Jacqueline van der Waals: Moeder

Gepubliceerd op zondag
Beantwoorden

Moeder naar wier liefde mijn verlangen
Sinds mijn kinderjaren heeft geschreid,
Ach, hoe zult gij mij zoo straks ontvangen
Na den langen scheidingstijd?

Zult gij me aanstonds als uw kind begroeten,
Als’k ontwaken zal uit mijnen dood?
Zal ik nederknielen mogen voor uw voeten
Met mijn hoofd in uwen schoot?….

Maar wat dan? Wat zult gij zeggen,
Bij het ver gegons van de engelenschaar,
Als ge uw jonge, blanke hand zult leggen
Op dit oude, grijze haar?

Jacqueline van der Waals,
13 jaar toen zij haar moeder verloor

https://nl.wikipedia.org/wiki/Jacqueline_E._van_der_Waals

Introductie Pinacotheek

Gepubliceerd op zaterdag
Beantwoorden

In Verhalenarchief Pinacotheek vind je kunstwerken, zoals schilderijen, beeldhouwwerken, muziek, gedichten van (wereld)beroemde Verlaat Verdriet-ers  en/of werken die qua onderwerp gerelateerd zijn aan Verlaat Verdriet-ers en /of jong ouderverlies, maar die niet per sé vervaardigd hoeven te zijn door Verlaat Verdriet-ers.

Verlaat Verdriet-ers

  • Zelfportretten van Verlaat Verdriet-ers, zoals de zelfportretten van Leonardo da Vinci (5 jaar toen hij zijn moeder verloor), Michelangelo (6 jaar toen hij zijn moeder verloor), Jacques Louis David (9 jaar toen hij zijn vader verloor), Helene Schjerfbeck (15 jaar toen zij haar vader verloor);
  • Gedichten van Verlaat Verdriet-ers, zoals het gedicht Moeder van Jacqueline van der Waals, 13 jaar toen ze haar moeder verloor);
  • Eerbetoon van Verlaat Verdriet-ers aan Verlaat Verdriet-ers, zoals het muziekstuk Maria Sybilla Merian (3 jaar toen zij haar vader verloor) van Georg Friedrich Händel (12 jaar toen hij zijn vader verloor) en portretten van beroemde Verlaat Verdriet-ers zoals het portret van de jonge Napoleon (15 jaar toen hij zijn vader verloor) geschilderd door Antoine Jean Gros (19 jaar toen hij zijn vader verloor);
  • Kunstwerken van Verlaat Verdriet-ers die een directe link hebben met jong ouderverlies, zoals het schilderij van Edvard Munch ( vijf jaar toen hij zijn moeder verloor): Meisje aan het doodsbed van haar moeder.

Diverse kunstenaars

  • Portretten van huisgenoten die jong een ouder verloren, zoals de portretten die Rembrandt van Rijn schilderde van zijn eerste vrouw Saskia van Uylenburgh (jong wees geworden) en zijn zoon Titus (verloor zijn moeder Saskia van Uylenburgh in zijn eerste levensjaar);
  • Portretten van beroemde Verlaat Verdriet-ers, zoals het portret van Sergej Diaghilev (verloor zijn moeder kort na zijn geboorte), vervaardigd door Léon Bakst en het portret dat Ilja Repin schilderde van Lev Tolstoj (jong wees geworden);
  • Werken van kunstenaars die direct betrekking hebben op jong ouderverlies, zoals Langs moeders graf van Josef Israëls.

Bijzonderheden

  • Pinacotheek is een dynamisch proces, waaraan wordt gewerkt.
  • Heb je zelf een passende bijdrage aan Pinacotheek? Ook jouw bijdrage is van harte welkom.

Jeroen Willems, uitzending NTR/Human

Gepubliceerd op donderdag
Beantwoorden

Marloes stuurde me een berichtje met een tip die ik graag aan je doorgeef:

Jeroen Willems, vorig jaar overleden acteur, 14 jaar toen zijn vader overleed. Het verlies van zijn vader wordt vaker genoemd in deze uitzending. Op 45 minuten vertelt een collega- actrice in een paar zinnen wat Verlaat Verdriet voor mij (voor Marloes, 15 jaar toen haar vader overleed, red.) onder andere betekent.

https://npo.nl/NPS_1236108

Noord Nederland: Loopgenoten op 19 januari 2014

Gepubliceerd op maandag
Beantwoorden
Zondag 24 november hebben we met de toen aanwezige wandelaars een datum afgesproken voor onze eerste samenkomst in het nieuwe jaar en wel op 19 januari. We willen dan weer een bezoek brengen aan museum Belvédère in Heerenveen en ook nog een wandeling maken in die omgeving.
Nadere informatie volgt te zijner tijd, zo ook de verdere planning voor 2014.
Ik wens jullie een fijne en goede decembermaand.
Tot ziens in het nieuwe jaar,
een hartelijke groet,
Kristien

Meelopen met de Loopgenoten?

Wil je meewandelen met de Loopgenoten? Dat kan.
Meld je aan bij Kristien Beneder

Nieuwe data basisworkshop Verlaat Verdriet

Gepubliceerd op donderdag
Beantwoorden

Nieuwe geplande data basisworkshops Verlaat Verdriet winter/voorjaar 2014

Januari: donderdag 23, vrijdag 24, zaterdag 25
Februari: donderdag 20, vrijdag 21, zaterdag 22
Maart: donderdag 20, vrijdag 21, zaterdag 22
April: donderdag 24, vrijdag 25, zaterdag 26

Niet in het verleden graven. Een praktijkvoorbeeld

Gepubliceerd op donderdag

Een tijdje geleden werd ik gebeld. Vrouw. Eind veertig. Verloor jong haar beide ouders.

We hebben een vrij lang gesprek. ‘Ik werk al een tijdje niet’ vertelt ze me. ‘Ik ben gaan zoeken op het web, want ik moet iets gaan doen. En toen vond ik jou. Ik wist niet dat dit bestond. Het (Ver)Werkboek heb ik besteld en ik heb de Herinneringsboeken gedownload. Maar nu weet ik niet goed wat ik ermee moet doen. Zelf weet ik eigenlijk helemaal niets van mijn ouders. De broers en zussen van mijn moeder zijn allemaal al lang dood. En van mijn vaders kant leeft nog maar één iemand, en die is mentaal te ziek om nog iets aan te kunnen vragen.
Twintig jaar geleden had ik contact met een psycholoog. Zelf wilde ik toen op zoek gaan naar herinneringen aan mijn ouders. Mijn ooms en tantes leefden toen nog allemaal.’

‘Nee’, zei de therapeut. ‘Dat gaan we niet doen. We gaan niet graven in het verleden. Dan komt er veel te veel ellende naar boven’.
‘Had ik maar niet naar hem geluisterd. Nu is er niemand meer die ik kan vragen naar mijn ouders. Niemand meer van de broers en zussen van mijn moeder. Niemand meer van de broers en zussen van mijn vader die nog iets kan vertellen’.

‘Ach‘, denk je als lezer misschien. ‘Da’s twintig jaar geleden. Dat gaat tegenwoordig allemaal heel anders.’
Fout gedacht, beste lezer. Ook in de huidige tijd zeggen hulpverleners rustig tegen een Verlaat Verdriet-er: ‘Verliezen horen bij het leven. Daar gaan we niet in graven.’ (Ik verzin dit niet).

 

Ongewenste moeder. Een praktijkvoorbeeld

Gepubliceerd op zaterdag
Beantwoorden

‘Mij moest ze op de koop toenemen‘. Het is de eerste zin die M. uitspreekt tijdens een telefoongesprek een paar jaar geleden. M. was twee jaar toen haar moeder overleed. Tot de dood van haar moeder had ze een heel gewoon en goed kinderleven. M. was het eerste kind van haar ouders. Ze waren gelukkig met haar. Na de dood van zijn vrouw – de moeder van M. –  vond haar vader binnen de kortste keren een nieuwe partner. Een nieuwe vrouw, die het al aanwezige tweejarige kind M. ‘erbij moest nemen’. ‘Stiefmonster‘ noemde M. de tweede vrouw van haar vader. Een ongewenste moeder. Haar vader koos vanaf haar komst voor zijn nieuwe vrouw. Altijd, in ieder geval voor het gevoel van M.

Op het moment dat ik M. spreek is ze halverwege de vijftig jaar. M.’s leven is een aaneenschakeling van depressies geworden, ondanks het feit dat ze met haar man en kinderen in welstand leefde. Meer dan eens deed ze een poging zichzelf het leven te benemen.

Adoptie bezien we vrijwel altijd vanuit het perspectief van de volwassene: de volwassene adopteert het kind. In mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik geleerd het andere perspectief ten minste te benoemen: een adoptie slaagt als het kind – hoe jong het ook is – de ouder adopteert. Hoe anders dan een adoptie-proces verloopt een acceptatie-proces van een nieuwe partner, als een ouder is overleden. Bij adoptie zijn twee volwassen mensen voornemens een kind in hun leven op te nemen. Ze gaan voor het kind. Hebben er alles voor over om een kind een plaats te geven in hun leven. Het kind een goede toekomst te bieden, die de eigen ouders het kind niet kunnen bieden. Na de dood van een ouder is er een gat gevallen in een jong gezin, dat vaak wordt opgevuld met een nieuwe partner.
De kinderen die er al zijn? Tja: die zijn er al.

‘Mij moest ze op de koop toe nemen‘ M. is bij lange na niet de enige Verlaat Verdriet-er voor wie de dood van de ouder nog heel veel vervolg-ellende in petto had.

M. heeft het tenslotte niet gered. Ze is inmiddels overleden. Haar laatste poging slaagde.
‘Stiefmonster‘ – een benaming die ik nooit zal vergeten.

 

Wereldlichtjesdag 8 december 2013

Gepubliceerd op vrijdag
Beantwoorden

Dagmara Schellekens, Ritueelbegeleider en Verlaat Verdriet-er verzocht me informatie door te geven over Wereldlichtjesdag, 8 december 2013 in Nijmegen.
Aan haar verzoek voldoe ik graag.

Van de website van Dagmara www.marelijn.nl

Op Wereldlichtjesdag worden om 19.00 uur plaatselijke tijd wereldwijd kaarsen aangestoken voor overleden kinderen. Zo gaat er in 24 uur tijd een golf van licht over de wereld. Een golf die zegt dat we niet zullen vergeten. Dat de pijn er mag zijn, steeds weer. En dat de liefde zo groot is, altijd.

De tweede zondag van december stonden we in de St Stevenskerk in Nijmegen stil bij Wereldlichtjesdag. Bijna negentig kaarsen brandden er, voor evenzoveel overleden kinderen, die op allerlei manieren gemist worden… Ruim tweehonderd mensen kwamen samen om in de Stevenskerk ruimte te ervaren, om te laten zijn wat er is, in dat gemis.

Het samen stil staan maakt het missen niet minder. En met het beleven van de liefde in het verdriet verdwijnt de pijn niet. En toch vonden mensen het goed om er te zijn. Het noemen van de namen bracht deze kinderen bijvoorbeeld zo hoorbaar dichtbij. Het licht dat we maakten raakte het hart van houden van. De klanken van het koor droegen vreugde en verdriet. De woorden raakten voorzichtig wat tegelijkertijd zo onzegbaar is.

We kregen mooie, fijne, persoonlijke reacties van mensen die aanwezig waren. Ruimte geven aan missen blijft belangrijk, bleek daar steeds uit. Floortje Agema en ik hebben dan ook geen moment getwijfeld of we ook dit jaar onze energie hieraan zouden geven. Gelukkig staan ook het Radboudumc en de Stevenskerk weer naast ons om deze bijeenkomst mogelijk te maken. Ook andere organisaties dragen met een warm hart op diverse manieren een steentje bij zodat we een bijzondere avond mogen verzorgen.

Lees meer op de website van Dagmara

http://www.praktijkmarelijn.nl/Wereldlichtjesdag.php

2014: Geplande nieuwe Verlaat Verdriet-titels

Gepubliceerd op donderdag
Beantwoorden

‘Ellen, wil je samen met mij een boek over Verlaat Verdriet en verlate rouw bij Verlaat Verdriet uitbrengen?’ Voorjaar 2013 leerde ik Ellen Vogel kennen. Freelance journalist en ghostwriter van haar vak.
Het klikte meteen tussen ons.

Vorige week was ik op Terschelling aan het werk aan mijn nieuwe cursus De kunst van het losmaken toen ik ineens bedacht: NU! NU stuur ik een app-je naar Ellen om aan haar te vragen ‘Ellen, wil je samen met mij een boek over Verlaat Verdriet en verlate rouw bij Verlaat Verdriet uitbrengen?’
Onmiddellijk kwam Ellen’s antwoord: JA.
En we zijn aan het werk!
Een nieuwe titel.
Een nieuwe opzet voor het boek.
Werkverdeling: Ellen schrijft. Ik lever kennis aan.

Inmiddels al een aantal jaren geleden bracht ik mijn Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek uit. Eigenlijk was mijn planning voorafgaand aan het (Ver)Werkboek een algemener boek uit te brengen over Verlaat Verdriet en verlate rouw. (Waar gaat Verlaat Verdriet eigenlijk over? Welke gevolgen van jong ouderverlies kom ik in mijn werk altijd weer te tegen? Welke kenmerken? Welke invloeden? Enzovoort, enzovoort).
Toen, in die tijd, lukte me dat niet. Ik begrijp nu de oorzaak daarvan. In de tijd dat het ik het (Ver)Werkboek uitbracht, had ik ruimschoots de nodige kennis, maar had ik mijn kennis van de gevolgen van jong ouderverlies nog niet zodanig ‘geïncarneerd’ dat ik daar een even beschrijvend, gemakkelijk toegankelijk boek als een goed gefundeerd boek van kon samenstellen.

De Amor Fati-reeks is weer een verdiepende stap, aanvullend aan het (Ver)Werkboek.  Je zou dus kunnen zeggen II – het (Ver)Werkboek en III – de Amor Fati-reeks – waarvan het eerste boek Teruggaan, om verder te kunnen reeds verschenen is, zijn er al. Beetje gek, maar I, het algemenere boek, ontbrak nog steeds.

Daar gaan we dus nu drastisch verandering in brengen. Ellen en ik concipiëren samen Boek I, dat – naar planning – eind 2014 gaat verschijnen.
En zie: nu we samen aan het werk zijn en bezig zijn de synopsis voor dit nieuwe boek te schrijven, valt er voor de Amor Fati-reeks ineens iets op z’n plek.
Nu kan ik verder kan met het voorbereiden en schrijven aan een volgend deeltje van deze reeks. De volgorde in het uitgeefplan van deze reeks verandert, en ineens is de blokkade die ik voelde weg. Het tweede deeltje (dat ik inmiddels al drie keer heb geschreven en waarover ik  nog steeds ontevreden ben) gaat naar een andere plaats. En later gepland deeltje schuift naar voren.
Zo simpel kan het zijn!

Voor 2014 dus: nieuwe plannen voor twee nieuwe boeken bij Uitgeverij Funale.

En: Ellen – geweldig om dit samen te doen!