Verlate rouw: ons perspectief

Gepubliceerd op woensdag

Perspectief op kinderen

‘Kinderen zijn zo flexibel.’
‘Onderschat de veerkracht van kinderen niet.’
‘Kinderen passen zich gemakkelijk aan.’

Je kent deze waarderende uitspraken vast wel. Observaties van buitenstaanders. Perspectieven van volwassenen op kinderen. Op ons, de kinderen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden.
‘Veerkracht?’ vraag je je af. ‘Gaat dat over mij?’

Perspectief op volwassenen

‘Zit je daar nou nog mee?’
‘Hoe lang is dat nu al geleden?’
‘Je bent er in blijven hangen.’

Je kent deze niet-waarderende uitspraken ook vast wel. Observaties van buitenstaanders. Perspectieven van volwassenen op volwassenen. Op ons, Verlaat Verdriet-ers die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren.
Ze doen je pijn. Ben je er echt in blijven hangen?

Perspectief op onszelf

Waar het in een verlaat rouwproces ook – en eigenlijk vooral – om gaat is het perspectief dat wij op onszelf hebben. Onze waardering voor onszelf. Ons vermogen van onszelf te houden. Geduld te hebben met onszelf. Liefdevolle aandacht te hebben voor onszelf. Onszelf te omarmen. Oneindige liefde te hebben voor onszelf. Onszelf te laten weten dat we onvoorwaardelijk aanwezig mogen zijn.

Vandaag deelde een Verlaat Verdriet-ster een mooie tekst met me. Op mijn beurt deel ik hem graag met jou.
Margreet: dank je wel voor dit mooie perspectief.

As traumatized children
we always dreamed that someone
would come and save us.
We never dreamed that it would,
in fact, be ourselves, as adults.

Lezen

Titia Liese
Teruggaan om verder te kunnen

Zien

Verlate rouw: wees geworden – en dan…..

Gepubliceerd op dinsdag

De vader van twee zusjes (12 en 14 jaar) is een jaar geleden onverwacht overleden. De zusjes zijn met hun moeder in het vertrouwde ouderlijk huis blijven wonen. De moeder van de zusjes heeft op een avond – bij een glaasje wijn – gekscherend tegen een buurvrouw gezegd: ‘Als mij wat overkomt, zorg jij dan voor mijn dochters?’

Beide vrouwen hebben niet voor mogelijk gehouden dat na de eerste ramp van het overlijden van de vader van de zusjes ook hun moeder jong zou kunnen sterven. Maar het gebeurt. Een jaar later overlijdt ook de moeder van de zusjes. Als gevolg van een verkeersongeval.

Belofte

De buurvrouw vindt dat ze haar belofte voor de zusjes te zorgen na moet komen. De zusjes verhuizen naar het huis en het gezin van de buurvrouw. Alle goede bedoelingen ten spijt loopt het allemaal uit op een rampzalige situatie. Niemand hield er serieus rekening mee dat dit werkelijk zou kunnen gebeuren.

De zusjes – pubers – moeten zich – tegen hun zin – aanpassen aan de cultuur van het gezin van ouders die ze nauwelijks kennen. De pleegouders en hun kinderen moeten zich aanpassen aan twee nieuwe gezinsleden. Twee pubers, die allebei helemaal geen nieuwe ouders willen. Helemaal geen nieuw broertje. Helemaal geen nieuw zusje. Twee meisjes van 14 en 16. Die gewoon hun eigen huis willen. En hun eigen ouders.

 

Verlate rouw, oorlog en vrede

Gepubliceerd op zondag

Kamparts en zijn kleinzoon

In de Volkrant van dit weekend (zaterdag 28 januari 2023) lees ik in het katern Boeken&Wetenschap een groot vraaggesprek met een kleinzoon: Kamparts en zijn kleinzoon. Kleinzoon van een medisch specialist die zich in de tweede wereldoorlog als arts in kamp Amersfoort ernstig heeft misdragen. De kleinzoon – psychiater in Amerika – heeft zijn medewerking verleend aan het tot stand komen van een biografie over zijn grootvader. Is naar Nederland gekomen voor de boekpresentatie en vertelt zijn verhaal in het vraaggesprek in de Volkskrant. Ik lees het artikel en denk aan de Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de loop van de jaren hebt gewerkt.

Foute (groot)ouders

Verlaat Verdriet-ers – kind of kleinkind – van foute (groot)ouders. (Groot)ouders die NSB-er waren. Als SS-er naar het Oost-front zijn gegaan. Zich misdragen hebben als kampbeul. (Groot)ouders die als kind werden bespot, vernederd, beschimpt, buitengesloten om de wandaden van hun ouder(s). Voor wie vrede nog altijd een relatief begrip is. Die moesten besluiten voor zichzelf te zorgen. Zo onopvallend mogelijk door het leven te gaan. Of zich juist nadrukkelijk te manifesteren. Die als kind besloten nooit over hun ervaringen te spreken. Met niemand, en al helemaal niet met hun eigen latere kinderen. Nooit meer hun gevoelens te laten zien. Pijn, verdriet, wanhoop, ontreddering, eenzaamheid opgesloten in geheimen. Verpakt. Op slot en verzegeld doorgegeven aan de volgende generatie.

(Klein)kinderen die nooit, of hoogstens verdekt, met hun ouders hun eigen ervaringen hebben kunnen delen. Nooit geleerd hebben om ervaringen te delen. Laat staan woorden te geven aan hun gevoelens.

Joodse (groot)ouders

Verlaat Verdriet-ers – kind of kleinkind – van Joodse (groot)ouders. Voor wie de oorlog nooit is geëindigd. Voor wie vrede een relatief begrip is. (Groot)ouders die als kind onder moesten duiken, bij totaal vreemde mensen. (Groot)ouders met kampervaringen. Die hun hele familie kwijt zijn geraakt. (Groot)ouders die terugkwamen van de ontberingen in de concentratiekampen, om terug te keren in een Nederland dat hen ijskoud ontving. Die besloten verder zo onopvallend mogelijk door het leven te gaan. Of zich juist nadrukkelijk te manifesteren. Nooit over hun ervaringen te spreken. Met niemand, ook niet met hun eigen latere kinderen. Nooit meer hun gevoelens te laten zien. Pijn, verdriet, wanhoop, ontreddering, eenzaamheid opgesloten in geheimen. Verpakt. Op slot en verzegeld doorgegeven aan de volgende generatie.

(Klein)kinderen die nooit, of hoogstens verdekt, met hun ouders hun eigen ervaringen hebben kunnen delen. Nooit geleerd hebben om ervaringen te delen. Laat staan woorden te geven aan hun gevoelens.

Indische roots

Verlaat Verdriet-ers – kind en of kleinkind – met Indische roots. Voor wie de oorlog nooit is geëindigd. Voor wie vrede een relatief begrip is. (Groot)ouders met ervaringen in de Jappenkampen. Die te werk werden gesteld aan de Birma-spoorweg. Of die in latere jaren gedwongen werden ingezet bij de politionele acties. (Groot)ouders van wie de ouders stierven door ontberingen, die alleen op de kinderboot naar Nederland werden gezet. (Groot)ouders die gevlucht zijn naar Nederland, waar ze ijskoud werden ontvangen. Die besloten verder zo onopvallend mogelijk door het leven te gaan. Of zich juist nadrukkelijk te manifesteren. Nooit over hun ervaringen te spreken. Met niemand, ook niet met hun eigen latere kinderen. Nooit meer hun gevoelens te laten zien. Pijn,  verdriet, wanhoop, ontreddering, eenzaamheid opgesloten in geheimen. Verpakt. Op slot en verzegeld doorgegeven aan de volgende generatie.

(Klein)kinderen die nooit, of hoogstens verdekt, met hun ouders hun eigen ervaringen hebben kunnen delen. Nooit geleerd hebben om ervaringen te delen. Laat staan woorden te geven aan hun gevoelens.

Verlate rouw

Ik denk aan deze Verlaat Verdriet-ers – de (klein)kinderen – terwijl ik het artikel lees. Een verlaat rouwproces is een proces met tal van complicaties (mijnen). Een proces met vele lagen. Lagen die zich ook uit kunnen strekken over opeenvolgende generaties in een familie.

Ik denk aan het belang de geheimen in jouw familiegeschiedenis uit de duisternis tevoorschijn te halen. Ze te zien. Ze onder ogen te zien. Vrede te sluiten met de gevolgen die de ervaringen van je (groot)ouders voor jou hebben gehad. En nu nog hebben. De vicieuze cirkel van verzwijgen, ontkennen en ontwijken te doorbreken. Wegen te openen voor jouzelf. Door er vrede mee te sluiten.

Open

‘Waarom besloot u om mee te werken aan de biografie? Dat moet heel pijnlijk voor u zijn geweest.’ vraagt de journalist aan de kleinzoon. ‘De geschiedenis is in mijn familie grotendeels verzwegen, mijn vader kon er niet over praten. Ik beschouw het als mijn taak, als de taak van mijn generatie, om er wel open over te zijn…….’

Boeken

Adriaan van Es en Arjeh Kalmann
Maar ik ben geen schooier

Titia Liese
Teruggaan om verder te kunnen

Delen met ervaringsgenoten

Workshop Verlaat Verdriet

Rouw kent geen tijd

Het mijnenveld

‘Dat heeft misschien iets met vroeger te maken’

Gepubliceerd op zaterdag

In Volkskrant Magazine van deze week (28 januari 2023) een interview met acteur Raymond Thiry (1959, 9 jaar toen hij zijn moeder verloor).
Een interview dat opmerkelijk veel Verlaat Verdriet-thema’s aansnijdt. Lezenswaard dus!

Citaat 1

Zo ben ik

‘…..Ik kan uit mijn slof schieten, vooral als ik word geconfronteerd met een gebrek aan loyaliteit. Dan gaat de deur op slot. Dan vertoon ik raar gedrag. Ik blijf vaag hè? Jij wilt voor dat stuk natuurlijk details en alles horen. Ik hou echt wel van mensen. Alleen heb ik nooit samengewoond. Hoe dat komt, daar heb ik niet zoveel zicht op. Ik wil mijn autonomie bewaren. Dat heeft misschien iets met vroeger te maken, met mijn verleden. Ik kan mijzelf niet goed analyseren. En als je niet kunt uitleggen waar het vandaan komt. als je niet weet waarom je mank loopt, moet je er werk van maken.
Dan is het fijn om op een of andere manier te traceren waar en wanneer het ongeluk heeft plaatsgevonden. Maar op een gegeven moment moet je het ook accepteren, dat je mank loopt. Zo ben ik……’

Dat had ik beter niet kunnen zeggen

Citaat 2

Heb je iets gezegd waarvan je nu denkt: dat had ik beter niet kunnen zeggen?
……. ‘Dat denk ik altijd als het over mijn verleden gaat, over mank lopen. Ik heb het zelf aangekaart, hoor. Het moet een keer gebeuren en ik begrijp dat je ernaar vist, dat het leuk is om mijn achtergrond te schetsen en dat mensen daar misschien in zijn geïnteresseerd. Het moet maar. Tegelijkertijd vraag ik mezelf af: wat gaat het allemaal een ander aan? En ik verschil toch niet zoveel van andere mensen?’

Zijn moeder overleed toen hij 9 jaar was, aan borstkanker. Het maakte hem autonoom, zegt hij. ‘Mijn oudere zusje had van mijn moeder de opdracht gekregen om op de kleine te passen. Zij heeft heel erg haar best gedaan om mij er fatsoenlijk bij te laten lopen, meer kon ze ook niet doen.’

‘Mijn vader had het allemaal niet op orde, hij had geen gezond gevoelsleven. Er werd niet eindeloos gesproken over haar dood, het woord rouwproces bestond toen nog niet. Het enige wat hij zei was dat we het voortaan met z’n drieën moesten doen. Verder werd er geen woord aan vuilgemaakt.’…. 

Niet meer over praten: de watersnoodramp van 1953

Gepubliceerd op maandag

In Volkskrant Magazine van dit weekend (21 januari 2023) staat een groot artikel in verband met een nieuw boek over de watersnoodramp van 1953 in Zeeland: Waters. Waters is een boek in woord en beeld, met ervaringsverhalen. Het verhaal van Jo Tanis-Meijer raakte me zo, dat ik het hele verhaal graag met je wil delen. Zij verloor als 3-jarige bij de watersnoodramp haar moeder, twee zusjes en haar broertje.

Nooit meer over praten

Jo Tanis-Meijer, nu 71 jaar:
‘We hebben in een boom gezeten. Mijn broer zei: Pa, ik kan niet meer, ik laat los. Mijn moeder en mijn zusjes zijn meteen al verdronken. 
Ik dacht dat ik in een helikopter was geweest, maar wist het niet zeker. Wat was echt? Later zag ik televisiebeelden waarop mijn vader uit een helikopter kwam, met mij op zijn arm. 
Een dokter zei tegen mijn vader: Als je nu wilt dat ze het snel vergeet, moet je er nooit meer over praten.

Eenzaam

In een kamer vol mensen kan ik me nog eenzaam voelen.
Het gevoel dat alle anderen bij elkaar horen. En daar hoor ik niet bij.

Trouwring

Toen ze mijn moeder vonden, deden ze haar trouwring af. Die kreeg ik van mijn vader toen ik 12 was. Ik draag de ring van mijn moeder altijd. Haar stem kan ik mij niet meer herinneren, maar haar gezicht wel. 

Kleinzoon

Ik heb een kleinzoon die zijn biologische moeder niet kent. Hij is geadopteerd. Ik voelde meteen een band, omdat ik begrijp wat hij heeft meegemaakt. We hebben allebei een zwart gat in ons verleden, toch? vroeg hij. 

Kinderen

Mijn vader zei: achteromkijken wil je niet, vooruitkijken wil je niet, maar dan kijk je naar beneden en dan zie je wat je nog hebt.
Ik trouwde met een zeeman. Was altijd alleen met de kinderen. Ik wilde ze zo snel mogelijk volwassen maken, opdat ze alles zelf konden als ik er niet meer zou zijn. 
Zelf ben ik er meer over gaan praten toen mijn kleindochter ernaar vroeg. Ik vond het makkelijker om er met kinderen over te praten dan met volwassenen. 

Water

Ik had er geen moeite mee maar ik bleef altijd wakker als het stormde. Ik legde altijd kleren klaar voor als je plotseling op moest staan. Als het stormt, ga ik kijken naar het water. 

Boek

Robin de Puy en Maria Barnas
Waters
(Verschijningsdatum van het boek: 24 januari 2023)

Meer lezen over Verlaat Verdriet

Teruggaan om verder te kunnen

Afval verwerk je, verlies niet

Gepubliceerd op zondag

Vanochtend stuurde een Verlaat Verdriet-er mij de tip van het interview met Gijs van der Sanden in FLOW: Afval verwerk je, verlies niet.
Ik geef de tip graag aan je door.

Interview met Gijs van der Sande

Gijs van der Sande,
journalist, auteur en ervaringsdeskundige

Citaat uit FLOW

Hoe reageerde jij toen rouw op je deur klopte?

“Toen mijn vader stierf – hij werd 57 – woonde ik net in Amsterdam. Ik was jong, stapte het studentenleven in. Ik was mijn leven aan het optuigen en opeens moest ik mijn vader missen. Los van het verdriet dat ik natuurlijk had, voelde rouw daardoor een beetje als die vervelende oom die het feestje komt verpesten. Ik had er geen ruimte voor, hier had ik niet om gevraagd.

Zo snel mogelijk probeerde ik mijn leven weer op te pakken en dat lukte. Ik merkte dat missen en jong zijn hand in hand konden gaan. Ging nog steeds naar festivals met vrienden, of naar de club. Uithuilen kon ik bij mijn moeder. Daardoor was de rouw nog te dragen. Totdat mijn moeder vier jaar later ook doodging. Ik moest niet alleen afscheid nemen van haar, maar ook van het kind-zijn. Het voelde in alle opzichten als een enorm verlies.”

Gijs van der Sanden

Dingen die je vergeet – rouwen voor beginners

Meer Lezen

Teruggaan om verder te kunnen

Zien

Rouw kent geen tijd 

Niemands Nummer 1

Gepubliceerd op zondag

Een Verlaat Verdriet-er stuurde me informatie over een expositie, een documentaire en een website over het verlies van beide ouders door de dood in je jeugd: Niemands Nummer 1.

Citaat van de website Niemands Nummer 1

Opgroeien zonder ouder(s), kun je je dat voorstellen? Er zijn veel jonge nabestaanden die tussen wal en schip vallen omdat zij volgens de wet als volwassene worden gezien wanneer zij 18 jaar zijn. Zo kun je zonder pardon je huis worden uitgezet, moet je niet alleen je eigen maar ook de financiële zaken van je ouders regelen, je studie zien te halen en dat terwijl je midden in een rouwproces zit. Dat niet alleen, ook relaties met school, vrienden en familie veranderen. Want wie gaat je nu de weg wijzen, wie vraag je om hulp? Hoe vind je dan een weg in het leven zonder ouders, wanneer je niemands onvoorwaardelijke nummer 1 meer bent?

Expositie Niemands Nummer 1

In de expositie ‘Niemands Nummer 1’ nemen we je mee in de realiteit van weeskinderen in Nederland. Onderdeel van de expositie is de fragmentarische documentaire van +/- 30 minuten.
Middels 3 persoonlijke verhalen kun je zien hoe jonge wezen in Nederland een weg zoeken in het leven terwijl ze opgroeien zonder hun onvoorwaardelijke thuis: ouders. Hoe ziet hun leven eruit?
Waar lopen ze tegenaan?
En hoe zorgen zij er voor dat de wereld weer aan hun voeten ligt?

Website Niemands Nummer 1

Meer lezen over jong ouderverlies

Titia Liese
Teruggaan om verder te kunnen 

Zien

Titia Liese
Rouw kent geen tijd – gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn

Doen

Workshop Dubbel Ouderverlies

Nieuw trauma op oud trauma

Gepubliceerd op woensdag

Nieuw trauma op oud trauma

Nog een thema uit het Mijnenveld dat sterk onderbelicht is: nieuw trauma op oud trauma. Terwijl ik weet: het gebeurt. En het gebeurt vaker dan je denkt. Er is al zo weinig substantiële kennis in de professionele wereld over de gevolgen van jong ouderverlies zonder nieuw trauma op oud trauma. Laat staan dat daar sprake is van kennis van nieuw trauma op oud trauma bij Verlaat Verdriet-ers.

Overlevingspatronen

Afgelopen week sprak ik aan de telefoon een Verlaat Verdriet-ster. Lang geleden deed ze bij mij de basisworkshop verlaat Verdriet, later gevolgd door de individuele meerdaagse workshop Heel je leven. We hebben altijd contact gehouden. Deze Verlaat Verdriet-ster – nu 60 jaar – verloor als heel jong kind haar moeder. Bleef alleen achter met haar vader, met wie ze overigens een liefdevolle, warme en respectvolle band had.

Haar meest ontwikkelde overlevingspatronen zette ze haar leven lang in. Presteren. Hard werken. Hard werken. Presteren. Presteren. Hard werken. Hard werken. Presteren. Zo bouwde ze een indrukwekkende carrière op. En bleef in haar bekende patronen. Presteren. Hard werken. Hard werken. Presteren. Presteren. Hard werken. Hard werken. Presteren. Tot haar lijf haar vorig jaar abrupt dwong tot stilstand. Ze werd geveld door een massieve hersenbloeding. Overleefde dat ternauwernood. Moest zich een weg terugvechten naar leven.

Gevoelens en emoties

Diep ging ze. Verschrikkelijk diep. Al haar weggestopte angst, pijn, verdriet, boosheid overspoelde haar. Afhankelijk geworden van andere mensen. Precies dat, wat ze altijd had proberen te voorkomen. Kwetsbaar geworden. Haar overlevingsstrategieën uitgeschakeld. Overgeleverd aan een cascade van gevoelens en emoties. Aan oude patronen. Wegduwen. Verstoppen. Kwetsen. Onverschilligheid.

Een wereld te winnen

Aan de telefoon vertelt ze over therapeuten die hun best doen haar te helpen. Die haar steeds weer vertellen dat ze het zo goed doet. Zo flink is. Zo sterk. Precies dat wat ze nu niet kan horen. Ze voelde zich vroeger onbegrepen. Nu voelt ze zich weer onbegrepen. ‘Wat ben ik blij jou te spreken’ zegt ze een paar keer. ‘Jij begrijpt me. Jij begrijpt wat ik zeg. Dat doet meer met me dan al die therapeuten tezamen. Hoe lief ze ook zijn. En hoe zeer ze ook hun best doen.’

Ja.
Ook op het gebied van nieuw trauma op oud trauma hebben we nog een wereld te winnen.

Zien

Het Mijnenveld 

Lezen

Teruggaan om verder te kunnen

Herinneringen: fictie en werkelijkheid

Gepubliceerd op dinsdag

Op 19 december j.l. scheef ik de blog In je hele lijf ervaren over een hele sterke herinnering aan de kerstavond voorafgaand aan het overlijden van mijn moeder. Tientallen jaren heeft die herinnering – een van de weinige herinneringen die ik had (dacht te hebben) aan de tijd rond het overlijden van mijn moeder – deel uitgemaakt van mij.

Het Mijnenveld

Vandaag is het 17 januari 2023. Ik ben bezig mijn Verlaat Verdriet-werk te onderzoeken in verband met het verduurzamen van mijn werk. Het overdragen van mijn Verlaat Verdriet-werk. Het Mijnenveld – de invloed van ervaringen voor, tijdens en na het overlijden van de ouder(s) – speelt daarin een grote rol. Als ergens mijn kennis en kunde zichtbaar en overdraagbaar is, dan is dat in Het Mijnenveld.

Verhuizing

Vandaag maak ik mij gedachten over de invloed van ‘verhuizing’ na het overlijden van de ouder(s). Even kan ik niet verder met denken en schrijven. Neem een korte time-out. Zoek even de stilte en de donkerte op van mijn slaapkamer. Van m’n bed. Pak een boek. Nog voor ik het boek open heb geslagen dringt het op volle kracht tot mij door. Dat wat ik op 19 december 2022 heb geschreven over de kerstnacht kan niet waar zijn.

Dat wat ik tientallen jaren heb gehouden voor een herinnering aan de nacht voor mijn moeder overleed. Waar ik nooit een seconde aan heb getwijfeld IS NIET WAAR. KAN NIET WAAR ZIJN. Kan zelfs helemaal niet waar zijn. De situatie die ik in deze blog beschrijf – het huis, mijn kamer, mijn bed, de plek. Dat is het huis en de plek waar we vijf jaar na het overlijden van mijn moeder naartoe zijn verhuisd. Even voel ik een enorme kortsluiting in me. Even wordt het helemaal donker. Wat ik schreef kan dus niet waar zijn. Althans: niet waar het de avond voor de dood van mijn moeder betrof.

Waarschijnlijk is het waar dat er blazers Stille nacht bliezen in de nabije buurt van ons huis. Dat is heel goed mogelijk. Mogelijk heb ik me op die avond ergens ongemakkelijk over gevoeld. Of ongelukkig. Maar het is niet zo dat dit verbonden was aan het ziekbed van mijn moeder. Althans niet op de manier zoals ik in mijn blog beschrijf.

Lees meer

Blog In je hele lijf ervaren 

Kijk

Het Mijnenveld , module 5 uit de serie video’s Rouw kent een tijd. 

Brainstormdag Verlaat Verdriet Verduurzamen

Gepubliceerd op dinsdag

Brainstormdag

Vrijdag de 13e januari. Het staat in mijn geheugen gegrift.
Vrijdag de dertiende januari tweeduizenddrieëntwintig. Brainstormdag Verlaat Verdriet Verduurzamen.
Acht Verlaat Verdriet-ers zijn overal uit Nederland naar Nunspeet gekomen. Hebben een vrije dag genomen om samen aan het werk te gaan onder de vaardige leiding van Hans, Verlaat Verdriet-er en organisatieadviseur.

Kennis en kunde

Niet op gerekend, maar mij valt de eer te beurt deze dag te openen. Het eerste wat me te binnen schiet is de opmerking die een van de deelnemers aan de verdiepingsworkshop Dubbel Ouderverlies maakte. ‘Wat bijzonder om samen te zijn met mensen die, net als ik, jong hun ouder(s) hebben verloren. Ik kan niet goed vertellen wat dat met me doet. Maar het doet veel met me. Heel veel. En dat is een bijzonder gevoel.’
Acht Verlaat Verdriet-ers die op deze storm- en regenachtige dag naar Nunspeet zijn gekomen. Allemaal omdat ze jong hun ouder(s) hebben verloren. Hier nu, op deze dag in deze ruimte aanwezig zijn. Omdat ze de waarde hebben ervaren van mijn werk. En omdat ze willen dat deze kennis en kunde beschikbaar blijven. Verder in de wereld worden gezet. Ideeën en plannen die uitgewisseld worden. Een goede organisatie. Trainingen ontwikkelen, aanbieden, geven. Nieuwe vormen van workshops. Nieuwe website. Verlate rouw bij Verlaat Verdriet handzaam maken voor coaches. Voor therapeuten. Voor POH’s, maatschappelijk werkenden, scholen, opleidingen. Mijn werk beschikbaar en toegankelijk te maken, zowel voor lager opgeleiden als voor hoger opgeleiden. Uitgeven van beschikbaar materiaal.

Verduurzamen

‘Titia, als jij je werk wilt verduurzamen, dan zal je het door moeten geven aan jongere mensen’ zei een aantal weken geleden iemand tegen me. Dat is waar we op deze dag volop mee bezig zijn. Inmiddels hebben ook diverse andere Verlaat Verdriet-ers hun hulp aangeboden om dit proces verder te helpen ontwikkelen. Vorm en inhoud te geven.

Energie

Buiten regent het. Stormt het. Binnen bruist een hartverwarmende energie. We gaan ervoor. Wat een mooie en rijke dag!