• | |

    Rouw kent geen tijd

    DoorTitia Liese

    Met grote vreugde en gepaste trots laat ik je weten dat vanaf nu mijn film Rouw kent geen tijd op YouTube beschikbaar is. In deze film behandel ik mijn theorie over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Rouw kent geen tijd

    Rouw kent geen tijd is geschikt voor

    • volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden;
    • hulpverleners die werken met volwassenen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden;
    • en verder voor ieder die meer wil weten over de levenslange invloed van het onomkeerbare verlies van ouder(s) als jeugdervaring.

    Rouw kent geen tijd duurt in totaal ± 2 uur. Als je wilt, kun je alvast gaan kijken en luisteren. 

    Modules

    De film is opgedeeld in 13 behapbare modules.
    Geef je er de voorkeur aan om stap voor stap kennis te nemen van mijn theorie? Wil je elke stap opnieuw tijd geven om te bezinken, je de kennis eigen te maken en te verwerken? Wil je aan de hand van de modules je kennis stap voor stap verdiepen?
    Volg mij dan in de komende tijd via de blogs op mijn site en/of via mijn posts op Facebook

    1. Tijd
    2. Recent verlies
    3. Jong ouderverlies
    4. Ontwikkelingsdiscrepantie
    5. Het mijnenveld
    6. De lege plek
    7. Verbinding verbroken
    8. De hechtingscyclus
    9. Innerlijk besluit
    10. BOS-patronen
    11. Ruptuur
    12. Verbinden
    13. Alternerend proces

    Dank!

    Stephanie Braggaar: dank voor jouw niet aflatende inzet, je geduld, je kennis van en vaardigheden met de werking van web-zaken en social media. Zonder jou zou Rouw kent geen tijd  na de eerste opnames niet verder geschikt zijn gemaakt voor plaatsing op YouTube. Dank je voor jouw bijzondere bijdrage aan het verschijnen van deze film. Ik ben ervan overtuigd dat ik hier spreek namens velen die plezier zullen hebben van de film en de modules.

    Boek

    Vandaag – 3 februari 2021 – heb ik een gesprek met mijn uitgeefster over een begeleidend boek bij de film. Meer informatie over dit boek volgt binnenkort.

    Stephanie en haar Verlaat Verdriet-proces

    Op mijn YouTube-kanaal vind je tevens de filmpjes die Stephanie heeft gemaakt van delen van haar Verlaat Verdriet-proces.

  • | |

    Workshop Dubbel Ouderverlies

    DoorTitia Liese

    Kan het wel….? Kan het niet….?
    Kunnen we het wel niet doen…..? Kunnen we het niet wel doen…..?
    We appen. Albertine en ik.
    Mailen.
    Bellen.

    Workshop Dubbel Ouderverlies

    De workshop Dubbel Ouderverlies van 21, 22 en 23 januari 2021.
    De nieuwste maatregelen. Kunnen we de workshop door laten gaan? Kunnen we de workshop een dag tevoren afzeggen?

    Afzeggen kan niet, zo besluiten we dinsdag nog voor de persconferentie. Er is ook nog iets als geestelijke gezondheid.
    En bovendien: we krijgen geen visite. We gaan samen aan het werk.

    We bellen de beide deelnemers tot wie we de workshop al hadden gereduceerd in verband met de bestaande maatregelen. Ook zij willen graag aan het werk.

    We gaan het doen. Aangepast – dat wel. Maar we gaan door.
    Twee-en-halve dag workshop Dubbel Ouderverlies.
    Twee deelnemers. En Albertine en ik.

    Dank

    Weer getuige mogen zijn van de verbindende kracht van delen. Van toewijding. Van samenwerking.
    Albertine – dank voor onze samenwerking die al zolang bestaat dat we de jaren niet eens meer tellen.
    Deelnemers – dank voor de manier waarop jullie deze dagen jullie krachten hebben gebundeld. Gegeven hebben. Genomen hebben. Ontvangen hebben.

    Ik kijk uit naar onze Terugkomdag eind februari.
    Het ga jullie goed tot die tijd.

  • | |

    Rouwverwerken kan – eindelijk – weer rouwen worden

    DoorTitia Liese

    Covid confronteert ons met veel. Heel veel. Van binnen. Van buiten. In ons zelf. In onze omgeving. Ons leven. Het leven.

    Maakbaarheid

    Een van de vele thema’s waar Covid ons mijns inziens mee confronteert is het einde van de maakbaarheid. In ieder geval het einde van de illusie van de maakbaarheid.
    Einde aan ruim 1,5 eeuw – zo niet langer – van toenemend vertrouwen in maakbaarheid. Ineens krijgt dat vertrouwen een ongelofelijke dreun. Zo’n grote dreun dat we ons er nog nauwelijks bewust van (kunnen) zijn wat de betekenis van dat verlies zal gaan zijn.

    Lichtpunt

    Maar.
    Ik zie een lichtpunt in dat verlies van maakbaarheid. Een lichtpunt dat ik aan alle kanten toejuich. Eindelijk. Rouwverwerken kan weer rouwen worden. Geen schematisch maakbaar proces meer. Maar een weg naar je opnieuw verbinden met je leven. Met het leven.

    Een weg waarin ruimte is voor individuele verschillen. Maar waarin we ons er ook van bewust zijn dat in wezen alle mensen hetzelfde zijn. Verlangen naar geborgenheid. Zoeken naar veiligheid. Verlangen naar zekerheid. Angst voor verandering. Verliesangst.
    Weten dat mensen elkaar nodig hebben.

    Verwerken en rouwen

    Verwerken in de individuele verschillen die er ook zeker zijn.
    Helen in verbinding  door de overeenkomsten. In samenhang. Verbondenheid. Met elkaar.

    Vorm en inhoud

    Rouwverwerken gaat vaak over vorm.
    Rouwen gaat altijd om inhoud.

    Tijd voor Rouw post ’20 – rouwen na de maakbaarheid.

    Rouw kent geen tijd

    Binnenkort op YouTube: de filmopname van de Verlaat Verdriet-theorie die ik in de loop van mijn jarenlange werkervaring heb ontwikkeld: Rouw kent geen tijd.

     

     

  • | |

    Hoe blijf je overeind als je ouders er niet meer zijn?

    DoorTitia Liese

    Vanochtend kreeg ik een artikel toegestuurd uit het Brabants Dagblad van zaterdag j.l.

    Hoe blijf je overeind als je vader en moeder er niet meer zijn?

    Op zijn negentiende verliest jour­nalist Gijs van der Sanden (34) zijn vader en vier jaar later zijn moeder. Over zijn rouw schreef hij een boek: De dingen die je vergeet.

    Een plekje gegeven 

    Soms was het bijna alsof het nooit was gebeurd. Ik had mijn verdriet een ‘plekje’ gegeven, zei ik tegen mezelf

    Lange tijd dacht ik dat ik het verdriet van mijn ouders’ dood aardig had aanvaard, om in de termen van Kübler-Ross te blijven spreken. Ik kon een vinkje zetten achter alle fasen. Ik had gewenst dat het nooit was gebeurd, ik had geschreeuwd, ik had gedacht: misschien komen ze als door een wonder ooit weer terug. Ik had gehuild. En na verloop van tijd – haast zonder dat ik er erg in had – zette ik weer het vuilnis buiten, ging ik naar feestjes en schreef ik stukken voor de krant. Met vrienden en familie sprak ik nog maar zelden over mijn ouders. Soms was het bijna alsof het nooit was gebeurd. Ik had mijn verdriet een ‘plekje’ gegeven, zei ik tegen mezelf.

    Artikel BD

    Lees het artikel in het Brabants Dagblad

    Hoe blijf je overeind als je ouders er niet meer zijn?

    Boek

    Gijs van der Sande: De dingen die je vergeet