• | |

    Michael Dudok de Wit: Vader en Dochter

    Ook werd ik onlangs herinnerd aan de prachtige animatiefilm van Michael Dudok de Wit: Vader en Dochter. Deze film van ruim 8 minuten dateert uit 2000. Hij won diverse prijzen, waaronder een Oscar.
    De film Vader en Dochter is eveneens ‘vertaald’ naar een prentenboek (Uitgeverij Leopold): Vader en Dochter.

    In de inleiding van het prentenboek

    Vader en dochter fietsen samen door de polder.
    Boven aan de dijk stappen ze af.
    ‘Dag kind’ zegt vader.
    ‘Dag papa’.  

    Bekijk de film

    lees meer over Michael Dudok de Wit

    http://www.beeldengeluidwiki.nl/index.php/Michael_Dudok_de_Wit

  • | | | | | | | |

    Fatherloss

    Afgelopen week kreeg ik een boekenlijstje toegezonden, met (Engelstalige) boeken in verband met (jong) vaderverlies: Fatherloss

    Ik geef dit lijstje graag aan je door:

    • Erickson, Beth M.   Longing for Dad
    • Simon, Clea   Fatherless Women
    • Herring, Larainen  Lost Fathers
    • Myers Drew, Jane   Where were you when I needed you Dad?
    • Carr Patterson, Angela   I am not that Woman – a fatherless daughter’s journey of being

     

     

  • | | |

    Bericht voor partners van Verlaat Verdriet-ers

    In de afgelopen tijd is een aantal keren mijn aandacht gevraagd door en voor partners van Verlaat Verdriet-ers, zowel vanuit Nederland als vanuit het buitenland. Deze partners lopen vast in hun relatie met hun Verlaat Verdriet-man/vrouw. Ze hebben het gevoel (mede)drager te zijn van het ontkende en/of weggestopte verdriet van hun man/vrouw. Daarom richt ik me hier, vandaag, met dit bericht voor partners van Verlaat Verdriet-ers in de eerste plaats tot hen, en met name tot hen die – evenals bovengenoemde partners – ongemakkelijke, boze, teleurgestelde, gefrustreerde gevoelens (her)kennen.

    Je staat er bij en je kijkt ernaar. Je ziet het gebeuren. De ruptuur van het vroege verlies speelt weer op. Het ging goed met je Verlaat Verdriet-man/Verlaat Verdriet-vrouw. Soms al een tijd lang. En dan – ineens – lijkt de winst die er was weer helemaal weer weg te zijn. Je ziet patronen terugkomen waarvan je dacht dat die ‘overwonnen’ waren. Verdwenen. Of in ieder geval niet meer zo overduidelijk en hinderlijk aanwezig. Je man/je vrouw trekt zich weer terug in zichzelf. Lijkt weer onbereikbaar te zijn geworden. Afwezig. Kortaf. Onrustig. Snel geïrriteerd. Moedeloos. Gedeprimeerd. Depressief.
    Als partner voel je je dan onthand. Machteloos. Je vraagt je af: Komt dat nou echt allemaal (nog steeds) daarvan? Dat kan toch niet waar zijn? En besluit (keer op keer op keer op keer) Kom op zeg, blijf er niet in hangen. Ga wat doen. Hoe dan ook: ik doe het niet meer!
    Ondertussen wil je eigenlijk toch je partner helpen. Maar hoe? Je wilt graag oplossingen aandragen. Maar welke? En wat doe je als je partner weer eigengereider is dan ooit en je steeds te horen krijgt: Laat me toch met rust. Ik red mezelf wel.

    Of je weet al zo lang je je partner kent dat er iets bij haar/hem niet klopt. Je vermoeden dat dit iets te maken heeft met het vroege verlies van haar/zijn ouder(s) is in de loop van de jaren alleen maar groter en sterker geworden. Maar wat kun je daarmee, als je partner stug volhoudt: Dat is het niet. Daar heb ik geen last van. Dat is al zo lang geleden. Of: Wat heb ik daar aan? Dat verandert er helemaal niets aan. Ik krijg ze er toch niet mee terug? 

    Zoals gezegd: partners van Verlaat Verdriet-ers hebben vaak het gevoel (mede)drager te zijn van het ontkende en/of weggestopte verdriet van hun man/vrouw. En soms hebben ze daar zo verschrikkelijk genoeg van. Ook zij willen aandacht. Ook zij willen – terecht – erkenning voor hun gevoelens. Voor hun boosheid. Voor hun verdriet. Voor hun frustraties.
    Het zijn deze partners die ik vanaf deze plaats graag attent wil maken op de rubriek Partners in deze site en op het hoofdstuk Tips voor mensen in je omgeving in mijn Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.

    Verlaat Verdriet-er – lezer van deze Blogpost – graag nodig ik je uit dit artikel te laten lezen aan je partner.  Het zou zomaar kunnen zijn dat je er goed werk mee doet. Niet alleen voor je partner, maar ook voor jezelf.

  • | | |

    Fatherless daughters

    Vanochtend ontving ik een mail met een tip in verband met het boek Fatherless daughters van Pamela Thomas.
    Ik geef de titel van dit boek graag door aan alle dochters-zonder-vader die dit bericht lezen.
    Je leest meer over dit boek en de schrijfster op de website van Pamela Thomas:

    http://www.fatherlessdaughtersbook.com/ (Red.: de site lijkt niet meer te bestaan)

    Citaat van de website van Pamela Thomas:

    I begin this book with a short essay about my own dad, called “Snapshots of my Father” which consists of a number of fleeting memories and impressions, and essentially expresses my personal experience of him. Still, I realized that in order to understand what I (and others) had lost by not not having a father, I needed to know more about what it meant to be a father in our world. As I result, I have included a brief “history” of fathering called, “So, What’s a Father.”

    The heart of Fatherless Daughters consists of two parts: “Shock: When A Girl Loses Her Father” and “Aftershock: The Woman She Becomes.” In the section on “Shock,” I explore all the aspects that color how a young girl experiences father loss: her age at the time of her father’s death or abandonment; her mother’s behavior and attitudes; her place in the family vis-à-vis siblings: and the influence of a step-father or other father-surrogates. In the part of the book called “Aftershock,” I show how a father’s early death or abandonment effects every aspect of a woman’s life: her emotional health and self-esteem; her body image; her sexual experiences; her marriage; her family life; and her career.

    In the last section of the book, I offer advice for coming to terms with father loss, even late in life, from actively mourning, to healing, to starting fresh. Central to accepting father loss is the act of forgiveness. This includes not only forgiving an abandoning father, but also a mother who may have let you down, relatives who may have ignored problems, and even ourselves when we have failed to live up to the women we think we should be.