• | | | | | | |

    Licht maken

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Ik kan altijd zelf licht maken’ 
    Wintertijd.
    Ze hangen weer: de lichtjes.

    Lang geleden, in een tijd van langdurige depressie, besloot ik in de wintertijd een trosje lichtjes voor mijn raam te hangen.
    Ik zag in een najaar zo’n trosje kerstboomlichtjes hangen voor het raam van een vriendin van me. Het inspireerde me.
    ‘Zo kan je elke dag je eigen lichtje aansteken’     ging door me heen.
    Zo gedacht, zo gedaan.
    Ook ik hing een trosje kerstboomlichtjes voor m’n raam. E    lke dag dat het langdurig somber en donker was deed ik ze aan. Het verbond me elke keer weer met het gevoel: ‘Ik kan elke dag m’n eigen licht maken’. 

    Licht maken

    Elk jaar, als de wintertijd ingaat, hang ik de lichtjes op.
    Elk jaar hangen ze tot de zomertijd weer ingaat.
    Op dagen van regen, somberheid en donkerte maak ik licht.
    ‘Ik kan altijd een lichtje voor mezelf maken’.

    Ritueel

    Een simpel ritueel.
    Het werkt.
    Echt.
    (En wat ook werkt, is het gevoel dat de mensen die gedurende de wintertijd langs mijn huis komen mogelijk ook denken: Hé, kijk! Je kunt altijd een lichtje voor jezelf maken.
    Licht doorgeven: ook mooi!).

  • Wereldlichtjesdag 8 december 2013

    DoorTitia Liese

    Dagmara Schellekens, Ritueelbegeleider en Verlaat Verdriet-er verzocht me informatie door te geven over Wereldlichtjesdag, 8 december 2013 in Nijmegen.
    Aan haar verzoek voldoe ik graag.

    Van de website van Dagmara www.marelijn.nl

    Op Wereldlichtjesdag worden om 19.00 uur plaatselijke tijd wereldwijd kaarsen aangestoken voor overleden kinderen. Zo gaat er in 24 uur tijd een golf van licht over de wereld. Een golf die zegt dat we niet zullen vergeten. Dat de pijn er mag zijn, steeds weer. En dat de liefde zo groot is, altijd.

    De tweede zondag van december stonden we in de St Stevenskerk in Nijmegen stil bij Wereldlichtjesdag. Bijna negentig kaarsen brandden er, voor evenzoveel overleden kinderen, die op allerlei manieren gemist worden… Ruim tweehonderd mensen kwamen samen om in de Stevenskerk ruimte te ervaren, om te laten zijn wat er is, in dat gemis.

    Het samen stil staan maakt het missen niet minder. En met het beleven van de liefde in het verdriet verdwijnt de pijn niet. En toch vonden mensen het goed om er te zijn. Het noemen van de namen bracht deze kinderen bijvoorbeeld zo hoorbaar dichtbij. Het licht dat we maakten raakte het hart van houden van. De klanken van het koor droegen vreugde en verdriet. De woorden raakten voorzichtig wat tegelijkertijd zo onzegbaar is.

    We kregen mooie, fijne, persoonlijke reacties van mensen die aanwezig waren. Ruimte geven aan missen blijft belangrijk, bleek daar steeds uit. Floortje Agema en ik hebben dan ook geen moment getwijfeld of we ook dit jaar onze energie hieraan zouden geven. Gelukkig staan ook het Radboudumc en de Stevenskerk weer naast ons om deze bijeenkomst mogelijk te maken. Ook andere organisaties dragen met een warm hart op diverse manieren een steentje bij zodat we een bijzondere avond mogen verzorgen.

    Lees meer op de website van Dagmara

    http://www.praktijkmarelijn.nl/Wereldlichtjesdag.php