Verslaving
Onlangs sprak ik een Verlaat Verdriet-er, die me vertelde een drugsverslaving ontwikkeld te hebben. ‘Ik heb er genoeg van’ vertelde deze Verlaat Verdriet-er. ‘Het is tijd voor een ander leven. Ik wil van die verslaving af. De eerste stappen heb ik gezet. Het zal best tijd nodig hebben, maar ik heb een duidelijk beeld van hoe ik wil dat mijn leven er uit gaat zien. Heel anders dan nu dus.
Niet meer die afhankelijkheid.
Niet meer die leugens.
Niet meer die zelfverachting.
Ik kijk er naar uit!’
Vrij van verslaving
Al pratend komen herinneringen aan mijn eigen alcohol-afhankelijkheid terug. Het is nu ruim tien jaar geleden dat ik van de ene op de andere dag besloot: en nu is het klaar. Ik stop NU met drinken (en met roken).
Rigoureus, op die dag – eigenlijk nacht – van het ene op het andere moment: ik stop ermee. Maar dat dan wel na een strijd van vele jaren!
Een strijd tegen alcohol.
Tegen mezelf.
Tegen ………..
Voor……….
De kracht van innerlijk beeld
Anders dan de Verlaat Verdriet-er die ik sprak, had ik al die jaren van strijd geen innerlijk beeld van hoe mijn leven eruit zou zien zonder alcoholafhankelijkheid. Dat beeld had ik namelijk niet (en ik weet nu hoe belangrijk het is je wel een innerlijk beeld te vormen van hoe je leven er dan uitziet!).
Waarom?
Ik leg de Verlaat Verdriet-er een van mijn vele vragen van toen voor: dronk ik om de pijn van het verlies van mijn moeder niet te hoeven voelen? Hoe zit dat bij jou? Weet jij dat?
In diverse therapieën (en aanverwanten) heb ik daar zelf altijd weer naar gezocht: kon/wilde ik de pijn van het verlies niet verdagen? Altijd weer werd juist dát aspect bevestigd.
En ja: dat was het vast ook.
Maar altijd was er ook het gevoel in mij: het dekt de lading niet. Dat is het niet alleen.
Maar waarom wel?
Wat was het dan wel?
Bijzondere realisatie
Het gesprek met de Verlaat Verdriet-er maakt iets bijzonders in mij los.
Heel basaal, niet in mijn hoofd, maar diep in mijn lijf.
Ineens weet ik in volle omvang: de overweldigende innerlijke paniek om de verantwoordelijkheden van een volwassen leven te moeten dragen.
Daar zat het!
