Opname podcast over Verlaat Verdriet

Gepubliceerd op zondag

Podcast

‘Titia, wil je mee werken aan een podcast over Verlaat Verdriet?’ Aan de telefoon een Verlaat Verdriet-er die twee jaar geleden bij mij de workshop heeft gedaan. Een jonge vrouw. Vijf jaar toen ze haar vader verloor.

‘Jouw werk moet veel meer aandacht krijgen.’ herhaalt ze tijdens en na de workshop.
In de jaren voorafgaand aan de workshop liep ze helemaal vast. Meldde zich bij de GGZ. Was een aantal jaren onder behandeling bij de GGZ. Kreeg diverse diagnoses. Niemand die ooit aandacht besteedde aan het vroege verlies van haar vader. Niemand die er ooit naar vroeg. Jarenlang liep ze met haar ziel onder de arm bij de GGZ. Kwam geen stap verder. Tot ze op het web Verlaat Verdriet ontdekte. Er ging een wereld voor haar open. ‘Dit gaat over mij! Dit gaat helemaal over mij.’

Verlaat Verdriet-workshop

Ze meldde zich aan voor de Verlaat Verdriet-workshop. Eén grote opluchting. Herkenning. Eindelijk. Erkenning. Eindelijk. Na de workshop maakte ze aan afspraak met de psychologe/hoofdbehandelaar. Vertelde vol enthousiasme over de workshop. Over wat ze had ervaren. Over wat we samen deden. ‘Het hoort bij jouw diagnose om op deze manier aandacht te vragen voor jouw problemen’ stelde de psychologe vast. Einde gesprek.

Interview

‘Ik vind dat jouw werk veel meer bekendheid moet krijgen’ herhaalde ze. ‘Ik ga daar graag het mijne aan doen.’ Enkele weken geleden belde ze me op. ‘Een vriendin van me wil aandacht besteden aan Verlaat Verdriet door middel van het maken van podcasts. Ze wil zowel jou interviewen als mij. Doe je mee?’ ‘Vanzelfsprekend doe ik mee. Wanneer komen jullie naar me toe?’

Komende woensdag 17 mei 2023 is het zover. Dan gaan we samen met de podcast aan het werk. Je hoort er vast en zeker binnenkort meer over. Maar dit wil ik je graag alvast laten weten.

Catharina Janssen, Verlaat Verdriet-er

Gepubliceerd op zaterdag

Recent ontmoette ik in mijn huis na jaren Catharina Janssen om weer eens bij te praten. Een mooi en waardevol gesprek. Onder meer over het aanbod dat Catharina tegenwoordig heeft voor Verlaat Verdriet-ers. Op mijn uitnodiging schreef Catharina twee blogs over haar eigen ervaringen, en over het aanbod dat ze heeft voor Verlaat Verdriet-ers. Ik geef de beide blogs graag aan je door.

Catharina Janssen

Ik wil me graag even aan je voorstellen: ik ben Catharina Janssen, 58 jaar en Verlaat-Verdrieter. Een poosje geleden was ik bij Titia om te praten over een eventuele samenwerking. Ik ken Titia van haar jaartraining ‘De kunst van verbinden’. Ik wil nu graag mensen met jong ouderverlies helpen bij hun verlate rouwproces, en daar meer zichtbaarheid aan geven.

Mijn verhaal

Op mijn twaalfde overleed mijn moeder door zelfdoding. Ik ben de oudste van drie kinderen en ben toen vooral gaan zorgen dat ons gezin ‘bij elkaar bleef’. Ging me aanpassen, presteerde goed op school en nam veel verantwoordelijkheid. Ik weet ook nog dat ik heel bewust dacht: ‘Ik wil niet zielig gevonden worden’ door mensen in het kleine Noord-Limburgse dorp waar ik vandaan kom. Dus flink zijn en laten zien dat ik het echt wel kan.…(nog steeds heb ik de neiging om me uit te sloven, heel vermoeiend).

Vraag aan mijzelf

Zo rond mijn vijfentwintigste heb ik mezelf de vraag gesteld: wat heeft het overlijden van mijn moeder met mij gedaan? Ik had geen idee. Voelde wel dat ik een muurtje om me heen had gezet en dat ik het moeilijk vond mijn kwetsbaarheid te laten zien. Ik besloot een training intuïtieve ontwikkeling te gaan doen met als doel: ‘trouw te zijn en blijven aan mezelf’. Dat was een goede keus, waar ik nog steeds de vruchten van pluk. Ik geef er nu zelfs les in.

Getroost door herkenning

Ik loop mijn hele leven te strugglen. Van buitenaf zien mensen het vaak niet aan me, maar binnenin heb ik veel  ’triggers’ te overwinnen. Nu ik onlangs de website over Verlaat Verdriet weer las, voelde ik me blij en getroost door de herkenning. Ook het gegeven dat het verlaat rouwproces niet een lineair, maar een circulair proces is, maakte dat ik mezelf niet meer op de kop hoefde te zitten met de ondermijnende gedachte: ‘wanneer ben ik hier nou eens klaar mee?’. Het verdriet en het rouwproces mogen iedere keer weer terugkomen. En gevoeld worden. Ze mogen er zijn.

Mijn missie

Mijn missie is: ‘Een moeder voor mezelf zijn’.
Mezelf niet op de kop zitten, perfectionisme laten varen, voelen wat er is en doen waar ik blij van word. Gewoon (!) omdat ik het waard ben. Het lukt me lang niet altijd, maar steeds vaker wél. Iedere keer weer een uitnodiging om in genegenheid te gaan.

Persoonlijke en intuïtieve ontwikkeling

Twee keer in mijn leven heb ik mijn baan opgezegd om te ontdekken wat ik écht wil. Daaruit is mijn ontwikkelatelier voor inzicht en intuïtie ontstaan, met de naam InzichtPresent. Ik geef les in persoonlijke en intuïtieve ontwikkeling, ik doe inzichtswandelingen met cliënten en ik faciliteer workshops SoulCollage®.

Over SoulCollage®

In mijn volgende blog wil ik je graag meer vertellen over deze zachte maar krachtige methode, die mij helpt verder te komen en mij te helen. Jou ook?
Ik hoop dat ik je interesse hebt gewekt. Graag tot lezens!

Hartelijke groet, Catharina

Lees meer

www.inzichtpresent.nl

Verlaat Verdriet in het licht zetten

Gepubliceerd op zondag

Ik wist het niet.
Maar vanochtend sprak ik een bevriende Verlaat Verdriet-er aan de telefoon. Ze vertelde me dat ze me enige tijd geleden heeft aangemeld voor de feestelijke lunch ter gelegenheid van tien jaar koningschap van koning Willem Alexander.

Ik was verrast. En ook geraakt toen ze mij de tekst voorlas die ze een aantal maanden geleden heeft ingestuurd. Uitgenodigd voor de lunch ben ik niet. Maar de tekst van deze bevriende Verlaat Verdriet-er deel ik graag met je. Niet zozeer om mijzelf, maar wel om de aandacht die ze vraagt voor Verlaat Verdriet.

AanmeldingsTekst voor de lunch

Titia Liese zet zich al tientallen jaren onaflatend en met hart en ziel in om “Verlaat Verdriet”-ers te steunen, te begeleiden en te helpen, alsook om het onderwerp Verlaat Verdriet – het trauma wat volwassenen bij zich dragen als zij als kind het vroegtijdig overlijden van één of beide ouders mee hebben gemaakt – onder de aandacht, en erkend, te krijgen bij de gangbare geestelijke gezondheidszorg. Haar inzet voor dit onderwerp en voor de volwassenen die dagelijks aanlopen tegen de overlevingsmechanismes die ze tegen wil en dank ontwikkeld hebben na dit verlies, is onuitputtend en voor deze groep mensen (zo’n 10% van de Nederlandse bevolking) van onschatbare waarde.

Tekst uitnodiging lunch

Ter gelegenheid van zijn tienjarig Koningschap biedt Zijne Majesteit de Koning, samen met Hare Majesteit de Koningin, op woensdag 26 april 2023 een feestelijke lunch aan op Paleis Huis ten Bosch. Een 10Maal! Daarvoor is hij op zoek naar honderd gasten die in de ogen van anderen een tien verdienen. Moet u direct denken aan die ene persoon, die helper in nood, dat baken in de buurt, die probleemoplosser, gangmaker, verzoener, inspirator of verbinder? Draag die persoon dan voor met een korte persoonlijke motivering. Dat kan tot en met maandag 20 februari. Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima verheugen zich erop om honderd gasten te ontvangen die met hun inzet voor anderen en voor hun omgeving het verschil maken. Honderd mensen die zichzelf misschien heel gewoon vinden, maar van wie ú zegt: ze verdienen een tien!

Lees meer

10maal

Beter bestreden dan genegeerd

Gepubliceerd op donderdag

Suze Robertson, 1855 – 1922
Baanbrekend kunstenares
Twee jaar toen ze haar moeder verloor.

Beter bestreden dan genegeerd

Het wordt genoemd in de literatuur van nu over de vrouw die in haar tijd baanbrekend werk heeft verricht in de schilderkunst. Suze Robertson. Kunstenares ‘van de statuur van Van Gogh’. Radicale vernieuwer. Inspirator voor schilders die van haar leerden, zoals Mondriaan. Kunstenares die vocht voor een zichtbare plaats in haar wereld van de kunst. ‘Is beter te worden bestreden dan genegeerd’.
Na haar dood alsnog in de zij-lijn van de officiële kunstgeschiedenis terecht gekomen. Genegeerd. Door professionals. Verlaat Verdriet-er in de zij-lijn.

Het wordt genoemd in de onderzoeksliteratuur die sinds kort de vrouw Suze Robertson en haar werk alsnog in het licht zet. Suze Robertson was twee jaar toen ze haar moeder verloor. Opgenomen in het liefdevolle pleeggezin van haar tante. Pleegouders bij wie ze kansen kreeg die ze in haar gezin van herkomst (mogelijk) niet zou hebben gekregen. Pleegouders die de keuzen die ze maakte om te werken als zelfstandig kunstenares blijvend ondersteunden.

Het wordt genoemd. Verlies van haar moeder. Weg uit haar gezin van herkomst. Pleeggezin. Incidenten die in de literatuur verder niet zoveel om het lijf lijken te hebben.
Verlaat Verdriet-er in de zij-lijn.

Tentoonstelling

Ik loop rond op de tentoonstelling van het werk van Suze Robertson in Panorama Mesdag in Den Haag. Haar werk heeft daar gehangen vanaf september 2022. De laatste dagen van deze tentoonstelling zijn nu aangebroken.

Traumasporen

Ik loop rond. Zie – en voel – de traumasporen om me heen. In haar werk. ‘Verstild’ wordt haar werk genoemd. ‘Eenzaamheid’ is wat ik zie. En voel. Zo schildert iemand die de ervaring van innerlijke eenzaamheid tot in haar diepste vezels kent. In zich draagt. Verlaat Verdriet-er in de zijlijn.

Ik zie, en lees, haar biografie. Geboren in 1855. Twee jaar als haar moeder sterft. Pleeggezin. Een huwelijk waarin het op alle mogelijke manieren ontbreekt aan wederzijds begrip. Voor haar tijd, en voor haar positie als vrouw, ongewone keuzes. Moeder van één kind: Sara. De eerste acht jaar van Sara’s leven kiest Suze Robertson ervoor voor haar dochter te zorgen. Dan kan ze niet anders meer dan kiezen voor haar werk. Sara wordt in een pleeggezin geplaatst. Suze Robertson, de kunstenares, wordt gezien. Heeft succes. Tot ze in 1914 in een zware depressie raakt. Werken lukt lange tijd niet meer. Dan, in 1922, overlijdt ze.

Om na haar overlijden opnieuw onzichtbaar te worden. Genegeerd. Verlaat Verdriet-er in de zijlijn.
Tot ze nu, opnieuw, de waardering krijgt die deze grote, vernieuwende kunstenares toekomt.

Lezen en zien

Monografie

Podcast

Die eerste zelfstandige gedachte…

Gepubliceerd op dinsdag

Die eerste zelfstandige gedachte

Ken je die ervaring? Die ervaring van de eerste zelfstandige gedachte in je jeugd? Het moment waarop je – mogelijk net zoals dat bij mij ging – tot je eigen verbazing voelde: wat krijgen we nou! Dit heb ik helemaal zelf bedacht!
Ik kan me niet precies herinneren welke leeftijd ik op dat moment had, maar de gedachte, en de ervaring van die gedachte, is een leven lang met me mee gegaan. Heeft mijn leven lang mijn leven mee vorm en kleur gegeven.

Hardnekkige overtuiging

Mijn gedachte van toen kan ik niet meer in ‘kindertaal van toen’ terugvertalen. Maar in mijn volwassen taal van nu is hij er nog altijd. Mijn gedachte was: wat is het ongelofelijk dom en kortzichtig om negatieve overtuigingen te hebben over ‘oud’ zijn.

Tenzij je rond je veertigste besluit uit het leven te stappen, ondermijn je je leven vanaf die leeftijd met alle negatieve gedachte over ‘oud’. Alle negatieve gedachten die je hebt (of uit). Die je dan al je hele leven in je draagt. Die je niet meer kunt zien als hardnekkige overtuigingen. Maar die je ziet als waarheid. (deze laatste zinnen zijn aanvullingen uit mijn leven als volwassene. Daarover geen misverstand!).

Zeventig-plusser

Inmiddels ben ik zeventig-plusser. Ik hoor ze dagelijks om me heen: negatieve overtuigingen over ‘oud’. Niet alleen van jongere mensen dan ik, maar ook – en eigenlijk vooral – van mijn leeftijdsgenoten.

Zelf kan je verzekeren: elke nieuwe dag heb ik plezier van die eerste zelfstandige gedachte die ik toen had: wat is het ongelofelijk dom en kortzichtig om negatieve overtuigingen te hebben over ‘oud’ zijn.

Jouw unieke zelf

Heb je ook zo’n eerste gedachte in je jeugd gehad? Zo’n gedachte die jouw leven mee vorm en kleur heeft gegeven?
Diep hem eens op!
Houd hem eens tegen het licht!
Zet hem in een lijstje!
Hij is van jou.
Van jouw unieke zelf.

Jong ouderverlies: voorbeelden van complicerende factoren

Gepubliceerd op zondag

Verlaat Verdriet-ers tellen meestal vanaf de datum waarop hun ouder stierf. Op die dag veranderde hun leven. Voorgoed. Ze vergeten nog wel eens dat voorafgaand aan het overlijden van hun ouder gebeurtenissen kunnen hebben plaatsgevonden die van – grote! –  invloed zijn op wat er voor, tijdens en na het overlijden van je ouder met je gebeurt. Dat kunnen complicerende gebeurtenissen zijn uit je eigen leven, vanaf je geboorte tot het moment waarop je ouder overleed. Dat kunnen ook trauma’s zijn uit het leven van je ouders. Van je grootouders. Van je voorouders.
In deze blog deel ik een aantal van deze ervaringen uit mijn Verlaat Verdriet-praktijk.

Voorbeelden

Ziekbed

Je ouder is langdurig ziek geweest. Eigenlijk heb je niet anders meegemaakt. Totdat je ouder overleed heb je op moeten groeien in een huis waarin ziekte, verval en dood altijd aanwezig waren. De ouder die bedoeld was om voor jou te zorgen werd steeds meer zorgafhankelijk. Aanpassen was voor jou dagelijkse kost. De dood van je ouder heeft een enorm gat geslagen in je bestaan. Tegelijkertijd waren er gevoelens van opluchting.

Geboortetrauma

Jouw geboorte is een traumatische ervaring geweest. Zowel voor jou, als voor je moeder. Als gevolg daarvan is er iets misgegaan in de wederzijdse hechting. Zowel bij jou, als bij je moeder. Er is altijd een een kloof geweest tussen jullie, die jullie niet hebben kunnen overbruggen. Dan, nog voor je 10e jaar, overlijdt je vader door een noodlottig ongeval. Vanaf nu ontbreekt de ouder aan wie jij je gevoel van veiligheid ontleent.

Wees geworden

Jouw moeder verloor in haar jeugd haar beide ouders door overlijden. Haar ontwrichte jeugd bezorgde haar vervolg-trauma op vervolg-trauma. Dan ontmoet ze de man die jouw vader zal worden. Bij hem voelt ze zich veilig. Geborgen. Ze bloeit op. Dan overlijdt je vader plotseling. Niet alleen jij verloor voor je 10e je vader. Ook het leven van je moeder stort op dat moment in. Voorgoed. De automatische piloot in haar zorgt voor je. Emotioneel is ze nooit meer beschikbaar voor jou.

Verlies van status

Het werk van je vader is zijn lust en zijn leven. Ook uiterlijk draagt hij de kenmerken van zijn status. Zijn werk brengt met zich mee dat hij vaak langdurig afwezig is. Je ouders besluiten dat je vader werk zoekt dichter bij huis, bij het gezin dat ze willen stichten. De arbeidsmarkt is slecht. Hij moet genoegen nemen met een baan zonder status. Het werk past hem slecht. Hij sluit zich in zichzelf op. Wordt eenzelvig. Drinkt steeds meer. Steeds vaker komen uitbarstingen voor. De situatie wordt steeds meer onveilig. Jij en je moeder beschermen elkaar. Dan overlijdt je vader na een kort ziekbed.

Fout in de oorlog

Als peuter verlies je plotseling je moeder. Binnen een jaar heeft je vader een nieuwe vrouw. En jij een nieuwe moeder. De situatie is zoals hij is. Zo is jouw jeugd. Totdat je je, naarmate je ouder wordt, ervan bewust wordt dat je niet met je vader over gevoelens kunt praten. Ieder gesprek over gevoel kapt hij af. Botweg. Hoe meer jij het probeert, hoe meer hij de deur dichtsmijt. In je verlate rouwproces ga je op zoek naar familiebanden. Dan ontdek je dat je vader kind is geweest van ouders die fout zijn geweest in de oorlog.

Gijs Groenteman in gesprek met Kitty Herweijer

Gepubliceerd op dinsdag

Gijs Groenteman in gesprek met Kitty Herweijer. Gisteren kreeg ik de link toegestuurd van de podcast Met Groenteman in de kast.

Kitty Herweijer

Kitty Herweijer groeide op in de achterstandswijk Morgenstond in Den Haag, waar ze naar een montessorischool ging. Ze werd geboren in een seculier Joods gezin, binnen een familie met ‘een heel heftig Holocaust-verleden’. Ze groeide op in armoede.

Beide ouders verloren

Beide ouders overleden toen Herweijer 17 jaar was. Haar moeder leed aan een bipolaire stoornis. Ze overleed aan een inwendige bloeding. Haar vader was depressief. Hij pleegde suïcide. Door de ingewikkelde thuissituatie ging Kitty Herweijer al op 16-jarige leeftijd op zichzelf wonen.

Gijs Groenteman

Gijs Groenteman is de enige zoon van journaliste en televisiepresentator Hanneke Groenteman. Hij werd opgevoed door zijn seculier joodse moeder. Zijn vader leerde hij  pas op 23-jarige leeftijd kennen. Gijs Groenteman groeide op in Amsterdam, waar hij naar het Barlaeus Gymnasium ging.

Sinds november 2017 heeft Groenteman zijn eigen wekelijkse podcast: Met Groenteman in de kast. In de archiefkast van de Volkskrant interviewt hij zeer uiteenlopende bekende en minder bekende Nederlanders. Met hen spreekt hij over verleden en heden. Over liefde en trauma. Te gast waren onder meer schrijfster en cabaretier Paulien Cornelisse. Zanger Lee Towers. Bioloog Midas Dekkers. Rapper Glen Faria. Muzikant Henny Vrienten. Modejournalist Cécile Narinx. Historicus Maarten van Rossem. Misdaadjournalist Peter R. de Vries. De keuze van de gasten is gebaseerd op Groentemans persoonlijke fascinatie voor deze personen.

Boek

Momenteel werkt Herweijer aan haar eerste boek. Dat boek zal gaan over haar traumatische jeugd, de angststoornissen die zij hieraan overhield en de therapieën die ze onderging.

Podcast beluisteren

 

https://juke.nl/podcasts/met-groenteman-in-de-kast/109-kitty-herweijer-columnist-en-mediaverslaggever-fef47970

Lampje: een heel bijzonder boek

Gepubliceerd op maandag

Lampje

…….‘Misschien. Dat deed je moeder ook nooit, koken.’
Dat weet Lampje nog best.
Haar vader kijkt weer naar de horizon, waar een laatste restje zon in zee zakt. ‘Ik, eh…’ zegt hij en schraapt zijn keel een paar keer. ‘Ik mis haar zo heel verschrikkelijk.’
‘Ik ook,’ zegt Lampje. ‘Maar ze is er soms ook nog gewoon.’
‘Wat bedoel je?’ Haar vader kijkt haar verbaasd aan.
‘Dat ik ‘r hoor praten in mijn hoofd.’
‘Em? Serieus? Wat zegt ze dan?’
‘Dat je nou eens op moet schieten.’
‘Ik? Waarmee?’
Lampje haalt haar schouders op. ‘Dat weet ik ook niet precies.’
Augustus kijkt in de verte en denkt na. Dan knikt hij en kijkt haar aan met de blik die ze zo goed kent. Maar hij zegt niks.
Dat het hem spijt, denkt Lampje. Maar hij kan het niet zeggen. Geeft niet…..

Boek

Ik weet het. Bij een boekbespreking hoor je niet de plot van het boek te verklappen. Maar hier, op deze plek, doe ik het toch (bijna). Verlaat Verdriet-ers onder mekaar, zeg maar. En: ik verklap toch niet het hele plot.

Avonturen

Lampje, die eigenlijk Emilia heet, is een meisje van 11 dat haar moeder is verloren. Achter is gebleven met een drankzuchtige vader, die schaamteloos misbruik maakt van haar loyaliteit.

Na een ongeval op zee wordt Lampje door haar vader aangewezen als de schuldige van dit ongeval. Lampje wordt ‘uit huis geplaatst’. Komt terecht in het grote zwarte huis dat, naar horen zeggen, een monster herbergt.
In dit huis komt Lampje in grote avonturen terecht. Avonturen die gaan over Liefde. Over moed. Die gaan over jezelf durven zijn. Voor jezelf staan. Over je ‘anders’ voelen. Anders zijn. Over vriendschap. Loyaliteit. Over vijandigheid. Opofferingsgezindheid. Over de moed om, steeds opnieuw, dat te doen waar je het meest bang voor bent.

Echt

Een heel bijzonder boek, dat je meeneemt in alle avonturen van Lampje.
En de plot: die heb ik echt niet helemaal verklapt.

Annet Schaap

Meer over Annet Schaap

Bestellen

Annet Schaap: Lampje

 

Verlaat Verdriet: Let it be, Paul MacCartney

Gepubliceerd op zondag

Met enige regelmaat sturen Verlaat Verdriet-ers mij tips toe over boeken, gedichten, songteksten enzovoort. Het komt er niet altijd van ze onder jullie aandacht te brengen. En dan, ineens, komt een song of een tekst weer onder mijn aandacht. En dan, ineens, besluit ik naar boven te lopen. Naar m’n computer. Om toch deze (song)tekst met jullie te delen.

Paul MacCartney

Wie kent niet deze song van Paul MacCartney van The Beatles.
Melodie: JA, natuurlijk……
Tekst:  ja, maar misschien niet helemaal…..
Betekenis: nou, nee. Dat eigenlijk niet. Tenminste mogelijk op mijn manier tot nu toe. Het aanroepen van Mother Mary – de heilige Maria die haar woorden van wijsheid spreekt – is tot voor kort altijd mijn interpretatie geweest van de tekst van deze song. Dat Paul MacCartney zingt over zijn moeder die Mary heette en die hij als 14-jarige jongen verloor. NEE – dat had ik nooit bedacht.

Tekst

Daarom deel ik graag de tekst van Let it be met jullie – met hartelijke dank aan Pieter die me attent maakte op de werkelijke inhoud van Let it be.

Let it be

When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be
And in my hour of darkness she is standing right in front of me
Speaking words of wisdom, let it be

Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

And when the broken hearted people living in the world agree
There will be an answer, let it be
For though they may be parted, there is still a chance that they will see
There will be an answer, let it be

Let it be, let it be, let it be, let it be
There will be an answer, let it be

Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be, be

 And when the night is cloudy there is still a light that shines on me
Shinin’ until tomorrow, let it be
I wake up to the sound of music, Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be

 And let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

And let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

Het pad dat ik niet nam

Gepubliceerd op donderdag

Het pad dat ik niet nam

Burgemeesterscrisis op Terschelling. ‘Huh???’ zal je misschien denken. ‘Wat moet ik nou met Terschelling? En wat moet ik met een burgemeesterscrisis op Terschelling??’ Nou: daar hoef je niks mee. Niet met Terschelling. En ook niet met een burgemeesterscrisis.

Maar naar aanleiding van deze crisis plaatste een vaste columnist van weekblad De Terschellinger een column in verband met deze crisis. In zijn column haalt hij het beroemde gedicht aan van de Amerikaanse dichter Robert Frost: The road not taken.
En dit gedicht wil ik heel graag met je delen.

The road not taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

 Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I —
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference 

Robert Frost
1874-1963

Wikipedia

The road not taken is een dubbelzinnig gedicht dat de lezer uitnodigt om na te denken over keuzes in het leven. Als het leven een reis is, belicht dit gedicht de momenten in het leven waarop een beslissing moet worden genomen en de mens zich afvraagt: “Welke kant ga ik nu op?”