. 

    Komende zondag ga ik naar een optreden van haar in concertzaal Vredenburg in Utrecht. Ik deel dit graag met jullie omdat de weigering van je lijf om nog verder op de gebruikelijke manier dienst te doen ook voor Verlaat Verdriet-ers zo herkenbaar zal zijn. De komende maanden treedt Nora Fischer nog op in diverse theaters in Nederland met haar programma De Sprong.

    Citaat

    Om maar meteen met de deur in huis te vallen: we bevinden ons hier weliswaar in een concertzaal, maar de Zangeres Nora Fischer is vandaag niet aanwezig. In plaats van zingen, gaat Persoon Nora vertellen waaróm ze niet gaat zingen. Een tijdlang kon ze dat namelijk niet meer, door een complexe verkramping die haar strottenhoofd in een zodanige houdgreep hield dat zelfs Happy Birthday voor haar beste vrienden er niet meer uitkwam. Hoe kon zoiets gebeuren?

    Met die vraag graaft Nora zich een weg in de rondte, via de verstikkende druk van ’s werelds grootste podia, tot de innerlijke druk die ze als venijnige angel uit haar systeem moest trekken om haar keelspieren weer tot ontspanning te manen. Ze legt bloot hoe haar lichaam verdere deelname aan een wereld van superlatieven, topprestaties en glansrijke successen saboteerde.

    Ook al is dit een voorstelling zonder live muziek; Nora koos er bewust voor om niet de theaters in te gaan, maar haar verhaal juist te vertellen in de concertzalen waar zij zo vaak gezongen heeft. Om ook met het publiek te kunnen delen hoe wrang het voelt om deze zalen niet met melodieën te kunnen vullen.

    Niets is wat het lijkt

    De Sprong is een uitnodiging om Nora bij te staan in een intieme openbaring van dat wat we stilletjes allemaal wel weten: niets is wat het lijkt.

    Lees meer

    Lees ook

    Shula Tas: Waar gezongen wordt