Altijd een nieuwe kans

Gepubliceerd op zondag

Mag ik je voorstellen? San Cornelio en San Cypriano. Naamgevers en beschermheiligen van de kerk in Codiponte.
De heilige Cornelius, geboortedatum onbekend. Overlijdensdatum: 253. Bisschop van Rome, en dus ook paus. De heilige Cyprianus. Geboortedatum onbekend. Overlijdensdatum 258. Bisschop van Carthago.
Martelaren. Voor zover ik heb kunnen vinden, stierven beide mannen een marteldood. Omdat beiden vasthielden aan hun overtuiging dat ieder berouwvol mens een nieuwe kans moet krijgen.
Lijfelijk hebben deze twee mannen elkaar niet gekend. Wel hebben ze er een zeer levendige briefwisseling op na gehouden. Wat in die tijd alleen al bijzonder genoemd mag worden!

Een nieuwe kans

Volgens sommigen, zo heb ik gelezen, is een nieuwe kans geven een van de belangrijkste, zo niet de de belangrijkste, grondslagen onder het christelijke geloof. Zoals Jezus Petrus zijn verraad (‘Ik ken deze man niet’) heeft vergeven, zo moeten berouwvolle zondaren altijd een nieuwe kans krijgen.

Se non è vero

Zelf ben ik onvoldoende ingevoerd in alle ins en outs van de vroeg-christelijke wereld met al z’n ontwikkelingen, verstrikkingen, verraad en marteldood om te kunnen beoordelen wat waar is en wat niet in de nagedachtenis aan deze twee heiligen. Met de Italiaan zeg ik daarom: ‘Se non è vero, e ben trovato‘. Mocht het allemaal niet waar zijn, dan is het toch mooi gevonden.’

Schrijfuitnodigingen

Schrijfuitnodigingen die deze twee martelaren me hebben gebracht wil ik graag met je delen

  • Welke betekenis geef jij aan ‘een nieuwe kans krijgen’.
  • Welke betekenis geef jij aan ‘een nieuwe kans geven’.
  • Heb jij een overtuiging die voor jou zo belangrijk is dat je je leven er voor zou geven.
  • Welke van jouw overtuigingen zou daarvoor in aanmerking komen.
  • Welk beeldend symbool zou jij kiezen voor ‘een nieuwe kans’.
  • Wat kun je schrijven over dit symbool, als je dat hebt kunnen kiezen voor ‘een nieuwe kans’.

Als je de tijd neemt, schrijf je meer

Lees meer over de schrijf-retreat in Codiponte: De weg van liefde.

Recept voor vijftien liefdes

Gepubliceerd op zaterdag

‘Dien, doe je mee? Ik heb een recept gevonden voor een Italiaans toetje. Recept voor vijftien liefdes. Ik wil het graag uitproberen. Doe je mee?’ ‘Leuk’ appt ze terug. ‘Ik doe mee.’
Amor alla crema. Een Italiaans toetje uit de Lunigiana. Romige, zoete liefde. Een simpel recept. Niet heel ingewikkeld. Niet moeilijk te maken. Gewoon. Niet zo heel veel ingrediënten. Een romige, zoete inspiratie. Dat moet gaan lukken. Dat dacht ik tenminste. Tot ik zag dat het misschien toch niet allemaal voorhanden zou zijn. Ik ben hier niet in de Lunigiana. Ik ben hier in Nederland.

Inspirerende schatten

Vanochtend schreef ik in Via Amor – De weg van liefde over wat je toe kan vallen als je met liefde, aandacht en toewijding bezig bent met wat belangrijk is voor jou. Zelf ben ik bezig me voor te bereiden op de schrijf-retreat De weg van liefde in oktober 2021 (er is nog een plekje vrij voor deze retreat!). Dat doe ik in de vorm van het samenstellen/maken van een ‘wijzer’ voor deelnemers. Om de weg te wijzen naar de inspirerende schatten die Codiponte voor BeeldTaal – en dus voor een Verlaat Verdriet-schrijfretreat – te bieden heeft.

Recept voor vijFtien liefdes

De weg van liefde gaat in Italië niet zonder lekker eten. Lekker eten in Italië gaat niet zonder toetje. Vooral niet als dat toetje zoet is. Speciaal door mij gevonden voor De weg van liefde Amor alla crema – Romige liefde. Uit de Lunigiana. Genieten van dit toetje in Italië verdient vanzelfsprekend de voorkeur. Maar zelf maken en thuis genieten kan natuurlijk ook. Ik geef je graag het recept voor vijftien liefdes door, zodat je thuis (alvast) kennis kunt maken met deze Romige liefde.

Het recept van echte Amor is geheim, dit is slechts een indicatie.
Twee eierdooiers
100 gram suiker
100 gram boter (in kleine stukjes)
35 gram bloem
280 ml melk
Stukje citroenschil, fijngesneden
Glaasje rum (naar smaak)
4 druppels geconcentreerde vanille
Amaretti (kleine koekjes, fijngemaakt)
Wafels

Doe de eierdooiers in een kom. Klop ze los met de suiker. Voeg de bloem toe. Giet de melk erbij tot het mengsel enigszins homogeen is. Voeg fijngesneden citroenschil toe. Voeg de vanille toe. Kook vervolgens op laag vuur. Laat de room iets indikken door met een pollepel te roeren. Zet het vuur uit. Voeg de stukjes boter toe. Voeg de rum toe. Mix tot je een dikke pasta hebt. Zet ongeveer een uur in de koelkast (dek zorgvuldig af met vershoudfolie om een vel op de room te voorkomen!). Neem de room, vul de wafels (met een spuitzak). Wentel de vier hoeken van de koekjes door de fijngemaakte amaretti.

Liefde

Zoals met alle soorten van liefde: simpel, maar heeft wel aandacht, toewijding en eigen inbreng nodig.

Via Amor – De weg van liefde

Gepubliceerd op zaterdag

Via Amor

‘Wat staat er toch op die stenen?’ vraag ik me af. ‘Er staat iets. Maar wat?’ Als ik dichterbij kom zie ik het. Via Amor.
Daar is hij. De naam voor de schrijf’cursus’ die ik in Codiponte wil gaan geven. Gevonden. Zomaar. Aan de kant van een pad aan de Ligurische Zee. ‘Wat een mooi toeval’ denk ik meteen. Het zit al in mijn hoofd. In mijn gevoel. Ik ben er al mee bezig. Schrijven aan de hand van BeeldTaal. Met Verlaat Verdriet-ers. In Italië. Dan vind ik wat ik nodig heb om mijn idee concreet te maken. Vanzelfsprekend. Het valt me toe.

Als je de tijd neemt, vind je de woorden

Als je de tijd neemt, rust en aandacht hebt om bezig te zijn met wat belangrijk is voor jou, dan vind je wat je nodig hebt. Dat is hoe ik De weg van liefde, de Via Amor, vorm wil geven. Samen met jou. Met mede-Verlaat Verdriet-ers. Met Maartje en Davide. Zo, dat De weg van liefde jouw weg van liefde kan worden. Met woorden die je zelf hebt gevonden. Geschreven. Jouw eigen Via Amor.

Het ritme van dag en tijd

We werken deze week in het ritme van dag en tijd. Zowel gezamenlijk, als individueel. Je gaat op zoek naar beelden. Te voet, deze dagen. Als een pelgrim. Samen. Of in je eentje. Je verzamelt beelden. Doet inspiratie op om te schrijven. Schrijft wat in je opkomt. Aan de hand van het beeldmateriaal dat je hebt gevonden. Of aan de hand van eenvoudige schrijfoefeningen die Titia voor je heeft. Je deelt. Of je deelt niet, als dat prettiger is voor jou.

De weg van liefde

  • We werken in een inspirerende omgeving;
  • Gedragen door de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide – en natuurlijk de overheerlijke maaltijden die steeds weer voor je klaar staan;
  • Je hebt – desgewenst – de beschikking over een mooie, ruime 1-persoons kamer waar je je terug kunt trekken;
  • Je kunt delen met ervaringsgenoten/mede-Verlaat Verdriet-ers;
  • Titia zet met liefde en plezier haar deskundigheid in. Ze ziet je. Hoort je. Voelt en denkt met je mee. Begrijpt wat je nodig hebt.

Lees praktische informatie over De weg van liefde in Italië

Verhip, het gras is hier echt veel groener !

Gepubliceerd op vrijdag

Ken je dat gevoel? Dat gevoel altijd op de verkeerde plaats te zijn? Dat het ergens anders beter is dan waar jij bent? Leuker. Gezelliger. Aantrekkelijker. Het gevoel dat andere mensen het leuker hebben dan jij. Beter. Gezelliger. Aantrekkelijker. Het gevoel dat andere mensen altijd leuker zijn dan jij. Slimmer. Beter. Geestiger. Gezelliger. Aantrekkelijker. Het gevoel dat andere mensen alles beter kunnen dan jij. Alles beter doen dan jij.

Groener

Jaren geleden kwam ik een afbeelding tegen. Twee schapen. Naast elkaar. Op een groot vlak. Helemaal groen. Zegt het ene schaap tegen het andere schaap: ‘Verhip. Het gras is hier echt veel groener!‘

Schapen

Vorige week fietste ik naar Oosterend. Langs een groot weiland. Helemaal groen. Aan de rechterkant van het weiland langs de slootkant een lange rij schapen. Grazend en wel. Twee schapen voorop. ‘Verhip. Het gras is hier echt groener!‘ hoor ik in mezelf.

Als je de tijd neemt, ervaar je meer

Wat een mooie thema’s voor Verlaat Verdriet-ers om over te schrijven. Het gevoel altijd op de verkeerde op plaats te zijn. Het gevoel dat andere mensen altijd leuker zijn dan jij. Slimmer. Beter. Gezelliger. Aantrekkelijker. Dat ze het altijd beter doen dan jij.
Altijd die onrust in je hoofd. Altijd het gevoel dat je nooit ergens echt van kunt genieten.

De weg van liefde

Neem de tijd. Zie je eigen symbolen. Beelden die jou helpen weer te geven wat jij voelt. Waar jij iets mee wilt. Of waar jij naar verlangt.
Neem de tijd om te schrijven. Over wat je voelt. Over wat je wilt.
De retreat De weg van liefde biedt je die tijd. Biedt je de veiligheid om te ervaren.

Lees meer over De weg van liefde in Italië. Je bent van harte welkom!

Het gewicht van lood in je leven

Gepubliceerd op donderdag

Zwaar als lood

Zo kan het soms voelen. Van die dagen dat je het gevoel hebt dat je maar niet verder komt. Niet vooruit, in ieder geval. Loodgrijs. Uitzichtloos. Loodzwaar. Van die dagen waarop je het gevoel hebt tegen stroop in te moeten zwemmen. Waarop je geen uitweg ziet. Waar je doodmoe van wordt.

Beeld

Bij het opruimen van m’n Terschellingse schuurtje kwam ik een emmertje vis-lood tegen. Loodzwaar. Ineens was daar het beeld. Moest dat zware, grijze lood op de foto.

Delen

Op dagen die zo zwaar voelen als lood helpt delen. Onmiddellijk. Maar – niet altijd is er iemand in de buurt met wie je kunt delen.

Taal

Schrijven helpt. Ook. Je beseft het. Je weet het. Ook. Maar ja: wat moet je dan schrijven? Waarover? Hoe?

Als je de tijd neemt, vind je woorden

De schrijf-retreat De weg van liefde biedt je

Tijd, aandacht, rust, inspiratie;
Ruimte om op zoek te gaan naar beelden en symbolen die bij jou passen;
Eenvoudige schrijfoefeningen die jou op weg helpen;
Liefdevolle zorg en heerlijk eten in Villa le Muse;
De mogelijkheid te delen met ervaringsgenoten;
De deskundigheid van Titia Liese, die jou bijstaat als je daar behoefte aan hebt.

Stromen

Zo kan ook wat zwaar voelt als lood weer gaan stromen.
Ook bij jou.

Kun je een kwal vergeven?

Gepubliceerd op woensdag

Terschelling. Zomer 2021. Al dagen waait er een harde, koude wind. Noorderwind. Kwallenwind.

Kwal

Ik loop op het strand. Mijn oog valt op een van de vele kwallen die op het strand zijn aangespoeld. Volop zonneschijn. Een doorzichtige, wit-achtige kwal ligt er schitterend bij. Als een dierbaar kleinood ligt die kwal daar. Kwal. Een naam die sterk negatieve gevoelens oproept. Maar wat is hij mooi. Eigenlijk.

Ik loop verder. Denk aan de gigantische ruzie die ik jaren geleden had met mijn partner. Op Terschelling. Dagen na de ruzie kwam ik op West een kaart tegen. Met een kwal er op. Ik kocht die kaart. ‘Ik hou van je’ zei ik tegen hem. En gaf hem die kaart. Wat een misrekening van me. Woedend werd hij. Smeet de kaart weg. Het kwam ongeveer goed, die vakantie. Maar toch niet helemaal.
Ik loop nog verder. Lach een beetje in mezelf om deze herinnering. Al lopend denk ik: als je de tijd neemt – wat kun je dan veel bijzondere dingen schrijven over ‘kwal’.

Als je de tijd neemt, verandert je leven

Heb jij iemand in je leven (gehad) die je ‘kwal’ zou kunnen noemen?
Iemand die jou iets heeft aangedaan. Die jou heeft gekwetst. Of die jou heeft vernederd.
Is er iemand die jou wel eens haar/zijn excuses zou mogen maken?
Waarvoor? Wat is er gebeurd? Wat gebeurde er met jou? En wat gebeurt er nu met jou?
Zou jij die persoon kunnen vergeven?
Wat zou er dan moeten gebeuren? Wat kan er dan veranderen in jouw leven?
Kun je een kwal vergeven?

De kracht van vergeven

In de schrijf-retreat De weg van liefde kan het ook gaan om de kracht van vergeven.
De weg van liefde is er ook voor jou. Lees meer over De weg van liefde 
Je bent van harte welkom!

Ontmoeting met een meermin op het strand van Terschelling

Gepubliceerd op dinsdag

Op de één of andere manier was ze tot een paar jaar geleden aan mijn aandacht ontsnapt. Misschien was ze er al lang, maar was ik me niet bewust van haar millennia-oude aanwezigheid.
Bicaudata. De twee-staartige meermin.

Bicaudata, Sirene, Freya

Mijn eerste bewuste ontmoeting met de Bicaudata vond plaats in de pieve (kerk) van Codiponte. Zoals je op de foto ziet: op een kapiteel van een van de zuilen in deze pieve. De twee-staartige meermin. Sirene. Symbool van vrouwelijke kracht. Van vrouwelijke vruchtbaarheid. Een symbool dat is doorgegeven door bewoners van de Lunigiana in pre-historische tijden. Aan de Etrusken, de volgende bewoners van de Lunigiana van voor de jaartelling. Een volk dat vrouwen en vrouwen-energie waardeerde als gelijkwaardig aan mannen en mannen-energie.

Vervolgens via de Romeinen (die vrouwen in alle opzichten ondergeschikt achtten aan mannen en mannen-energie) doorgegeven aan de Longobarden. De Longobarden, uit Scandinavië afkomstig en tijdens de grote volksverhuizingen afgezakt naar het zuiden, herstelden de Bicaudata in ere. In de pieve, die sinds ± 800 op deze plaats door de Longobarden is gesticht. Voor hen een bekende godin. Freya. Symbool van vruchtbaarheid. Van vrouwelijke kracht.

De pieve van Codiponte

Zo bleef de Bicaudata fier en krachtig haar (heidense) plek  innemen in de bijzondere pieve van Codiponte. Een christelijke en gewijde kerk. Vermoedelijk gebouwd op de overblijfselen van een Romeinse basilica. Op haar beurt vermoedelijk gebouwd op een oorspronkelijk Etruskische heilige plek. Op haar beurt weer vermoedelijk gebouwd op een pre-historische heilige plek. Symbool van de stroom van leven. Ook nu nog. In haar natuurlijke biotoop. Op een heilige plek. Aan de oever van een stromende rivier. De Aulella.

Een nieuwe ontmoeting met Bicaudata

Augustus 2021. Terschelling. Ik loop op het strand. In m’n eentje. Het is volkomen stil op het strand. Van ver zie ik haar liggen. Daar is ze. De twee-staartige meermin. De Bicaudata. In haar natuurlijke biotoop. Aan het water. Dat altijd in beweging is.

Als je je hart opent, ervaar je meer

Ik neem de tijd. Zet me naast haar neer in het zand. In de zon. En in de wind. Ik laat m’n gedachten gaan. M’n gevoelens. Wat een uitnodiging om te schrijven!

Wat weet je van de vrouw die jou heeft gedragen voor je geboorte.
Die jou heeft gebaard.
Die jou heeft gedragen na je geboorte.
De vrouw die jouw moeder is.
Wat betekent vrouw-zijn voor je.
Vrouwelijkheid.
Vrouwenkracht.
Wat betekent moederschap voor jou.
Wat betekent ‘ouderschap’ voor jou.
En wat betekent opgroeien zonder moeder voor jou.

De weg van liefde

De weg van liefde, de biografische schrijfretreat in Codiponte van 23-29 oktober 2021, biedt ook jou plaats, tijd, ruimte en de deskundigheid van Titia Liese om je hart open te laten gaan.

Voor alle Verlaat Verdriet-ers

De weg van liefde is bedoeld voor alle Verlaat Verdriet-ers. Dus ook voor de Verlaat Verdriet-ers die hun vader verloren. Dan kan er veel zijn gebeurd in de relatie die je met je moeder hebt (gehad).

Wat is er gebeurd in die relatie.
Wat betekent je moeder voor jou.
En wat betekent ‘vrouwenkracht’ voor jou.
Hoe ga je om met vrouwen in je leven.
Wat betekent ‘moederschap’ voor jou.
Wat betekent ‘ouderschap’ voor jou.
En wat betekent ‘vruchtbaarheid’ voor jou.

Hoofd- en bijzaken van elkaar onderscheiden

Gepubliceerd op woensdag

Een paar weken geleden zat ik op m’n fiets, richting West Terschelling. Het stormde een beetje. Ook in mijn hoofd. Om 11 uur een afspraak met de notaris. Een nieuwe complicatie in de nalatenschap van mijn overleden partner. Het zoveelste obstakel dat het nog weer ingewikkelder lijkt te maken.

Hoofd- en bijzaken

Wat doet de notaris eigenlijk voor me? Al fietsend bedenk ik wat ze vooral voor me moet doen. Ze laat me vertellen welke problemen ik tegenkom. Scheidt hoofd- en bijzaken van elkaar. Maakt wat er is eenvoudiger. Simpeler voor me om te begrijpen. Overzichtelijker. Maakt de realiteit zichtbaar. Zo, dat ik beter weet wat er moet gebeuren. Welke besluiten ik moet nemen. Waar ik verantwoordelijk voor ben. En waarvoor niet. Waar ik verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

Niet alleen

‘Maar dat is wat ik ook doe met Verlaat Verdriet-ers, schiet ineens door me heen. Ik help Verlaat Verdriet-ers hoofd- en bijzaken te onderscheiden. De realiteit zichtbaar te maken. Wat er is eenvoudiger te maken. Simpeler. Overzichtelijker. Zo, dat je weet waar je verantwoordelijkheid voor bent. En waarvoor niet. Waar je verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

Opgewekt fiets ik verder. Om me heen stormt het nog steeds een beetje. In mijn hoofd is het rustig.
Op naar de notaris.
We zullen het zien.
Dit hoef ik in ieder even niet alleen te doen.

Geniet van je verdriet

Gepubliceerd op dinsdag

In mijn blog van 15 augustus jl. Als ik doem denk, krijg ik doem schreef ik over de cursusleider van de cursus over overtuigingen die ik volgde. Ik kwam voor de zoveelste keer bij hem. Wilde aandacht voor wat mij het meeste bezig hield. Verdriet. Daar wilde ik in gezien worden. Gehoord. Erkend. Verdriet om het verlies van mijn moeder toen ik 8 jaar was. In de gevolgen die dat verlies voor me had.

Naar buiten

‘Ga naar buiten, en geniet van je verdriet’ zei hij alleen maar. Verontwaardigd stampte ik naar buiten. ‘Zie je wel, ze zijn hier echt knettergek. Gestoord. Wie zegt nou zoiets tegen iemand die zo ongeveer verzuipt in haar verdriet.
Er zat niets anders op. Hij was niet bereid ook nog maar één woord met me te wisselen. Ik ging naar buiten. Geen idee wat ik daar moest doen. Wat er van me verwacht werd. Maar langzamerhand zakte mijn boosheid. Ik kwam tot rust. Er was iets aangeraakt. Maar wat? Geen idee! 

Cadeau

Na de cursusweek kwam ik kwam ik weer thuis. Ergens sluimerde iets in me. Maar wat? Tot op een dag een realisatie door me heenging. Schijnbaar uit het niets. Al die energie die ik altijd had gestoken in de energie die ik tegen mezelf inzette – bijvoorbeeld in de vorm van zelfondermijning – kan ik ook inzetten vóór mezelf. Ik had een wezenlijk gevoel te pakken. Een soort nog onuitgepakt cadeau waarvan ik geen idee had wat er in zou zitten.
Langzaam, maar zeker heb ik in de loop van de tijd dat cadeau uitgepakt. Ik leerde mezelf stap voor stap mijn energie niet meer tegen mezelf in te zetten, maar vóór mezelf. Een wereld van verschil.

Als ik doem denk, krijg ik doem

Gepubliceerd op zondag

‘Je leeft nu!’ Ik hoor de afkeuring in de stem van de therapeut. Trauma-therapeut, om precies te zijn. (dit vond 20 jaar geleden plaats – even ter mogelijke ontlasting van de therapeut). ‘Als ik wist hoe ik het anders moest doen, zou ik het doen. Meteen. Nu. Geloof me. En graag ook.’

Bron van ellende

‘Ik ben een bron van veel ellende.’ Jaren voor mijn ervaring met de trauma-therapeut volgde ik een intensieve cursus over ‘Overtuigingen’. Hoe overtuigingen je leven vorm geven, om preciezer te zijn. Niet helemaal de goede volgorde, geef ik meteen toe. Wat ik nodig had was aandacht voor het vroege verlies van mijn moeder. Voor mijn verdriet. Niets meer, en niets liever. Wat ik nodig had was dus eigenlijk therapie. Niet een cursus waarmee ik alles wat op angstgevoelens leek op afstand kon (blijven) houden. Waarmee ik gewoon in mijn ‘anti-angst-modus’ kon blijven: met m’n verstand, in plaats van in m’n gevoel. Ik klampte een van de cursusleiders aan, van wie ik hoopte dat hij tenminste mijn verdriet zou willen zien. Zou willen horen. ‘Ga naar buiten, en geniet van je verdriet.’ kreeg ik als antwoord. Verbijsterd hoorde ik hem aan. ‘Zie je wel, ze zijn hier gek.’ Ik wist het. Meteen. En droop af. Teleurgesteld tot in m’n vezels.

Slachtoffer

In de weken na de cursus begon het langzaam tot me door te dringen. Langzaam, maar zeker, begon ik te beseffen wat ik al die jaren had gedaan. Ook al was ik er nog zo van overtuigd dat het niet zo was: ik leefde vanuit mijn gevoel slachtoffer te zijn. Slachtoffer van omstandigheden waar ik niet om had gevraagd – het verlies van mijn moeder (ik had beter kunnen weten, gezien de negatieve oordelen die ik had over ‘slachtofferschap’ – maar dit even terzijde). Ik leefde vanuit gevoelens van machteloosheid. Vanuit angst.

De creërende kracht van angst

Angst was mijn leidraad geworden. ‘Er kan nog een trein komen.’ Altijd voorbereid op het ergste. Altijd er voor zorgen dat ik nooit meer zo geraakt zou kunnen worden. Langzaam besefte ik wat ik deed. Hoe ik vanuit angst mijn leven – en mijn lijf – vorm gaf. De creërende kracht van angst. ‘Als ik doem denk, krijg ik doem.’

Veranderkracht

‘Ik ben een bron van veranderkracht.’ Langzaam, maar zeker, voelde ik hoe een nieuwe overtuiging in mij aan kracht won. Het is niet dat ik van de ene dag in de andere dag in het paradijs terecht was gekomen, maar mijn leven veranderde wel. Ingrijpend. Voorgoed. Ik zette op het meest diepe niveau de stap van overleven naar leven.