• |

    Jane Gardam: Een onberispelijke man

     

     

     

     

    Jane Gardam

    Een onberispelijke man
    ISBN 9789059367067
    Engelse titel: Old Filth

    Raj-wezen

    Ooit van Raj-wezen gehoord?
    Raj-wezen zijn kinderen van Britse ouders die in het (verre) oosten verbleven. Kinderen die op heel jonge leeftijd door hun ouders naar Engeland werden gestuurd. Voor hun opleiding, en om ze te beschermen tegen tropische ziekten.

    Deze kinderen groeiden op zonder hun ouders in een voor hun vreemd pleeggezin, in een voor hun vreemd land, in een voor hun vreemde cultuur. In veel gevallen vervreemdden ze totaal van hun ouders.

    Een onberispelijke man

    De hoofdpersoon in de roman ‘Een onberispelijke man’ van Jane Gardam, Edward Feathers, verloor vlak na zijn geboorte zijn moeder.
    Zijn vader, zelf een Raj-wees, was niet in staat voor zijn zoon te zorgen en droeg hem over aan een min en de dochter van deze min. Zijn eerste levensjaren bracht Eddie door als kind in de kampong.
    Voor zijn vijfde jaar werd hij door zijn vader naar Engeland gestuurd om daar verder op te groeien.
    Zijn vader ziet hij nooit meer.

    Verlaat Verdriet-thema’s

    In dit boek kom je op vrijwel elke bladzijde Verlaat Verdriet-thema’s tegen. Niet alleen van de hoofdpersoon Eddie – in zijn latere leven een schijnbaar onberispelijke man met een schijnbaar onberispelijk huwelijk en een schijnbaar onberispelijke carrière als advocaat (en later als rechter in Hongkong), maar ook bij de andere Raj-wezen met wie hij in Engeland opgroeit. Kinderen van ouders die ook als Raj-wezen opgroeiden, van ouders die op hun beurt ook als Raj-wezen opgroeiden.

    Mooi geschreven

    Mooie, met Britse humor, zorgvuldig door Jane Gardam geschreven roman.
    De moeite waard als je (weer) eens een kijkje wilt nemen in Verlaat Verdriet-thematiek.

    DWDD

    https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/media/371549

  • | |

    Prins Harry is de schaamte voorbij

    Prins Harry is de schaamte voorbij

    De prins heeft er meer mee bereikt dan ik in mijn hele 25-jarige carrière

    Sir Simon Wessely, voorzitter Britse psychiatrievereniging

    Prins Harry open over het vroege verlies van zijn moeder Diana en de hulp die hij heeft gezocht

    Ik kan gerust zeggen dat het verliezen van mijn moeder op mijn twaalfde, en het mijzelf afsluiten van al mijn emoties in de afgelopen twintig jaar, een enorm effect op mij heeft gehad. Niet alleen op mijn persoonlijke leven, maar ook op mijn werk.

    Koningskinderen huilen niet

    Het ontroerde bij de uitvaart van Diana, bijna twintig jaar geleden: de kleine, rossige Harry die met zijn oudere broer William, vader Charles, opa Philip en oom Spencer achter de kist aanliep op weg naar Westminster Abbey. Een week eerder was zijn moeder, 36 jaar jong, om het leven gekomen bij een auto-ongeluk in Parijs. De Britten verloren die week hun stiff upper lip, maar de 12-jarige Harry hield zich dapper, schijnbaar onbewogen.
    Koningskinderen huilen niet.

    Onbewogen pose

    Deze onbewogen pose hield Harry (32), meer een moederskind dan zijn oudere broer, twee decennia vol. ‘Mijn manier om met het verlies om te gaan was door mijn kop in het zand te steken en te weigeren na te denken over mijn ma, omdat dat toch niets zou helpen,’ zegt hij. ‘Ik dacht dat het me alleen maar triester zou maken. Ik vond dat ik de emoties erbuiten moest laten.’

    Ineenstorting

    Harry is naar eigen zeggen “diverse malen zeer dicht bij een totale ineenstorting geweest”, doordat “allerlei soorten verdriet, leugens en misvattingen vanuit alle mogelijke hoeken” op hem afkwamen.

    Greep

    In de afgelopen tweeënhalf jaar zegt hij weer greep te hebben gekregen op zijn leven.

    Lees meer

    Volkskrant 17-04-2017

    http://www.volkskrant.nl/buitenland/prins-harry-openhartig-over-psychologische-hulp-bij-verwerking-dood-moeder-diana~a4487837/

    NOS 17-04-2917

    https://nos.nl/artikel/2168695-britse-prins-harry-open-over-psychische-problemen-na-dood-diana.html 

  • | | | | | | | | | | | | | |

    Nurjahan Parent

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende tijd de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.  Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Nurjahan Parent

    Ik ben Nurjahan Parent. Ik ben 42 jaar en woon in Utrecht. Ik weet niet precies hoe oud ik was toen mijn vader overleed en daarna mijn moeder (waarschijnlijk 2 jaar (vader) en 2,5 jaar (moeder)). Eigenlijk weet ik zelfs nog steeds niet hoe oud ik precies ben. Het enige wat ik zeker weet is dat ik op 4 maart 1978 in Nederland aankwam en vanaf toen een nieuw leven startte en daarmee mijn oude leven en afkomst vergat.

    De Lotus’ groei naar verlichting

    Workshop

    In deze workshop vertel ik jullie mijn persoonlijke levensverhaal. De verschillende Verlaat Verdriet-thema’s zullen hierin belicht worden. Ook vertel ik jullie hoe het mij gelukt is om ondanks mijn moeilijke start, terug in mijn natuurlijke kracht te komen en hoe ik mijn natuurlijke verbinding weer gevonden heb en eindelijk (hetzij nog voorzichtig) weer aan het bloeien ben, net als de Lotus.

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017!
    Meld je aan voor het symposium

    LEES MEER

    Nurjahan:
    Momenteel ben ik bezig met het opzetten van mijn praktijk, Praktijk Jahan. In mijn praktijk bied ik coaching, therapie en healing aan. In de nabije toekomst ga ik mij nog specialiseren in stress & burn-out begeleiding en in rouw- en verliesbegeleiding, maar momenteel kan ik daar als ervaringsdeskundige ook veel in betekenen.
    Jahan Coaching (nog geen website)

    Lees meer over Nurjahan Parent een haar workshop De Lotus’ groei naar verlichting.
    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • | | | | | | | |

    Het grote ontbreken

    ‘Het grote ontbreken’ noemt Jo het vanochtend.
    Jo en ik kennen elkaar al jaren. Lang geleden deed ze mee aan een basisworkshop. We hebben altijd contact gehouden.
    Jo verloor als baby haar moeder.
    Voor haar is het altijd moeilijk geweest contact te leggen op momenten dat ze het moeilijk heeft.
    Ze is al haar leven lang gewend haar eigen gang te gaan. ‘Ik vergeet gewoon te zeggen wat ik ga doen. Waar ik ben.’ zegt ze daar zelf over.

    Als ze het moeilijk heeft trekt ze zich terug.
    En krijgt het nog moeilijker.
    Zeker in de herfst- en wintertijd. Als de winterdepressie waar ze gevoelig voor is (geweest!!!) weer op de loer ligt.

    Afgewezen

    Een aantal weken geleden werd Jo afgewezen bij een solliciatie voor een baan die ze graag wilde hebben.
    Zelf was ik de degene die contact legde. Via de App. Via de telefoon. En nog een keer. En nog een keer.
    Geen reactie.
    Ik begon me zorgen te maken. Maar dacht na verloop van tijd wel: het is nu aan jou om contact te leggen.

    Het grote ontbreken

    Vanacht logeerde Jo bij mij.
    Vanochtend stonden we nog even te praten.
    Ik vertelde Jo dat ik me zorgen had gemaakt. ‘Waarom bel je niet even?’ vraag ik haar.
    Ze lacht wat en zegt: ‘Ach ja: het grote ontbreken.

    Bodem

    ‘Het was niet leuk,’ gaat ze verder. ‘Maar weet je: ik heb gevoeld dat ik bodem heb. En dat is wel heel bijzonder.’