• | | | | | | | | | | |

    Niet meer ontkennen

    Ontkennen

    Je kent dat vast wel – je bent met iemand in gesprek over een onderwerp dat jou na aan het hart ligt.
    Ineens zegt de ander iets, waardoor bij jou iets verschuift.
    Iets ineens op z’n plek valt.
    Of op een andere plek valt, waardoor er nieuwe ruimte ontstaat.

     

     Erkennen

    Bij mij gebeurde dat een paar dagen geleden, terwijl ik aan de telefoon zat met Els Pronk . Naar aanleiding van ‘Gat in m’n ziel‘ – de Verlaat Verdriet-lezing in Hoorn in oktober j.l. – spraken we nog eens over het belang van erkenning.
    Over het belang van erkenning van de gevolgen van jong ouderverlies dus.

    ‘Ik ben de laatste tijd vooral bezig met niet meer ontkennen zei Els in dit gesprek. Ineens voelde ik iets verschuiven.
    Erkennen is al jaren voor mij één van de grote Verlaat Verdriet-thema’s.
    Erkennen bij Verlaat Verdriet-ers zelf.
    Erkennen bij ‘buitenstaanders’
    Erkennen bij professionals.
    Bij hulpverleners.
    Bij psychologen.
    Bij psychiaters.
    Noem maar op.
    En JA, dat is heel hard nodig.

    Maar er zit nog iets voor dat erkennen.
    En dat is precies wat Els noemde: niet meer ontkennen.

    ‘De wetenschap’

    Verlaat Verdriet-ers hebben vooral vaak behoefte aan erkenning door ‘De wetenschap‘.
    Vooralsnog valt daar voor ons, Verlaat Verdriet-ers helemaal niets te halen.
    ‘De wetenschap’ is nog maar nauwelijks verder dan een totale ontkenning van de (talrijke) gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    De hand reiken

    Laten we het dus omdraaien.
    In plaats van dat ‘de wetenschap’ ons de weg wijst, reiken wij ‘de wetenschap’ de hand.
    Wij nemen het voortouw.
    Wij wijzen ‘de wetenschap’ de weg.
    Wij weten beter!

    Zegt het voort!

  • | | | | | | | | | | | | | | |

    Portret van een man: Jens Christian Grondahl

     

     

     

     

     

     

    ‘Bestaat het alleen in mijn herinnering, het gevoel dat ik buitengesloten was, terwijl de stofdeeltjes vol verwachting kraakten onder de naald van de pick-up?………’ (bladzijde 29)

    ‘Ik word vijfenveertig, meneer Egel’
    Zo noemde ze mij. Soms was ik een galante egel, maar op andere momenten was het gewoon haar afkorting voor raar, tegendraads, introvert, (bladzijde 146).

    ‘Denk je dat je ooit ophoudt jezelf te kwellen?’ (bladzijde 315).

    In Portret van een man blikt de hoofdpersoon – van wie we de naam gedurende het boek niet te weten komen – terug op zijn leven aan de hand van de vrouwen die daarin een belangrijke rol hebben gespeeld.
    Als jonge man (18 jaar) wordt hij zo aangegrepen door de dood van zijn moeder dat hij op zoek gaat naar meer betekenis in zijn leven.

    Archeologische expeditie

    ‘Een archeologische expeditie naar een gewoon leven’ wordt het boek genoemd in één van de recensies die ik las.

    Je herinneren is vertellen wat is geweest. In de taal ís het er nog.
    Het is er als dat wat is geweest, dat wat verteld kan worden. Daar ben ik achter gekomen toen Julie klein was, als ik haar vertelde over de oma die ze nooit zou kennen.
    Ik toonde haar de weinige foto’s die ik heb van mijn kindertijd en de tijd voor mijn geboorte. Toen mijn moeder nog niet iemands moeder was, maar gewoon een jonge vrouw, een meisje.
    Terwijl we naar de foto’s keken, merkte ik dat het gebeurde. De foto’s waren niet meer dan dode afdrukken, maar in mijn verhalen werd Julies oma weer werkelijk.
    Ze was geweest en daarom was ze er op een of andere manier nog steeds.
    Als iemand over wie je kunt vertellen.
    Bladzijde 127

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

    Het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek helpt je jouw archeologische expeditie naar je leven te structureren.

    Herinneringsboek Moeder

    Herinneringsboek Moeder helpt je woorden en beelden te geven aan het leven van je overleden moeder.

    Herinneringsboek Vader

    Ook beschikbaar: Herinneringsboek Vader

    Portret van een man

    Portret van een man
    Jens Christian Grondahl
    ISBN 978-90-290-9195-4

  • | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | |

    Boekentafel ZEER

     Boekentafel

    Onze webmaster S. van Platform ZEER heeft een Boekentafel opgenomen in www.zeer.nu

    INTERESSANTE TITELS

    In Boekentafel zijn diverse titels opgenomen van boeken die voor Verlaat Verdriet-ers interessant kunnen zijn, zowel fictie als non-fictie.
    Dus titels van (ver)werkboeken, van romans, van verhalen- en gedichtenbundels.
    Het ligt in de bedoeling in de nabije toekomst Boekentafel uit te breiden met songs, films etcetera.

    Tips en favorieten

    Heb je tips uit je eigen boekenkast van boeken die bij jou favoriet zijn en die voor andere Verlaat Verdriet-ers van belang kunnen zijn?
    Heb je tips over jouw favoriete films, jouw favoriete muziek etcetera?
    Geef alsjeblieft door naar info@zeer.nu.
    S. plaatst graag ook jouw tips.

    Direct leverbaar

    Waar het ons mogelijk is, zijn boeken direct bestelbaar en leverbaar via de Boekentafel op de ZEER-site.

    Welkom!

    Neem een kijkje op Boekentafel ZEER

  • | | | | | | | | | | | | | |

    Tante. Mama. Mies.

     

     

     

     

     

     

     

    Op een dag verdween mijn moeder; op een dag verscheen een tante met een plumeau, een uitgetreden non.
    Het was haar roeping te trouwen met een weduwnaar, mijn vader.
    Of dit boek dan autobiografisch is?
    Ik had het niet kunnen schrijven als ik de waarheid ervan niet kende, maar dit verhaal is het verhaal van Marieke.

    Citaat van Elle van Lieshout op de omslag van haar boek Tante.

    Thema’s

    Aan de hand van drie thema’s: Tante / Mama / Mies beschrijft Elle van Lieshout de lotgevallen van Marieke.
    Jongste van zeven kinderen.
    Zeven jaar als haar moeder overlijdt.

    In korte hoofdstukken beschrijft van Lieshout hoe het leven van Marieke uit elkaar valt als ze haar moeder verliest door kanker.
    Langzaam maar zeker voltrekt zich het drama van haar jeugd.
    De geestelijke onveiligheid.
    De bedreigingen van (onzichtbare) mishandelingen.
    De steeds verdergaande des-integratie van haar oorspronkelijke gezin.

    Marieke als kind van zeven.
    Marieke als kind van elf.
    Marieke als kind van vijftien.

    De moeder die sterft.
    De vader die zelf als heel jong kind zijn moeder verloor.
    Het verraad van de vader, die kiest voor z’n nieuwe vrouw.
    De vader die vlucht in z’n werk.
    De ’tante’ die de nieuwe vrouw van Marieke’s vader wordt.
    De nieuwe ‘mama’.
    De broers en zussen van Marieke die successievelijk uit het gezin van herkomst verdwijnen.
    De dreigende zelfmoorden.

    …..Ze heeft zich opgesloten in haar slaapkamer. Ze gaat zich weer eens van kant maken.
    Ik klop vriendelijk op haar deur.
    Geen reactie.
    Is het al gelukt? vraag ik.
    Zo niet, succes ermee. Ik ben naar school. En als ik je niet meer zie, tot in het hiernamaals………….. 

    Tante

    ‘Er is weer een nieuwe tante.
    Een madam met stadse fratsen, zeggen Trees en Ties van de Pas…………….

    Mama

    ………… Papa heeft het versje geschreven.
    Ineke en ik zeggen het op.
    Het eindigt zo:

    We zeggen voortaan mama.
    Dat is ons Moederdagcadeau.
    Omdat jij zo goed voor ons zorgt,
    noemen we je zo.
    …………………….. 

    Mies

    Ze willen het weer proberen, papa en Mies.
    Ze zijn tenslotte nog steeds getrouwd en wat God verbonden heeft kan de mens niet scheiden.
    Papa lacht erbij………… 

    Verplichte kost

    Elle van Lieshout beschrijft in Tante het steeds verder ontsporen van het oorspronkelijke gezin.
    Het onvermogen van de overgebleven gezinsleden, met name van de volwassenen, om de ontworteling en de neergang van het oorspronkelijke gezin ten goede te keren.
    Geschreven in heldere, nuchtere, verontrustende, vaak hilarische taal.
    Verplichte kost voor ieder die ook maar de geringste neiging vertoont de gevolgen van jong ouderverlies te onderschatten, te bagatelliseren, of te ontkennen!

    Boekentafel

    Lees meer over Tante en andere relevante boeken voor Verlaat Verdriet-ers in Boekentafel