• | |

    Het stiefmonster

    DoorTitia Liese

    Het stiefmonster

    ‘Ik ben 53 jaar. Toen ik 1,5 was overleed mijn moeder. Mijn vader had al snel een nieuwe vrouw. Zij wilde geen kinderen, maar was hevig verliefd op mijn vader. Mij moest ze op de koop toenemen. Ik heb haar altijd het stiefmonster genoemd. Ik wil graag meedoen aan de workshop.’

    Enige jaren geleden werd ik, een paar dagen voor de start van een Verlaat Verdriet-workshop, gebeld. Ik werkte toen nog op lokatie, in groepen van rond de 12 deelnemers. Er was nog plaats. ‘Je bent welkom’, zei ik tegen haar.

    Welkom

    ‘Ik moet je nog wel iets vertellen’, zei ze vervolgens. ‘Vorige week heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Het was de bedoeling dat die zou slagen.’
    Na deze mededeling aarzelde ik. Kan dat? Kan iemand zo kort nadat ze haar leven wilde beëeindigen meedoen aan een groep? Kan dat voor de groep? Ik moest een besluit nemen. Waar zou deze vrouw anders terecht kunnen met haar Verlaat Verdriet-thema’s? Ik besloot dat ze mee kon doen. ‘Je bent welkom’.

    Nieuwe familie

    Een paar dagen later start de workshop. Ze is gekomen. Een prachtige vrouw, die zichtbaar in welstand leeft. Gebracht door een prachtige man. Haar man. De vader van haar 3 kinderen.
    We werken die dagen in een hele bijzondere groep. Een groep die haar totaal opneemt. Waarin ze welkom is. Waar ze helemaal deel van uitmaakt. ‘Jullie zijn mijn nieuwe familie. Zo voel ik het en wat ben ik daar gelukkig mee.’
    De groep komt na de workshop nog een paar keer bij elkaar. Toch komt een aantal jaren later het bericht dat ze is overleden. Alsnog. Door zelfdoding.

    Stief(-)

    Vaak heb ik nog gedacht aan de naam die deze Verlaat Verdriet-er de tweede vrouw van haar vader gaf.
    Stiefmonster.
    Andere namen voor stiefmoeders kende ik al.
    Stiefloeder.
    De heks.
    Of, aanmerkelijk vriendelijker, Stiefje.

    Stiefmonster.
    Wat een pijn.
    Wat een verdriet.
    Wat een eenzaamheid zit opgesloten in dat woord.
    Dat woord van deze vrouw. Voor wie het leven te zwaar werd om te leven.

  • | | | | |

    Jaap van Hoewijk: Familiegeheim

    DoorTitia Liese

    Gisteren tipte Theo mij over de film Familiegeheim van Jaap van Hoewijk. Na een mailwisseling tussen Theo en Jaap van Hoewijk geef ik graag aan je door:

    Citaat uit het artikel ‘Ik heb zo’n last gehad van die dooie vader’

    ‘Het eerste wat ik kon bedenken was: dit moet ik opnemen.’ Een paar jaar geleden deed documentairemaker Jaap van Hoewijk een schokkende ontdekking: de dood van zijn vader was in 1974 niet veroorzaakt door een brommerongeluk, zoals hij altijd had geloofd….

    Van Hoewijk besloot er een film over te maken. Het verhaal van zijn vader zou na die eerste onthulling nog veel vreemder worden, zo blijkt uit Familiegeheim, een intrigerende documentaire waarin de kijker, net als Van Hoewijk zelf destijds, langzamerhand achter de ware toedracht komt.

    Familieleden, buren en vrienden bleken al die tijd van de zelfmoord geweten te hebben. Alleen Van Hoewijk en zijn twee zussen wisten van niets; over hun vader werd helemaal niet meer gesproken. ‘Het onderwerp was volstrekt taboe’, zegt de regisseur. ‘Dat heeft me altijd veel verdriet gedaan.’

    Met zijn film wilde Van Hoewijk het stilzwijgen rondom zijn vader eindelijk verbreken. ‘Niemand verdient het om doodgezwegen te worden. Nadat dit geheim aan het licht gekomen was, vroeg mijn moeder me direct of ik het aan niemand wilde vertellen. Ik zei: nou mam, ik ga het aan de allergrootste klok hangen die ik kan vinden.’

    Lees meer

    Interview met Jaap van Hoewijk