• | | | |

    Interview met Monique van de Ven in Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese
    Monique van de Ven (2018)

    Monique van de Ven

    Mijn eerste rol speelde ik toen ik vijf was, om mijn moeder gelukkig te maken.

    Naar aanleiding van de film over haar leven: Een vrouw als Monique in Volkskrant Magazine van 23 augustus 2025 een uitgebreid interview met Monique van de Ven, (1952, vijf jaar toen ze haar vader verloor.

    In de eindshot zit je met een glimlach in de zon, alsof er een last van je is afgevallen

    ……. Dat is ook zo. Het ruimt op. Zeker de dingen die ik nooit had verteld of emoties die onverwacht naar boven kwamen. Er zit een scène in waarin ik vertel over mijn vader, wat ik niet vaak heb gedaan. Hij stierf toen ik 5 was. Hij kwam met lunch thuis, zei: ‘Ik voel me niet lekker’ en ging naar boven. Mijn moeder ging kijken en vroeg: ‘Zal ik de dokter bellen?’ ‘Nee, nee.’ zei hij. Maar haar jongste zusje die verpleegster was en toevallig bij ons logeerde, belde toch de dokter. Die kwam en zei: ‘Ik vertrouw het niet, ik kom over een uurtje terug.’ Toen was mijn vader dood.

    Het was een hete zomerdag in juni. Daarom moest hij op dezelfde dag worden begraven. Ineens lag hij in een kist met een glazen deksel in onze speelkamer. Voor mij was het net een sprookje, ik kon in de kist kijken en daar lag mijn vader. Hij was de zoon van de burgemeester en bekend in het dorp, er kwamen waanzinnig veel mensen. Mijn moeder zei dat ik niet met haar en mijn broer en zus vooraan in de begrafenisstoet mocht lopen. Ze was bang dat ik misschien gek ging doen, ik was tenslotte 5, mijn broer en zus waren 8 en 9. Ik moest ergens achteraan lopen, met het kindermeisje Thea. Dat heb ik mijn moeder later zo kwalijk genomen……..

    Wat heb je daardoor gemist?

    ……… Het gevoel dat ik erbij hoorde. Toen ik dit verhaal vertelde, kwamen mijn emoties steeds naar boven. O ja, die woede zit er nog steeds, dacht ik. Gek hè?…….

    Toch noemde ze jou en je zus na het overlijden van jullie vader troostmeisjes

    ……… Ja. Mijn broertje werd naar kostschool gestuurd en mijn zusje en ik kregen de taak om haar troostmeisjes te zijn. Mijn eerste rol speelde ik toen ik 5 was, om mijn moeder gelukkig te maken. Daarna besloot ik om actrice te worden. Dat extraverte heb ik mezelf aangeleerd. Mijn moeder was slecht in het uiten van haar emoties, dus ik ging letterlijk op haar schoot zitten, haar huggen en haar warmte zijn, zodat ze wel iets moest voelen. Dat verzorgende zit heel erg in me, dat is het kussentje achter je rug…….

    Lezen

     

  • | | | |

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek: Tips voor mensen in je omgeving

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet-ers hebben zelf wel eens moeite te erkennen dat het vroege verlies van hun ouder(s) ook op hun leven van nu nog impact heeft. Het is al zo lang geleden. Ze hoeven er niet meer om te huilen. Dus hebben ze er geen last (meer) van. Deze Verlaat Verdriet-ers realiseren zich niet dat het bij Verlaat Verdriet niet alleen gaat om de vraag of je wel of niet nog hoeft te huilen omdat je als kind je ouder(s) verloor. Verlaat Verdriet gaat ook – en eigenlijk vooral – om identiteit. Om wie je bent geworden. Dankzij het verlies van je ouder(s), en ondanks het verlies van je ouder(s).

    Hulpverleners

    Ook voor hulpverleners die werken met Verlaat Verdriet-ers is in dit opzicht een wereld te winnen. Verlate rouw is eigenlijk vooral een proces van onderzoek van je Verlaat Verdriet-cliënt, waar je als hulpverlener een belangrijke en mooie rol in kunt spelen. ‘Wie ben ik met overlevingspatronen?’ ‘Wie ben ik zonder overlevingspatronen?’ ‘Wat wil ik?’ ‘Wat kan ik?’ ‘Wat doe ik?’
    Onderzoek kent – ook voor hulpverleners – een heleboel verschillende toegangswegen. Een toegangsweg die veilig voelt voor Verlaat Verdriet-ers gaat via Tips voor mensen in je omgeving.

    Tips voor mensen in je omgeving

    Wat er allemaal kan spelen:

    • Niet gezien en gehoord gevoeld;
    • Herinneringen;
    • Trots, koppig en eigenwijs;
    • Anders;
    • Tweestromen-proces;
    • De factor tijd;
    • Het gezin van herkomst;
    • Het samengestelde gezin;
    • Leeftijd;
    • Verlies moeder, verlies vader

    Meer thema’s in het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek, hoofdstuk 18,Tips voor mensen in je omgeving, bladzijde 181-192

    Meer

  • | | | |

    Je ogen openen voor Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Je verloor in je jeugd, op een leeftijd jonger dan 21 jaar een ouder – of je beide ouders – door de dood. Word je nu, als volwassene – geconfronteerd met tal van moeilijkheden die zowel van psychische als van lichamelijke aard kunnen zijn?
    Je bent bijvoorbeeld gevoelig voor depressie. Voor angst- en paniekaanvallen. Voor stress. Meer dan eens in je werkzame leven ben je geconfronteerd met burn-out. Je bent gevoelig voor verslavingen. Suïcidegedachten spelen door je hoofd. Of je kent op verschillende manieren (chronische) fysieke pijnen. Of (chronische) vermoeidheid. Toch twijfel je of er een verband is tussen de moeilijkheden die je nu ervaart en het vroege verlies van je ouder(s). Of je wilt daar helemaal niets van weten. ‘Dat heb ik allang verwerkt.’ Je bent bereid te werken aan problemen van nu, maar niet (ook nog eens) aan Verlaat Verdriet-thema’s. Zonder dat is het leven al ingewikkeld en moeilijk genoeg.

    Je ogen openen

    Dan kan het, ook al wil je dat eigenlijk niet, toch helpend zijn om een stap te zetten. Bijvoorbeeld door de Zelftests op de Verlaat Verdriet-site te doen. Deze eenvoudige Zelftests zijn gebaseerd op de Kenmerkende Patronen bij Verlaat Verdriet. Alle Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de afgelopen jaren contact heb gehad hebben zich – zonder uitzondering – in deze Kenmerkende Patronen herkend. Mogelijk niet in alle patronen, maar ook een paar patronen kunnen je de ogen al openen. Confronterend misschien. Pijnlijk ook. Maar ook een enorme opluchting. Je kunt weer verder. Ook al is het dan mogelijk toch met thema’s uit de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Tip

    Doe de Zelftest 1 en Zelftest 2.

    Lezen

    Doen

    Gevoelswoordenboek

  • | | | | |

    Verlaat Verdriet-ers, en suïcidegedachten

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet-ers, en suïcidegedachten

    ‘Wat een prachtig symposium hebben jullie georganiseerd.’ ‘Wat een mooie waardevolle dag met al die mooie waardevolle Verlaat Verdriet-ers samen.’ ‘JA!’ Ik ontvang de complimenten van verschillende kanten graag. Het is een hele mooie dag geweest, symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis op zaterdag 2 maart 2024. Ook ik heb genoten van al die blije mensen, die genoten van deze samenkomst.
    En toch, ergens in mij, voel ik een klein, maar hardnekkig waarschuwingslampje. Uit mijn Verlaat Verdriet-werk weet ik vrij zeker dat tenminste driekwart van de Verlaat Verdriet-ers met wie ik heb gewerkt worstelen – of hebben geworsteld – met suïcidegedachten. Dat is veel. En het blijft bijna altijd onder de oppervlakte totdat……

    Delen van Verlaat Verdriet-kennis

    Op de vrijdagmiddag van de workshops deel ik altijd de Verlaat Verdriet-kennis die ik in de loop van de jaren heb ontwikkeld. De herkenning, en de erkenning, doet de deelnemers altijd zoveel goed.

    ……. op de vrijdagavond deel ik altijd het schema dat ik heb gemaakt over Ruptuur en Trauma. In dit schema laat ik zien hoe Verlaat Verdriet-ers gevoelig kunnen worden, bijvoorbeeld voor stress. Voor burn-out. Chronische vermoeidheid. Chronische pijnen. Voor angst- en paniekaanvallen. Voor depressie. Verslavingen. Dan komt ook suïcide-gedachten aan de orde. Soms wordt er meteen gereageerd. Soms wordt er vooral instemmend geknikt. Het wordt herkend, door minstens driekwart van de deelnemers.

    Suïcidegedachten

    De meeste Verlaat Verdriet-ers zijn niet actief suïcidaal. Maar ze kennen wel de leegte. Het gat in hun ziel. De innerlijke eenzaamheid. Het altijd aanwezige verlangen, zonder ooit goed te kunnen duiden waar dat verlangen over gaat. Ze kennen de intense, alleroverheersende vermoeidheid van een leven lang overleven. Het gevoel voor elke millimeter in hun leven geknokt te moeten hebben. Het simpelweg niet meer op te kunnen brengen. Deze Verlaat Verdriet-ers willen niet dood, ze weten niet hoe ze moeten leven. Ze verlangen naar rust. RUST. En sommige van hen willen naar hun overleden ouder.

    Dat is veel. Heel veel. Alleen al om dit gegeven hebben de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn – Verlaat Verdriet dus – meer bekendheid nodig in de hulpverlening. Zouden in de hulpverlening alle bellen moeten rinkelen als het gaat om suïcidegedachten bij volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren door overlijden. Alle seinen op rood moeten staan. Of liever: alle seinen op groen!

    Symposium voor hulpverleners

    Hulpverleners: zet alle seinen op groen! Tijdens symposium Teruggaan om verder te kunnen delen wij, Verlaat Verdriet-ers, onze kennis en kunde uit ervaring met jullie. Geef groen licht voor het symposium. Kom! Op zaterdag 5 april 2025 in MFC De Roef in Harderwijk. Lees meer over symposium Teruggaan om verder te kunnen en meld je aan!

    Zien en horen

    Rouw kent geen tijd – Ruptuur en trauma

    Lezen

    Trauma en ruptuur