Je een keer gehoord, gezien en begrepen voelen

Gepubliceerd op vrijdag

Zelf herinner ik het me nog zo goed. Als kind van acht verloor ik mijn moeder. Ik worstelde met moeilijkheden in mijn leven waar ik geen gehoor voor vond. Eigenlijk bij niemand. Terwijl ik er zo’n behoefte aan had te mogen vertellen waar ik tegenaan liep. Wat voor mij het leven zo moeilijk maakte. Zo moeizaam ook. Gezien te worden. Gehoord. Begrepen. Wat zou ik het in die tijd fijn hebben gevonden als er iemand was geweest voor mij. Iemand die naar me wilde luisteren. Met wie ik gewoon had kunnen praten over het verlies van mijn moeder. Over mijn gevoelens van eenzaamheid. Mijn onzekerheid.

Gisteravond plaatste ik mijn blog Het heeft mijn leven veranderd. Vanochtend realiseerde ik me dat er zoveel Verlaat Verdriet-ers zullen zijn met een zelfde verlangen. Die worstelen met dezelfde thema’s als waar ik toen mee worstelde. Die zich afvragen wat ze zouden kunnen doen met deze thema’s. Zich zo graag eens gehoord zouden willen voelen. Gezien. Begrepen.

Uitnodiging

Nu de blaadjes weer aan de bomen komen, nieuw leven zich weer aandient komt spontaan de gedachte bij me op dat ik graag op mijn manier een bijdrage wil leveren. Niet erover te aarzelen, maar het gewoon te doen. In dit voorjaar en deze zomer van 2024 stel ik graag een aantal uren per week mijn tijd gratis beschikbaar voor een gesprek. Een gesprek met Verlaat Verdriet-ers die zich ook zo graag een keer gehoord willen voelen. Gezien. Begrepen. Bij deze nodig ik jou, Verlaat Verdriet-er daar van harte voor uit.

Bijzonderheden

  • Een gesprek duurt maximaal 1,5 uur;
  • Gesprekken vinden plaats bij mij thuis in Nunspeet;
  • Je bent nu tenminste 20 jaar, een bovengrens in leeftijd is er niet;
  • Jouw ouder(s) overleed/overleden tenminste 8 jaar geleden;
  • Ik bied jou als zoekende mede-Verlaat Verdriet-er dit gesprek gratis aan.
  • We kijken samen naar mogelijkheden die er voor jou zijn om met jouw verlate rouwproces aan het werk te gaan.
  • Bel Titia Liese 06 – 53 76 58 43, of mail Titia.

Zelftest

Verloor je in je jeugd je ouder(s) door overlijden? Vraag je je af of Verlaat Verdriet ook over jou gaat?
Doe de Zelfstest op deze site

 

Het heeft mijn leven veranderd

Gepubliceerd op donderdag

‘Het heeft mijn leven veranderd.’
‘Wat ben ik blij dat ik dit proces ben aangegaan.’
‘Het was soms verschrikkelijk, maar ik had het niet willen missen.’

Contact

Regelmatig word ik gebeld of gemaild door Verlaat Verdriet-ers die het gevoel hebben dat ze bezig zijn vast te lopen. Of al vastgelopen zijn. Toe zijn aan verandering. Die weten dat ze eigenlijk iets zouden moeten gaan doen. Die zich ervan bewust zijn dat ze het voor zich uitschuiven. Altijd weer een argument vinden om het toch maar weer uit te stellen. ‘Niet het goeie moment.’ ‘Te druk met werk.’ ‘Geen geld.’ Ze overwegen deelname aan een Verlaat Verdriet-workshop , maar durven niet goed. Zijn bang een beerput open te trekken. Overspoeld te worden door emoties die nooit meer zullen stoppen.

Het zijn altijd weer bijzondere gesprekken. Gesprekken waarin ik deze Verlaat Verdriet-ers gerust kan stellen. ‘Je bent in ervaren handen.’ ‘Samenzijn met ervaringsgenoten. Delen met ervaringsgenoten. Het werkt altijd zo helend.’ ‘Het is angst die jou tegenhoudt. Begrijpelijk. En je deelt het met heel veel ervaringsgenoten. Maar de werkelijkheid is dat de erkenning, de herkenning, de manier waarop ik werk, de kleine groepjes deelnemers zoveel waardevols brengt.’

Voor jou

Herken je deze angst? Deze neiging om steeds maar weer deelname uit te stellen? Weet jij ook dat het goed zou zijn voor jou om in beweging te komen? Het vroege verlies van je ouder(s), en de gevolgen van dat vroege verlies, aan te gaan? Onder ogen te zien? In plaats van het altijd maar met je mee te zeulen als een zware last die onoplosbaar lijkt?

Contact

Neem contact op met Titia Liese. Bel of mail. Titia begrijpt je. Ze weet uit eigen ervaring hoe moeilijk  het kan zijn te besluiten: ik ga het doen. Ik ga het aan. Ik meld me aan. Ze vertelt je over de workshop. Over de opluchting die deelnemers voelen zodra ze over de drempel zijn van mijn huis, de plek waar we deze dagen werken. Samenzijn met gelijkgestemden. Over delen met elkaar. Ze helpt je een besluit te nemen. De stap te zetten. Of het nog uit te stellen naar een ander moment, maar dan wel een besluit te nemen. Een echt besluit. Ook dat lucht op.

Besloten Verlaat Verdriet-lotgenotengroep op Facebook

Meld je aan voor de besloten Verlaat Verdriet-lotgenotengroep op Facebook. In deze groep kun je delen met ervaringsgenoten. Ze begrijpen je. Ondersteunen je. Helpen je verder in je zoektocht.

Teruggaan om verder te kunnen

Lees het boek Teruggaan om verder te kunnen van Titia Liese. ‘Hoe is het mogelijk dat iemand zo precies weet wat ik allemaal voel.’ ‘Alsof ze het over mij heeft.’ ‘Het lijkt wel alsof dit boek speciaal voor mij is geschreven.’

Rouw kent geen tijd

In dertien video-modules legt Titia Liese de ervarings-gebaseerde theorie die ze in de loop van haar vele jaren werk met Verlaat Verdriet-ers heeft ontwikkeld op een heel begrijpbare manier aan je uit.

Contact met Titia Liese

Wat jou verder helpt

Niet de overwinning maakt de held in je,
maar de weg die je hebt afgelegd om daar te komen. 

L’arte di arrangiarsi – ooit van gehoord?

Gepubliceerd op donderdag

L’arte di arrangiarsi

Heb je ooit gehoord van l’arte di arrangiarsi? L’arte di arrangiarsi is de kunst van het overleven. Een kunst die Italianen als geen ander volk beheersen. Tot in de toppen van hun vingers. En dan wel tot in de toppen van alle tien de vingers. Het beste maken van wat je hebt. De kunst om van niets iets te maken. De Italiaanse keuken is er wereldberoemd om. Uitverkoren ingrediënten. Zorgvuldig afgestemd op elkaar. Met geduld bereid. Toegewijd. En met liefde. Heel veel liefde. Eten: het gesprek van de dag voor Italianen. Zoals wij Nederlanders uren met elkaar kunnen praten over het weer, zo kunnen Italianen elkaar dagelijks uren onderhouden over eten. De kunst van niets iets te maken. Maar dat wel heel erg goed doen. Tot kunst verheffen. Levenskunst.

Overleefkracht

Ook wij, Verlaat Verdriet-ers stonden in onze jeugd voor de taak te overleven. Er iets van te maken. Ons aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Omstandigheden waar we niet om hadden gevraagd. Die niet goed waren voor ons. Aan een leven zonder onze ouder(s). Overleven is dan geen levenskunst. Overleven is dan noodzaak. Je moest je staande zien te houden in onomkeerbaar veranderde omstandigheden. Boven je macht grijpen. Op je tenen lopen. Je ontwikkelde overlevingspatronen.

Veranderkracht

‘Volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren, hebben aangetoond dat ze onder moeilijke omstandigheden groot hebben kunnen worden.’ Zo verwoordde jaren geleden een orthopedagoge voor mij iets waar ik zelf altijd heel anders naar had gekeken. Zelf zag ik alleen maar hoe gevangen ik zat in mijn overlevingspatronen. Hoe die patronen mij staande hielden. Verhinderden om te groeien. Tot die tijd zag ik alleen maar wat ik in mijn eigen ogen niet goed deed. Hoe ik altijd weer faalde in wat ik deed. Leefde ‘met de rem erop’. Vanaf dat moment kon ik anders naar mezelf kijken. Kon ik zien dat mijn overleefkracht ook mijn veranderkracht kon zijn. De kracht om mijn leven te veranderen. Zo veranderde mijn verlate rouwproces steeds meer in een avontuur van verandering. Van levenskunst. De kunst van het overleven. L’ arte di arrangiarsi.

Kenniscentrum Verlaat Verdriet onder constructie

Gepubliceerd op woensdag

Verlaat Verdriet-site

Vorige week stond mijn week vooral in het teken van websites. Eerst drie dagen onderhoud aan mijn Verlaat Verdriet-site bij Juliette in Amsterdam. Een site onderhouden is, zoals bekend, nogal een ding. Zeker als je een hele grote website hebt. En helemaal zeker als je al geruime tijd niet toe bent gekomen aan onderhoud doen. Drie dagen van vooral zitten. Binnen zitten. Kijken. Onderzoeken. Overleggen. Discussiëren. Besluiten. Veranderen. Testen. Gelukkig gingen we woensdagavond aardig tevreden uit elkaar. Niet dat het werk helemaal was gedaan, maar we maakten een aardige slag deze dagen.

Nieuwe site

En dan ook een nieuwe site maken. Dat is wel even andere koek. De plannen waren er al. Afgelopen zondag, aansluitend aan de samenkom-dag van De weg van liefde 2023 hebben wij: Ronald, Stephanie en ik nog een aantal uren samen gewerkt aan onze nieuwe site Kenniscentrum Verlaat Verdriet. Zondagavond het technische gedeelte van de site. Maandag de hele dag hebben Stephanie en ik (waarvan Stephanie verreweg het leeuwendeel voor haar rekening heeft genomen!) aan het frame van de site gewerkt. Ook dat gedeelte van de site staat klaar om verder gevuld te worden met inhoud. Logo’s zijn in de maak. De uitgebreide boekenlijst met interessante boeken voor Verlaat Verdriet-ers heeft al een plek gekregen. Voorlopig staat de site nog onder constructie. We streven ernaar de nieuwe site voor de zomervakantie operabel, en dus online, te hebben. Nog even geduld. We houden je op de hoogte.

Nieuwtje

Voor het al aangekondigde Verlaat Verdriet-symposium voor professionals komen mijn uitgeefster Carin Wormsbecher, Maria de Greef: rouwdeskundige, vriendin en dagvoorzitter bij symposium ZEER en ik op maandag 29 april bij elkaar om onze ideeën en plannen concreet te maken. Ook hiervan houden we je op de hoogte!

Dit is niet voor mensenogen gemaakt!

Gepubliceerd op woensdag

Vorige week deelde ik met jullie mijn ervaring met de film La Chimera. Een film die op een heleboel manieren, en vanuit een heleboel verschillende perspectieven, verrijkend is voor mij. Bijvoorbeeld vanuit het perspectief van Verlaat Verdriet en verlate rouw. Een film die je vooral zelf zou moeten gaan zien om te ervaren op welke manier(en) La Chimera jou aanzet tot denken. En op welke manier(en) deze film jou inspireert. Bijvoorbeeld tot onderzoek naar en in jouw eigen levensgeschiedenis.

Chimera

Eén scene uit La Chimera raakte meteen aan een thema uit mijn eigen verlate rouwproces. Namelijk de vraag: heb je als kind het recht alles te weten over alles uit het leven van je ouder(s)? Ik bedoel de scene waarin de hoofdpersoon de chimera vindt (de hoodpersoon is een tamelijk verlopen en uitgerangeerde Engelse archeoloog, makker/aanvoerder van de Tombaroli, vastgelopen in het rouwproces om de vriendin die kort geleden uit zijn leven verdween). Ze bevinden zich op dat moment in een grote ruimte in een Etruskisch graf, dat ze kort daarvoor hebben opengebroken. De Tombaroli, inclusief de archeoloog, zijn totaal verrast door het vinden van een zo grote schat. De archeoloog voelt, weet en zegt meteen: dit is niet voor mensenogen gemaakt.’

Dit is niet voor mijn ogen bestemd

Op dat moment werd ik zelf geraakt door een ervaring uit mijn eigen verlate rouwproces, in een tijd dat ik nog bezig was mijn eigen levensgeschiedenis te reconstrueren. Ook al wist ik al heel veel: er kon nog steeds iets nieuws bij. Tot de dag waarop ik, via een familielid, een tweetal brieven kreeg. Brieven van mijn vader. Brieven waarin hij tamelijk intieme details beschrijft uit zijn relatie met zijn tweede vrouw. Ik las wat hij toen schreef. En wist meteen: dit had ik niet moeten weten. Dit had ik niet willen weten. Dit is niet bestemd voor mij. Deze brieven zijn niet gemaakt voor mijn ogen.
Tot mij drong als een schok door: NEE. Ik heb niet recht op alles.

Om over na te denken

Kinderen hebben niet het recht om alles te weten over hun ouders. Van hun ouders. Ook niet als die kinderen meer willen weten over ouders die er niet meer zijn. En ook niet als die kinderen volwassen zijn, zoals ik zelf op dat moment allang was. Ik heb de brieven verscheurd en verbrand. En besefte: weer iets geleerd over Verlaat Verdriet en verlate rouw.

Lees de blog

La Chimera

SAMEN, een prentenboek van Jane Chapman

Gepubliceerd op dinsdag

In de week voorafgaand aan de samenkom-dag van De weg van liefde 2023 op zondag 7 april j.l. trof ik in de boekhandel een stapeltje prentenboeken. Precies het aantal van de deelnemers aan die dag. Zelf heb ik een zwak voor prentenboeken. Een heel groot zwak. Ik zag de boeken. Voelde meteen: deze wil ik kopen om mee te geven.

Het boek zelf kan ik hier niet met jullie delen. Maar als je de woorden leest die bij de platen horen, dan begrijp je vast meteen waarom ik dat boek moest kopen voor een groep die tijdens de schijfretraite De weg van liefde zo intens heeft gewerkt met woord en beeld.

De woorden uit samen

Onder de groene bladeren
komt een klein
gezichtje tevoorschijn.
Stil. Alleen. 

De wereld
is vreemd en vol
enge schaduwen.

Maar regenwolken brengen 
zoet water,
de wind brengt de geur van eten….

en iets anders.
iets nieuws, 
Iets groots.
Iets…..

engs.

Maar achter dat enge gezicht
zit vriendelijkheid.
Een zachte hand.

Een vriend die zijn eten met
je deelt….

die je laat
lachen….

en de wereld weer
veilig maakt…

en zelfs een
beetje magisch.

Soms lijkt de
wereld nog vol enge schaduwen.

Maar je hebt een vriend
met wie je
avonturen
beleeft….

en weer gelukkig wordt….

samen. 

Samen

De deelneemster wier verhaal ik vanochtend deelde sloot, geïnspireerd door de tekst in het prentenboek SAMEN, onze samenkom-dag af met een hartverwarmend doorschrijf-Elfje:

Samen
Samen alleen
Liefdevol samen alleen
Samen, liefdevol, gelukkig veilig
Samen

Samen
Allemaal samen
Iets groots beleven
Samen delen in veiligheid
Hand

Hand
Samen aangereikt
Daar waar nodig
Samen het avontuur beleven
Codiponte

Codiponte
Verdwenen schaduw
De schaamte voorbij
De magie van delen
Warmte

Kopen

SAMEN

Meer lezen

De weg van liefde  

De weg van liefde: geen betere plek

Gepubliceerd op dinsdag

Gisterochtend in mijn blog De weg van liefde: een bijzondere en verruimende weg deelde ik het verhaal met je dat een van de deelnemers gisteren met ons deelde.
Ook een andere deelnemer aan De weg van liefde schreef voor deze samenkom-dag over haar ervaringen. Met de toestemming van ook deze deelnemer deel ik haar woorden graag met jou.

6 maanden geleden, maandag 9 oktober 2023

Aan het einde van de middag lopen Titia en ik door de smalle straatjes van Codiponte, over de brug, richting de Pieve (kerk). In de kerk zaten drie Italianen een lang gebed op te lezen waar ik maar enkele woorden van kon verstaan. ‘Santa Maria, amen’… Later begreep ik dat ze in de stand repeat waren blijven hangen, althans dat maak ik er zelf van. Na hun gebed staken Titia en ik een kaarsje aan. Dat de kaarsjes dicht naast elkaar stonden was fijn.

Heftig bericht

Een gezoem, deze keer geen beestje. Huh ben ik dat? 010-ziekenhuis Rotterdam. Ik had zoiets van: dat komt wel. Een paar tellen later weer. Toch maar even de kerk uit gelopen. De arts. Hij vroeg of het schikte, later kon ik hier wel schrikte van maken. De vraag of ik zat? Nou, nee leunend tegen de Pieve is dat ook oké?

Een levens veranderend binnen slaand bericht. Verlammende stilte in mijzelf. Mijn papa ging dood aan longkanker toen ik veertien jaar was, nooit gerookt, nooit gedronken. Het eerste wat ik dacht: ik heb nooit gerookt, nooit gedronken en heb ook longkanker, net als mijn vader. Ik heb nog maar drie maanden. Een redenering direct uit mijn kind perspectief. Ik ben nu volwassen, het is anders, maar niet minder pijnlijk.

Delen

De uren die volgden, een storm en stroom aan emoties en gedachten van ongeloof. Ik kon het wel uitschreeuwen, een woordeloze stilte sloeg naar binnen. Ik wilde vooral niet dat mijn bericht invloed zou hebben op de week. Niet op de groep, niet op mezelf. Het direct delen van zoiets intens heftigs was iets wat ik niet altijd deed. Maar ik heb ervaren dat het samen zijn in deze groep mij een veilige plek heeft geboden om dit wel te kunnen doen. Ik schrijf het nu op in twee zinnen. Het lijkt zo makkelijk gedaan, maar ik was en ben blij met de ondersteuning die ik van Titia daarin direct kreeg.

Voor mijn gevoel had dit bericht zeker wel invloed, maar stond het niet op de voorgrond. Ik kon het voor mezelf redelijk goed houden binnen de vier muren van mijn slaapkamer. Desalniettemin kwam het daar wel eens buiten als jullie liefdevol vroegen het met mij ging. Een knuffel, een hand op mijn schouder of een lief ingefluisterd woord. Dank jullie wel daarvoor. Titia heeft het naar mij wel eens benoemd dat er op dat moment geen betere plek was met zulke lieve en warme mensen om me heen mijn ‘weg van liefde’ voort te zetten. Daarvoor nogmaals mijn hartelijke dank.

Lees meer

De weg van liefde

De weg van liefde: een bijzondere en verruimende weg

Gepubliceerd op maandag

Gisteren, zondag 7 april 2024 kwamen wij, deelnemers aan De weg van liefde 2023, bij elkaar om een dag samen te zijn. Te delen met elkaar. Hoe kijken we terug naar die mooie, bijzondere en verruimende week in Codiponte, in oktober 2023. Wat gebeurde er toen. Hoe gaat het nu met je. Wat heeft De weg van liefde bij jou in beweging gezet.

Een van de deelnemers aan De weg van liefde schreef voor deze samenkom-dag over haar ervaringen. Deelde haar ervaringen met ons. Met de toestemming van deze deelnemer deel ik haar woorden graag ook met jou.

De weg van liefde 2023

De dagen nadat ik terug was uit Italië voelde ik me sterk en trots. Ik had behoefte aan rust. Voelde verbinding, verbinding met mama. Mama is een stukje van mij. Voel onvoorwaardelijke liefde.

In Italië vond ik de natuur inspirerend. Bijzonder om te ervaren wat het stromende water teweeg kan brengen. Zo intens, hoe ik dat kon voelen.

Schrijven, het effect van schrijven. Voor mij een nieuwe manier om te delen en te helen. En het kan altijd. Veel momenten thuis pak ik pen en papier en geeft het verlichting. Verlichting omdat ik mijn gedachten en gevoelens verwoord.

Voor mij was het heel bijzonder om bij het grote verdriet, de leegte in mij, te kunnen komen. Het voelde als er doorheen gaan, maar er sterker van te worden. Voor mij onvergetelijke momenten die mij sterker hebben gemaakt. Sterker doordat ik mij meer verbonden voel met mama, en een stuk geheeld.

De maanden nadat ik terug was uit Italië voelde ik me sterk. Maar op sommige momenten juist kwetsbaar. Doordat er muren weg zijn, kwamen sommige situaties extra binnen. Maar ik heb ervaren dat ik er uiteindelijk sterker van werd.

Ik heb in Italië allerlei emoties ervaren. Van verdriet tot lachen.
Dit samen heeft mij een onvergetelijke week laten hebben.
Een week met veel lieve mensen. Een week met een heerlijke Italiaanse keuken in een schitterende omgeving.

Samenvattend het mooiste kado, dat ik me ooit heb kunnen bedenken.

De weg van liefde

Lees meer over De weg van liefde 

Privacy

In verband met de privacy worden ervaringen van deelnemers nooit gedeeld zonder toestemming, en altijd geanonimiseerd.

La Chimera, film van Alice Rohrwacher

Gepubliceerd op zondag

Tombaroli

Tombaroli noemen ze zichzelf. En ze zijn er trots op. Trots op het vak van grafrover. Mannen zijn het, en een enkele vrouw. Die de armoede in hun bestaan proberen op te lossen met het openbreken, en het leegroven van Etruskische graven in de buurt van hun dorp. Grafrovers die niet alleen graven schenden, en beroven van geschenken die de doden mee hebben gekregen, maar ook de heiligheid van de eeuwige grafrust.

La Chimera

Donderdagochtend vroeg in de ochtend. Ik lees een recensie in de krant over La Chimena. Film van de Italiaanse cineaste Alice Rohrwacher. Ik word getroffen door de parallellen die ik zie tussen deze film en verlate rouwprocessen. Een film over heden en verleden. Over verleden en heden. Gelaagdheid. Verwikkelingen en verstrikkingen. Graven in het verleden. Dood, verlies en rouw. Tijd, plaats en cultuur. Onmiddellijk weet ik het. Deze film moet ik zien. En wel nu. Meteen. ‘Martine, La Chimera. Heb je zin, tijd en gelegenheid om vanavond mee te gaan? ‘Dat heb ik.’ appt Martine terug. ‘Ik ga met je mee.’ En daar zitten we diezelfde avond. Twee Verlaat Verdriet-ers kijken naar de meest bijzondere film die ik in jaren heb gezien.

Graven in het verleden

Wij, Verlaat Verdriet-ers van nu. Geboren en opgegroeid in een tijd waarin alles in het teken heeft gestaan van vooruitgang. Toekomstgericht. Zo toekomstgericht dat verleden een zwart gat lijkt te zijn. Verdacht. Zo verdacht dat je je er vooral verre van moet houden. Waar je je vooral niet mee bezig moet houden. En waar je al helemaal niet in moet gaan graven.
Graven in het verleden. Dat is precies wat in deze film wel gebeurt door de Tombaroli, de grafrovers. Graven zonder toestemming van anderen. Verboden. Geschenken opgraven die de doden mee hebben gekregen voor hun zielenheil. Geheimen. Waardevolle kunstschatten. Symbolen uit de tijd en de cultuur van de Etrusken, voor-moeders en voor-vaders van de Tombaroli. In deze film nog altijd zichtbaar in het uiterlijk van de acteurs. Geheimen die de rovers in onze tijd, en in onze cultuur, allang niet meer kunnen doorgronden. Laat staan begrijpen.

Overeenkomsten

Ik zie tal van overeenkomsten met onze verlate rouwprocessen.

  • Hoe gevaarlijk is het voor je als je bent opgeroeid in een tijd ‘zonder verleden’, om je in het heden bezig te gaan houden met je verleden;
  • Waar in je leven zijn verleden en heden in elkaar verstrikt geraakt;
  • Moet je daar iets mee;
  • Wil je daar iets mee;
  • Wat betekent het om te graven in het verleden, terwijl je geen idee heb wat je dan allemaal naar boven haalt;
  • Wil je dat allemaal wel weten;
  • Mag je dat allemaal weten?

La Chimera

Wat mij betreft is La Chimera een film met een heel bijzondere lading. Enerzijds het kijkplezier dat deze kleurrijke Italiaanse tragikomedie de kijker biedt. Anderzijds de aanzet tot nadenken over je eigen verlate rouwproces. Dilemma’s waar je voor kunt komen te staan. Uitdagingen die je aangaat. Moed die je op moet brengen om eraan te beginnen. Discipline die je op moet brengen om door te zetten. Opluchting die je voelt als je in beweging komt. Vreugde die het je brengt als je weer bijzondere ontdekkingen hebt gedaan. Over jouw verleden. Jouw heden. En over jouw toekomst.
Wat mij betreft: zelf wil ik deze film nog minstens tien keer zien. Om te genieten van dit schouwspel. En om alle symboliek in deze film die verwijst naar Verlaat Verdriet en verlate rouw te zien en te doorgronden.

Chimaera: betekenis

Wezens uit de Griekse mythologie. Monsterlijk schepsel, samengesteld uit delen van meerdere beesten. Van oorsprong afkomstig uit Anatolië. Het waarnemen van de Chimaera was een voorteken van onweer, schipbreuken en natuurrampen. Ook naar deze betekenis wordt in deze film verwezen. Je kun het zelf zien, en horen!

Kenniscentrum Verlaat Verdriet stappen dichterbij

Gepubliceerd op donderdag

Verlaat Verdriet en verlate rouw

Als Verlaat Verdriet-er weten we maar al te goed hoe verwachte, niet verwachte en onverwachte gebeurtenissen je leven ingrijpend kunnen veranderen. Je staat voor de keuze. Aanpassen. Of heroriënteren. Nieuwe besluiten nemen. Het heft weer in eigen hand nemen.

‘Wat gebeurt er met alle kennis en kunde van Verlaat Verdriet en verlate rouw die je hebt ontwikkeld als jij het niet meer doet? Als jij er niet meer bent?’ is me in de afgelopen jaren vaak gevraagd. ‘Het is tijd om jouw Verlaat Verdriet-werk te verduurzamen. Zodat het beschikbaar blijft als jij het niet meer doet.’

Kenniscentrum Verlaat Verdriet

‘Je moet iets met jouw website’ zegt een van de deelnemers van De weg van liefde in oktober vorig jaar me. Het is tijd voor een nieuwe website.’ ‘Ik weet het.’ antwoord ik hem. ‘Maar ja, er leiden vele wegen naar Rome. En dit is er een van.’  ‘Ik ga dat voor je doen’ besluit Ronald, werkzaam in de IT, ter plekke. ‘Ik ga zorgen dat er een nieuwe site komt.’ ‘En ik ga die site bouwen’ vult Stephanie aan, ook ter plekke. Nog dezelfde dag zie ik ze zitten. Hoofd aan hoofd in de eetkamer van Villa le Muse. Laptop en schrijfblok op tafel. ‘Dit komt goed. Hier gebeurt echt iets moois.’ realiseerde ik me meteen toen ik dit tafereel zag.

Verlaat Verdriet verduurzamen

Verwachte en onverwachte gebeurtenissen in het leven van beiden zetten een aantal maanden een rem op de stroom die tijdens De weg van liefde plotseling ontstond. Maar nu gaan we verder op de ingeslagen weg. De basis voor de nieuwe site Kenniscentrum Verlaat Verdriet is gelegd. Komend weekend leggen we plannen, ideeën en agenda’s naast elkaar. De stip op de horizon wordt helderder en groeit. Kenniscentrum Verlaat Verdriet komt met rasse schreden dichterbij. Samen Verlaat Verdriet verduurzamen. Ik verheug me!