• | | |

    Extra kwetsbare leeftijden bij jong ouderverlies

    Extra kwetsbare leeftijden bij jong ouderverlies

    Kinderen horen hun ouder(s) niet te verliezen tijdens hun jeugd. Ze hebben hun ouder(s) nodig om zich te ontwikkelen tot volwassenen die met (zelf)vertrouwen in het leven staan. Zo lang kinderen zich ontwikkelen is elke leeftijd waarop ze hun ouder(s) verliezen kwetsbaar. Toch zijn er leeftijden die extra kwetsbaar zijn voor levenslange gevolgen. Als hulpverlener/therapeut doe je er goed aan deze extra kwetsbare leeftijden mee te nemen in het proces dat je aangaat met Verlaat Verdriet-ers.

    Rondom de geboorte

    Voor de geboorte

    Besef wat er gebeurt met een moeder die haar man, de vader van het kind in haar buik, verliest door de dood. Wat gebeurt er in de moederbuik. Wat voor invloed heeft dat op het ongeboren kind. En wat betekent het geboren te worden in een incompleet gezin dat compleet zou zijn geweest als de dood niet tussenbeide was gekomen. Hoe voelt het om altijd weer te horen te krijgen: ‘Gelukkig heb je geen herinneringen aan je vader. Dan kun je hem ook niet missen.’

    Tijdens de geboorte

    Wat betekent het voor een kind als je moeder overlijdt tijdens, of direct na, jouw geboorte. Wat betekent dat voor een kind voor haar/zijn aanwezigheid in het gezin. En wat betekent het als je altijd weer te horen krijgt: ‘Gelukkig heb je geen herinneringen aan je moeder. Dan kun je haar ook niet missen.’

    In de eerste jaren na de geboorte

    Wat betekent het voor een kind je moeder/je vader te verliezen in de tijd dat je nog niet talig bent. Wat kun je als volwassene vertellen over wat er toen met je gebeurde. En wat betekent het als je altijd te horen krijgt: ‘Je hebt geen herinneringen, dus je kunt haar/hem niet missen’.

    Verlies rond de vier jaar

    Wat betekent het voor de ontwikkeling van de loyaliteit naar de ouder(s) als je als kind van rond de vier jaar je ouder(s) verliest. Aan wie pas je je aan? Aan wie ben je loyaal?

    Verlies rond de acht jaar

    Kinderen van rond de acht jaar gaan de wereld verkennen. Dat doen ze met de kennis die ze tot dan van hun ouders hebben meegekregen. Diezelfde ouder(s) hebben ze nodig om op eigen benen te leren staan. Kinderen van rond de acht gooien de deur in hun ziel dicht. ‘Ik zoek het zelf wel uit.’ Kenmerk bij veel van deze volwassen geworden kinderen is dat ze geen herinneringen hebben aan hun overleden ouder(s) en/of aan hun leven voor het verlies van hun ouder(s).

    Verlies rond de twaalf jaar

    De meeste kinderen van rond de twaalf jaar verlaten de basisschool om naar het middelbaar onderwijs te gaan. Waren er op de oude, vertrouwde school leerkrachten en klasgenootjes die wisten van het verlies, op de nieuwe school is de kans groot dat niemand weet van het verlies van toen. De afstand tot de overleden ouder groeit.

    Verlies tussen de dertien en de achttien jaar

    De puberteit is het ultieme losmaakproces in je jeugd. De ontdekkingstocht die je gaat als puber, waarin je onderzoekt wie je bent en wat je wilt met jouw leven. Een cruciale tijd voor de ontwikkeling van je zelfvertrouwen, je zelfrespect en je gevoel van bestaansrecht. Je lijkt soms al volwassen te zijn, maar je bent het niet. Het losmaakproces dat zich langs natuurlijke weg had moeten voltrekken is abrupt een voldongen feit. Je staat er alleen voor. Hoe moet je nu verder?

    Verlies tussen de achttien en de twintig jaar

    Hoe moet je verder met je studie en je werk als de basis waarop je hebt kunnen vertrouwen, waar je altijd naar terug hebt kunnen gaan, is weggevallen? Je kunt het zelf. Maar alleen? Wie vangt jou als je valt?

    Tips voor hulpverleners, therapeuten, cliënten en patiënten

    Lezen

    Zien

    Boeken van Titia Liese

    #verlaatverdriet #verlaterouw #teruggaanomverdertekunnen #verlaatverdrietsymposium #symposium voor hulpverleners

  • | | |

    Van klinische distantie naar menselijke nabijheid 2

    Van klinische distantie naar menselijke nabijheid 2

    ‘Veel van de verhalen die ik hoorde getuigden van deze reconstructies. In elk geval was het reconstructieproces zo uniek en zo persoonlijk dat het moeilijk te generaliseren is. Maar al die verhalen hielden een strijd in waar een monumentale wil, energie en geesteskracht bij te pas kwamen. Het individu bracht letterlijk een nieuw IK voort: deels gecreëerd uit noodzaak, deels doordat de kans zich voordeed, en deels uit vastberadenheid en de wil om te overleven. Elk van die verhalen vertegenwoordigt een triomf van de menselijke geest.’
    Uit: Maxine Harris – Een verlies voor altijd (1997)

    Klinische distantie

    In mijn blog Van klinische distantie naar menselijke nabijheid 1 schrijf ik over de kloof die is ontstaan als gevolg van klinische distantie ten aanzien van Verlaat Verdriet-thematiek. Een distantie die Verlaat Verdriet-ers die op zoek gaan naar hulp nog steeds aan den lijve ervaren. Het citaat uit het boek van Maxine Harris laat zien dat menselijke nabijheid middels begrip, waardering en respect wel degelijk mogelijk zijn.

    Menselijke nabijheid

    De menselijke nabijheid die Verlaat Verdriet-ers nodig hebben om de weg naar veranderingen aan te durven gaan. Herkennen en erkennen wat is gebeurd. Onder ogen durven zien wat is gebeurd. Verhalen horen en lezen over de erkenning van de klus waar Verlaat Verdriet-ers voor staan. Begrip. Erkenning die zichtbaar maakt dat elk van de verhalen getuigt van monumentale menselijke geesteskracht. Waardering en respect activeren moed. Vertrouwen. Doorzettingsvermogen.

    Triomf van de menselijke geest

    In haar boek uit 1997 schijft Maxine Harris In elk geval was het reconstructieproces zo uniek en zo persoonlijk dat het moeilijk te generaliseren is. Gedurende haar langdurige  Verlaat Verdriet-werk heeft Titia Liese de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn idioom gegeven. In overdraagbare vorm gezet. Haar werk heeft ze onder meer zichtbaar gemaakt in haar video’s op YouTube Rouw kent geen tijd. Niet alleen leerzaam voor Verlaat Verdriet-ers zelf, maar ook voor hulpverleners uit alle soorten disciplines die in hun werk geconfronteerd worden met Verlaat Verdriet-ers, Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Symposium Teruggaan om verder te kunnen

    Symposium voor hulpverleners Teruggaan om verder te kunnen. Kennis uit ervaring!
    Ben je hulpverlener? Besef je dat het tijd is je begrip, je waardering en je respect te verruimen om samen veilig met je Verlaat Verdriet-cliënt/patiënt terug te gaan, om verder te kunnen?

    Lees meer

    Lees meer over Verlaat Verdriet-symposium Teruggaan om verder te kunnen op zaterdag 5 april 2025: Kenniscentrum Verlaat Verdriet

    Horen en zien

    Rouw kent geen tijd

    Lezen

    #verlaatverdriet #verlaterouw #symposiumvoorhulpverleners #symposiumteruggaanomverdertekunnen #teruggaanomverdertekunnen #kenniscentrumverlaatverdriet

  • | |

    Op weg naar nieuwe wegen in het nieuwe jaar 2025

    Op weg naar nieuwe wegen in het nieuwe jaar 2025

    Op deze allereerste dag van het nieuwe jaar 2025 wens ik jou, als lezer, vanzelfsprekend toe dat je dit jaar veranderingen in werking zet die voor jou belangrijk zijn. Dat dit jaar ook jou in beweging brengt.
    Onszelf, Verlaat Verdriet-ers, wens ik toe dat we dit jaar veranderingen in beweging zetten die noodzakelijk zijn om de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn te onderkennen. Te herkennen. En te erkennen. Niet alleen bij onszelf, volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren, maar ook bij professionals in diverse disciplines. Zoals hulpverleners, therapeuten, wetenschappelijk onderzoekers, enzovoort enzovoort.

    Veranderingen

    Veranderingen in opvattingen die ervoor zorgen dat Verlaat Verdriet-ers adequate hulp kunnen gaan krijgen bij hun zoektocht in hun verlate rouw[- en veranderproces. Dat we kunnen gaan meemaken dat Verlaat Verdriet wordt onderkend, en wordt erkend. Dat Verlaat Verdriet-ers gehoor gaan vinden bij professionals. Professionals die zeggen: ‘Je bent jong een ouder verloren door de dood? Dan begrijp ik je worstelingen. Daar kunnen we samen aan werken. Ik loop graag met je mee!

    Zeven haltes van bewustwording

    De Zeven haltes van bewustwording bij Verlaat Verdriet en verlate biedt hulpverleners een eerste leidraad die behulpzaam is bij dit proces van overleven naar leven.

    1. Zien, en gezien worden; horen en gehoord worden;
    2. Herkennen;
    3. Erkennen;
    4. Onderzoeken;
    5. Accepteren;
    6. Integreren;
    7. Leven.

    Bewustwording, en heel veel meer

    Symposium Teruggaan om verder te kunnen op zaterdag 4 april 2025 biedt hulpverleners een unieke gelegenheid om kennis op te doen van Verlaat Verdriet en verlate rouw. Kennis uit ervaring, die tijdens dit symposium gedeeld wordt door Verlaat Verdriet-ers. Verlaat Verdriet-ers die hun weg hebben afgelegd van overleven naar leven. Die allemaal, op hun eigen manier, hun ervaringen met het vroege verlies van hun ouder(s) vorm hebben gegeven. Die met liefde hun ervaringskennis doorgeven aan jou.

    Lees meer

    #verlaatverdriet #verlaterouw #kenniscentrumverlaatverdriet #terugaanomverdertekunnen #verlaatverdrietsymposium

     

  • | | | |

    Andreas Jonker: En toen vonden ze mijn vader

    Andreas Jonkers: En toen vonden ze mijn vader.

    Andreas Jonkers, 11 jaar toen hij zijn vader verloor, zag zijn vader in zijn leven precies drie keer: één keer levend, één keer opgebaard en één keer bij de begrafenis. Zijn vaders lichaam vertoonde tweeënveertig messteken toen het werd gevonden op een talud in Amsterdam-Oost.

    Andreas groeide, zoals zoveel kinderen, zonder vader op. Nooit had hij de behoefte te weten wie zijn vader was, waarom hij zo gruwelijk aan zijn einde was gekomen en wie dat had gedaan. Tot hij zelf een kind kreeg. Toen werden de vragen prangender dan ooit. Wat was er met zijn vader gebeurd? Wat voegt een vader eigenlijk toe? En hoe word je een vader als je er nooit een hebt gehad?

    En toen vonden ze mijn vader is een onthullend en aangrijpend verhaal over de dood van een vader, de geboorte van een zoon en de vraag wat het betekent om met en zonder vader op te groeien.

    Citaat

    …… Zo kan het gaan met afwezige vaders. Ik zag bij andere gezinnen hoe het was, ik ging naar school, ik ging studeren. Anderen dan je vader vangen je op, compenseren het. Ze brengen je dingen bij, bieden veiligheid en aandacht. 
    Dus ik dacht er niet aan, die zogenaamde vader. Ik wist niet wie hij was, ik voelde er niks bij, en het kon me weinig schelen dat hij helemaal verdween. Tot mijn zoon. Tot dat sigarenkistje, die brief en die verhalen……… (bladzijde 179). 

    Boek bestellen

    En toen vonden ze mijn vader