• | | |

    De wonderverteller: Lida Dijkstra en Djenné Fila

    De wonderverteller

    De wonderverteller. Over de reizen van Marco Polo,
    Auteur: Lida Dijkstra, illustraties: Djenné Fila.

    ‘Maar laat ik u vertellen dat sinds de dag dat god onze eerste voorvaderen heeft geschapen(….) geen mens van welke volksstam ook ooit zoveel wonderbaarlijke dingen ter wereld heeft gezien of bezocht als messer Marco Polo.’

    Rustichello da Pisa (schrijver uit de 13e eeuw – Oriënt, Il Millione)

    Marco Polo

    Marco Polo (1254-1324, verloor, vermoedelijk als (heel) jong kind, zijn moeder), ontdekkingsreiziger en handelaar. In haar rijk geïllustreerde boek beschrijft Lida Dijkstra de reizen van Marco Polo in de Oriënt. Een kinderboek dat volwassenen met evenveel plezier zullen lezen. De illustraties die Djenné Fila maakte voor dit boek maakt niet alleen het lezen van het boek, maar ook het zien van dit boek tot een feest.

    ‘Het was 1269. Ik was vijftien jaar. Geen jongen meer, maar zeker nog geen man. Ik woonde sinds de dood van mijn moeder bij haar zus en zwager in huis. Daar werden op een dag twee wild uitziende kerels de salon in geleid. Ze droegen tulbanden op hun hoofd, baarden waarin vogels konden nestelen en modderige lapjesjassen. Omdat mijn oom en tante niet thuis waren, plantte ik mijn benen stevig uit elkaar om duidelijk te maken dat ik de heer des huizes was en zei: ‘Wat kan ik voor u doen?’ 
    De oudste man was in twee stappen bij me. Hij greep mijn schouders vast. Met een stem vol emotie zei hij: ‘Jongen toch, ik wist niet dat ik een zoon had. Echt niet.’ De mestlucht die om hem heen hing, maakte dat ik hoestte. Ik trok me los. Knet-ter-gek, dacht ik.
    De man gin verder. ‘Je oom Matteo en ik waren eerst langs ons huis gegaan. Daar hoorden we dat je moeder niet meer leefde en dat ik een zoon had die Marco heette. Echt, ik sta te trillen op mijn benen. Je lijkt als twee druppels water op mezelf toen ik zo oud was als jij.’ 

    Lees meer

  • | | | |

    Altijd op zoek naar haar vader: Judith de Kom (93)

    In de Volkskrant van dit weekend (21/22 september 2024) een interview met Judith de Kom (93, 13 jaar toen ze haar vader verloor): Altijd op zoek naar haar vader.

    Citaat 1

    Een leven lang was Judith de Kom (93) bezig met haar vader, schrijver en verzetsheld Anton de Kom, die in 1945 in concentratiekamp Neuengamme overleed. Nu is er een boek met haar herinneringen aan hem…..

    Citaat 2

    …….. Het is een raar besef dat ze haar vader Anton de Kom al meer dan tachtig jaar niet gezien heeft. Ze weet niet meer hoe hij rook, of hoe zijn stem klonk. En toch zit haar vader nog altijd in alles wat Judith de Kom (93) doet. Een leven lang was ze bezig met de man die voor anderen een icoon werd, maar die ze zelf als dochter maar veertien jaar meemaakte: Anton de Kom, schrijver, verzetsheld, in 1898 geboren in Paramaribo, Suriname en in 1945 gestorven in concentratiekamp Neuengamme. Ze verdiepte zich in zijn verhaal, in zijn werk, en gaf als voordrachtskunstenaar overal ter wereld lezingen over hem. En nu is er haar boek Ik omhels je onafgebroken.…..  

    Citaat 3

    ……. Ze bewaart nog steeds haar poesiealbum, waarvan haar vader de eerste bladzijde beschreef. Het boekje valt na ruim tachtig jaar bijna uit elkaar. Maar De Koms ragfijne handschrift is nog duidelijk leesbaar. Geen gedichtje over rozen die verwelken en schepen die vergaan, maar een serieus vers met als titel: ‘Suriname, ons vaderland.’…..

    Lees meer

  • | | |

    Gedicht van Wislawa Szymborska: Grote pret

    Wislawa Szymborska

    Vandaag kwam ik een gedicht tegen van de Poolse dichteres en winnaar van de Nobel Literatuurprijs 1996: Wislawa Szymborska (1023 – 2012, 13 jaar toen ze haar vader verloor). Haar oeuvre is klein, slechts 400 gedichten, maar ze zijn wereldberoemd en uitgebracht in 40 talen. Ze won de Nobelprijs voor Literatuur in 1996.
    Haar gedicht Grote pret wil ik graag met je delen.

    Grote pret

    Eindelijk heeft mijn geheugen gevonden wat het zocht.
    Moeder is terecht, vader is aan mij verschenen.
    Ik droomde een tafel en twee stoelen, en ze gingen zitten,
    weer waren ze van mij, weer leefden ze voor mij.
    Met twee lampen van gezichten schitterden ze in de schemer
    als voor Rembrandt.

    Nu kan ik eerst vertellen
    door hoeveel dromen ze hebben gedoold, in hoeveel oploopjes
    ik ze onder de wielen vandaan heb moeten trekken,
    in hoeveel agonieën ze dood hoeveel handen van me zijn gevlogen.
    Afgesneden van me groeiden ze scheef aan.
    De ongerijmdheid dwong hen tot een maskerade.
    Wat hielp het dat ze buiten mij geen pijn meer leden,
    als ze pijn leden in mij.
    Het droomgepeupel hoorde dat ik mamma riep
    tegen iets dat piepend op een takje sprong.
    Er werd gelachen omdat mijn vader een kokarde droeg,
    van schaamte brandend werd ik wakker.

    Eindelijk dan.
    In een gewone nacht
    van een doodnormale vrijdag naar een zaterdag,
    kwamen ze plotseling zo als ik hen wilde zien.
    In een droom, maar als verlost van alle dromen
    alleen zichzelf gehoorzamend, en verder niets.
    Achter op het schilderij doofden alle mogelijkheden,
    het noodlot had zijn onherroepelijkheid verloren.
    Alleen zij lichtten, mooi omdat ze op zichzelf leken.
    En lang, lang gelukkig schenen ze te zijn.

    Ik werd wakker. Deed mijn ogen open.
    Raakte de wereld aan, een uitgesneden lijst.

    Wislawa Szymborska
    13 jaar toen ze haar vader verloor

    Lees meer

    Wislawa Szymborska

    • Agonie – nood
  • | | |

    Een opsomming van tekortkomingen: Ine Boermans

    Een opsomming van tekortkomingen

    Roman van Ine Boermans

    Lot probeert haar weg te vinden in een karig met familiegeluk bedeeld leven. Haar psycholoog raadt haar aan om de sluizen maar eens goed open te zetten, wat echter maar matig lukt. Natuurlijk heeft haar jeugd ermee te maken. Die werd immers bepaald door een weinig complimenteuze vader, een pijnlijke echtscheiding en de vroege dood van haar moeder. En ook nu nog heeft haar vader een verlammende invloed op haar leven. Pas wanneer Lot haar eigen gezin vormt en een soort monument voor haar moeder begint te bouwen lijkt er iets te veranderen.

    Jeugdjaren

    Een jonge vrouw probeert samen met haar psycholoog haar jeugdjaren in kaart te brengen.

    In de pers

    ‘Een indringend debuut over verlies en familiebanden. […] droogkomische scènes vol verrassende observaties en een onderliggende pijn die voortdurend steekt.’– Thomas van der Meer

    ‘Wát een goed boek heeft Ine Boermans geschreven: grappig, fris en intelligent, het grijpt me bij de keel.’ – Jente Posthuma

    Boermans bezit het vermogen om absurde menselijke verhoudingen zo op te schrijven dat de lezer schatert waar hij eigenlijk zou moeten huilen. Ik voorspel Boermans een grote toekomst.’ – Jeroen Thijssen

    ‘‘‘Ik kan zien dat het je raakt,’’ zegt de psych in Een opsomming van tekortkomingen – en raken, dat doet Ine Boermans, in haar droog-absurde stijl. Ze laat je hardop lachen om verstikkend verdriet.’ – Ilonka Leenheer

    Lees meer