Wat toen ontbrak, is er nu wel

Gepubliceerd op woensdag

Wat toen ontbrak…..

Wat ontbrak na het overlijden van ouder(s), is er nu wel. Zorg. Liefde. Begrip. Aandacht voor jou. Kennis. Geborgenheid. Veiligheid. Vertrouwen. Nabijheid.
Ineens kan ik het onder woorden brengen. Na dagen van denken en voelen valt het antwoord op de vraag ‘Wat ga je eigenlijk doen met De weg van liefde? op z’n plek. Wat toen ontbrak, is er nu wel. Geborgenheid. Veiligheid. Je verhaal kunnen delen. Gehoord worden. Je gezien voelen.

Oefeningen

‘Ik begrijp nog steeds niet wat je eigenlijk gaat doen met de schrijf-retraite’ zegt de Verlaat Verdriet-er me als ik hem afgelopen weekend aan de telefoon spreek. Hij volgt mijn blogs over De weg van liefde met veel interesse. Zelf val ik stil. Zo moeilijk vind ik het te vertellen hoe De weg van liefde in z’n werk gaat. Moet ik dan toch het gebruikelijke rijtje werkvormen in mijn blogs gaan noemen? Schrijfoefeningen. BeeldTaal-oefeningen. Lichaamswerk. Werken in twee-tallen. Geleide meditatie-oefeningen. Noem maar op. Er is genoeg voorhanden.

De makkelijkste weg

Bijna kom ik in de verleiding de makkelijkste weg te kiezen. Maar het past niet bij mij. Mijn kracht ligt in de kennis van Verlaat Verdriet en verlate rouw die ik vanuit ervaring heb ontwikkeld. In mijn vermogen me af te stemmen op de Verlaat Verdriet-ers met wie ik aan het werk ben. Vragen te horen. Te zien. Te begrijpen.

Doen

Misschien is het tijd voor je om een gedicht te schrijven. Of is het tijd om je met een klim naar verzoening te bevrijden van de hardnekkige boosheid die jou altijd in de weg zit. Ga je dagelijks een kaars aansteken in de pieve (kerk) van Codiponte. Schrijf je iedere dag een verhaal over jouw ervaringen, in het kapelletje aan het pleintje. Neem je dagelijks een bad in het zwembadje bij de villa. Loop je het bos in. Breng je tijd door bij het Maria-beeld dat langs het bospad staat, waar je altijd bijzondere sporen vindt van andere mensen die daar kracht hebben opgedaan. Volg je de rivier. Of zet je je neer bij het beekje dat langs het bospad naar beneden stroomt. Breng je uren door in de olijfgaard bij La Concia. Neem je daar de hangmat in beslag.

Verken je het dorp. Ga je jouw schreden zetten op de pelgrimsroute Santo Volto die al duizenden jaren door Codiponte gaat. Ga je op zoek naar symbolen die passen bij jou en bij jouw gemoedstoestand van dat moment. Zoek je ontspanning in tekenen en kleuren van mandala’s. Vraag je Titia je bij te staan. Deel je met groepsgenoten. Geniet je van de prachtige kamer die jou ter beschikking staat. Oefen je met dolce-far-niente – de schone kunst van het niets-doen. Leef je met de majestueuze Apuaanse Alpen, die op hun eigen manier gedurende de dag tot leven komen. Zoek je de schatten die de pieve je te bieden heeft. Laat je je inspireren door tijd en omgeving. Geniet je van de liefdevolle gastvrijheid die Maartje en Davide ons bieden.

….. is er nu wel

Al werkend ontstaan de werkvormen.
Uit de werkvormen ontwikkelt zich De weg van liefde.
Gewoon, puur, uit jezelf.
Of in samenspraak met Titia.
Of met je groepsgenoten.
Wat toen ontbrak, is er nu wel.
Aandacht voor jou. Hulp. Kennis. Begrip. Veiligheid. Nabijheid. Compassie.

Lees meer

De weg van liefde 
Codiponte
La Concia

Een lappendeken aan troost: inspirerende voorbeelden

Gepubliceerd op maandag

Een lappendeken aan troost

Een quilt kan een schat aan herinneringen zijn, een bron van troost of zelfs een belangrijke boodschap aan iemand.

In Volkskrant Magazine van 10 september 2022 staat het artikel Een lappendeken aan troost. Ik lees het artikel en denk aan de blog ‘Deken van vriendschap en liefde’, die ik een aantal jaren geleden schreef.

Deken van liefde en vriendschap

Graag wil ik het verhaal met je delen over de deken van liefde en vriendschap die Albertine Richaerts heeft gemaakt.  

De magische leeftijd

De magische leeftijd – als Verlaat Verdriet-er heb je er vast ervaring mee. De leeftijd die in je ziel gegrift lijkt te staan. De leeftijd die je ouder had toe zij/hij overleed. Voor bijna alle Verlaat verdriet-ers met wie ik heb gewerkt is die magische leeftijd een thema. ‘Als ik die leeftijd maar haal’.  

Albertine Richaerts

Voor Albertine Richaerts was 2017 het jaar waarin ze ouder werd dan haar moeder is geworden. Een gedenkwaardig jaar voor haar, waar ze bij stil heeft gestaan. Dat ze heeft gevierd. Zo maakte Albertine een lang gekoesterde wens waar. Ze maakte een tocht door de woestijn. 

Deken van liefde en vriendschap

Maar Albertine deed ook nog heel iets anders. Ze maakte een deken van liefde en vriendschap. Gisteren stuurde Albertine me een foto van deze deken. Hij is af! Ik vroeg Albertine of ik deze prachtige vorm van verwerken ter inspiratie door mocht geven via mijn blog. Natuurlijk gaf Albertine daar haar toestemming voor. Bij deze dus!

Verwerken

Albertine nodigde voor een gezamenlijke dag de vrouwen uit die in haar leven van groot belang zijn geweest – en zijn. Aan deze vrouwen vroeg ze een lapje mee te nemen met het doel van de meegebrachte lapjes een warme deken van liefde en vriendschap te maken. Een prachtige, uitvoerbare vorm van – letterlijk – verwerken.

Dag van liefde en vriendschap

Zo kwamen in de afgelopen nazomer de vrouwen die bijzondere betekenis hebben voor Albertine bijeen voor een prachtige dag vol van warmte en liefde. En met de door Albertine gevraagde lapjes.

Deken

In de afgelopen wintermaanden verwerkte Albertine deze lapjes tot de prachtige, warme deken van liefde en vriendschap. Een prachtig ritueel van verwerken en helen dat mogelijk ook jou inspireert.

Inspiratie

Albertine vond inspiratie voor haar deken van liefde en vriendschap in de prachtige wollen troostdeken die Geerte Cammeraat jaren geleden maakte (zie foto boven).

Lees meer

De weg van liefde ligt voor je open

Gepubliceerd op zaterdag

De weg van liefde

De schrijf-retraite De weg van liefde in Codiponte van 8 – 14 oktober 2022 gaat door!
Er is nog plaats: ook voor jou ligt deze weg nog open.

Tijd voor jezelf.
Rust voor jezelf.
Aandacht voor jezelf.
Liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide.
Deskundige aanwezigheid van Titia.

Woord en beeld

Je gezien voelen. Gehoord. Gesteund door de deskundige aandacht en aanwezigheid van Titia. Geen dwingend programma, maar een programma dat met jou en door jou ontstaat. Op maat. Waarin jij helemaal tot je recht komt. Dat jou alle ruimte geeft om op jouw manier, en op jouw tijd, woorden te geven aan Verlaat Verdriet-thema’s die op dit moment voor jou belangrijk zijn. Beelden te geven aan gevoelens, waardoor nieuwe woorden zich aan kunnen dienen.

Innerlijke wijsheid

Je innerlijke wijsheid laten spreken. Natuurlijke wijsheid die zo lang verborgen heeft gezeten onder hardnekkige overtuigingen. Je gedragen weten in gezelschap van ervaringsgenoten met wie je kunt huilen. Kunt lachen. Genieten. Met wie je diep kunt gaan. En met wie je weer op kunt staan om verder te gaan. Met wie je kunt genieten van de liefdevolle gastvrijheid van Maartje. Van de heerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidt.

Dat is wat De weg van liefde ook jou kan brengen.
Het kan nog, er is nog een plekje voor je.
Je bent van harte welkom!

Lees meer

Informatie

Wil je meer weten over De weg van liefde?
Neem snel contact op met Titia:
of bel Titia 06 – 53 76 58 43

Je hebt niet eens herinneringen aan je overleden ouder….

Gepubliceerd op vrijdag

Hoe vaak zullen Verlaat Verdriet-ers de dooddoeners te horen krijgen. De Verlaat Verdriet-ers die in hun allereerste levensjaren hun moeder/hun vader verloren. Of die hun vader verloren voor hun geboorte.

‘Ach, je was zo jong.’
‘Kinderen zijn zo flexibel.’
‘Je hebt je moeder/je vader nauwelijks gekend, dan kan je haar/hem ook niet missen.’
‘Zit je daar nou nog mee? Je hebt niet eens herinneringen aan je moeder/je vader.’ (alsof het pas echt erg wordt als je wel herinneringen hebt).

Dooddoeners

Je verloor in je eerste levensjaren je ouder. Of je verloor je vader toen je nog in de buik van je moeder zat. Je weet dat er iets schort aan je. In je. Aan je leven. Maar wat? Je houdt er maar liever je mond over, want je kent ze maar al te goed. De dooddoeners. ‘Gelukkig heb je je vader helemaal niet gekend.’ ‘Ach, je was nog zo jong toen je moeder overleed.’ En, eerlijk gezegd, denk je zelf ook met enige regelmaat: ‘Ik stel me aan.’ ‘Ach, zo was nou eenmaal mijn jeugd. Ik weet eigenlijk niet wat ik mis.’

Gisteren ben ik begonnen aan het boek van Max Nieuwdorp Wij zijn onze hormonen. En nee: ik ga niet om de haverklap uit dit boek citeren (is nu mijn plan). Maar onderstaande pagina’s deel ik wel graag met je. Met jou, Verlaat Verdriet-er die zo heel jong haar/zijn ouder verloor. Om je teweer te stellen tegen de bekende dooddoeners. Maar vooral: voor jezelf!

Citaat

Blz 58/59
…………………………..als je vroeg in je leven wordt blootgesteld aan het stresshormoon cortisol, blijven bepaalde genen voor de rest van je leven anders afgesteld. Sommige van onze hormonen hebben dit krachtige effect; je genen zelf veranderen niet, maar ze functioneren minder goed waardoor je gezondheid verslechtert. 

De effecten van hormonale schommelingen tijdens een zwangerschap kunnen lang doorwerken in het zich nog ontwikkelende lichaam en brein van het kind. Ernstige chronische stress tijdens de zwangerschap (zoals bij natuurrampen of oorlogen) kan onomkeerbare schade toebrengen aan de neurologische ontwikkeling van foetussen – denk aan de kinderen die in de Hongerwinter werden geboren. De zogenaamde ‘Critical development period’ van het kind valt dan samen met de periode waarin de stresshormonen in het bloed van de moeder hoger zijn. 

Omdat deze hormomen invloed hebben op ons immuunsysteem en ons brein, zien we de effecten daarvan terug in tal van onze lichamelijke en mentale gedragingen. Dat kan zich later in het leven op allerlei manieren uiten, denk aan: slechtere concentratie, (faal)angst, gebrekkiger algemeen functioneren en mogelijk zelfs schizofrenie. In een groot Deens bevolkingsonderzoek onder 1,3 miljoen baby’s, geboren tussen 1973 en 1995, vonden onderzoekers een verband tussen ernstige stress en intens verdriet in het eerste trimester van de zwangerschap (zoals de dood van een geliefde of een ander trauma) en een toename van het aantal misvormingen en premature geboorten. 

In een ander onderzoek werd aangetoond dat emotionele stress bij gezonde zwangere vrouwen ook schade toebrengt aan de motorische en cognitieve ontwikkeling van hun tweejarige kinderen. Helaas kunnen we niet voorspellen bij wie vroege hormoonschommelingen in de baarmoeder tot problemen zullen leiden en bij wie niet. Het is bijzonder complex, maar over het algemeen geldt: hoe eerder en heftiger tijdens het leven zo’n cocktail aan signalen zich aandient, hoe verder de impact ervan reikt. Hormonen kunnen dus bijna op een science-fictionachtige wijze invloed uitoefenen op onze toekomst. 

Meer lezen

Max Nieuwdorp: Wij zijn onze hormonen

 

ZEER. Dit zijn onze verhalen

Gepubliceerd op donderdag

Zeer

Dit zijn onze verhalen. Ze laten zien hoe jong ouderverlies er echt uit ziet.

  • Ben je Verlaat Verdriet-er? (dus: verloor je voor je 20e levensjaar je ouder(s) door overlijden)?
  • Heb je deelgenomen aan symposium ZEER in 2017?
  • Heb je er zin in mee te werken aan een boek met foto’s en tekst?

Dan nodig ik je graag uit om jouw bijdrage te leveren aan ZEER. Dit zijn onze verhalen.

Introductie

Symposium ZEER, 2017. Als je deelnemer was, dan herinner je je vast nog de bijzondere impact van de foto-presentatie van de ouders die er al zo lang niet meer zijn. Alle beelden die langskwamen. De uitnodiging om de foto(‘s) van jouw ouder(s) te delen met je naaste buur-Verlaat Verdriet-ers. Je verhaal met ze te delen.
Wat bij betreft is dat veruit de meest indrukwekkende en bijzondere start geweest die ik ooit heb meegemaakt van een symposium. Een begin dat mede kleur en vorm heeft gegeven aan de warmte, de intensiteit en de geborgenheid van deze bijeenkomst ZEER.

Ik wil hier iets mee, wist ik al vanaf het begin. Maar wat? Hoe? In welke vorm?
Gisteren, in de wachtruimte van de fysiopraktijk, kwam ik een boek tegen. Zodra ik het boek in handen had wist ik het: DIT! Zo wil ik het! In een mum van tijd had ik de synopsis klaar.
De eerste Verlaat Verdriet-ers hebben zich al gemeld om aan dit ZEER-project deel te nemen. Alleen al door ze te vertellen wat mijn plan is. Bij voldoende aanmeldingen kan project ZEER meteen van start gaan!

Kortom

  • Ik ben op zoek naar 25 Verlaat Verdriet-ers die hun verhaal met foto(‘s) van hun ouder(s) in boekvorm willen delen;
  • Eerste criterium is de volgorde van aanmelding;
  • Tweede criterium: voorrang hebben de Verlaat Verdriet-ers die deel hebben genomen aan symposium ZEER 2017;
  • Derde criterium: Vijf mannen die hun moeder hebben verloren en vijf vrouwen die hun moeder hebben verloren. Vijf mannen die hun vader hebben verloren en vijf vrouwen die hun vader hebben verloren. En vijf Verlaat Verdriet-ers die hun beide ouders hebben verloren.

Uitnodiging

Heb je, na deze korte introductie, zin om jouw bijdrage te leveren aan dit boek?
Meld je dan snel bij mij:

Zodra ik jouw aanmelding heb ontvangen, ontvang je van mij een meer uitgebreide uitnodiging, met meer informatie. Je kunt dan alsnog besluiten of je mee wilt doen.

Je bent van harte welkom!

Titia Liese  

 

De kracht van innerlijk beeld ervaren

Gepubliceerd op woensdag

Ik heb het weer helemaal aan den lijve ervaren. Dit wonderlijke proces van innerlijk beeld. Van visualisatie. Van incarneren.

Appartementen

We zijn in mijn Casa Bicaudata in Codiponte. Maartje, Carin en ik. Doorlopen het huis. Bekijken de mogelijkheden die het huis biedt voor appartementen. ‘Daar kun je een prachtig appartement van maken’ roept Carin enthousiast (zie foto blog Gesprek met de architecte over Casa Bicaudata) ‘Deze ruimte restaureren. Die kamer erbij betrekken. Hier een muur, dan kan komt daar de keuken.’

‘En hier kunnen wc en douche,’ wijst Maartje. Ik kijk zwaar twijfelend het lange donkere tamelijk smerige gangetje in. ‘Hoe krijg je dat in die ruimte voor elkaar?’ vraag ik. ‘Laat dat maar aan mij over’ zegt Maartje beslist.

Fra Angelico

‘Het huis gaat tegen me praten’ voel ik steeds sterker van binnen. Het komt nu echt tot leven. In de loop van de verdere dag krijg ik steeds sterker het beeld voor ogen van een van mijn lievelingsfresco’s. De verkondiging, fresco geschilderd door Fra Angelico. Beeld van verstilling. Van verwachting. Van liefde. ‘Ken je de fresco van Fra Angelico?’ vraag ik aan Maartje. ‘Ja’ zegt ze. ‘Die ken ik heel goed.’ ‘Dit beeld heb ik voor me voor een van de drie appartementen’ zeg ik tegen Maartje.

De weg van liefde

Ik voel wat er in me gebeurt. Hoe dit beeld in me mijn huis als het ware laat incarneren. Het wordt mijn huis. En het huis ‘praat tegen me‘. Een nieuwe werkelijkheid ontstaat in me.
Dat kan gebeuren als je de tijd neemt. De ruimte. Als je de mensen om je heen hebt met wie je kunt delen. Die jou inspireren. Die jij inspireert. Woorden geven aan beelden. Beelden geven aan woorden. Dit wonderbaarlijke, prachtige proces gun ik iedere deelnemer aan de schrijfretraite De weg van liefde

Lees meer

Lees meer over ons project op het pleintje van Codiponte

Gesprek met de architecte over Casa Bicaudata

Gepubliceerd op dinsdag

Ik kende haar nog niet. De architecte die de plannen en de begeleiding van de restauratie van Casa Bicaudata op haar schouders heeft genomen.

Architecte

Met haar feilloze neus voor kwaliteit heeft Maartje haar gevonden. Samen – Maartje, Davide, Carin en ik – zitten we in het rommelige kantoor van de architecte. ‘Waarom eigenlijk ben ik me deze Italiaanse architecte voor gaan stellen als jong, snel en hip?’ vraag ik me af. Voor me zit een mevrouw van ruimschoots middelbare leeftijd. Gevuld. Correct gekleed, maar verre van hip (nou ja: haar halssieraad mag mee doen). Enigszins afstandelijk. Zakelijk. Deskundig, vangt zelfs mijn rudimentaire Italiaans op. Meer dan deskundig op het gebied van restauraties van Middeleeuwse panden.

Mijn Casa Bicaudata heeft ze ingemeten. De tekeningen van de indeling van het huis die ze heeft gemaakt liggen klaar op haar bureau. Het is overduidelijk dat ze goed heeft geluisterd in het voorgesprek dat ze heeft gehad met Maartje. Na maanden geleden besloten te hebben dat ik op moest houden te proberen met mijn Nederlandse hoofd van een Italiaans middeleeuws restauratieproject een huis te maken waarin kan worden gewoond voel ik dat er een verandering in me gaande is.

‘Het huis praat tegen ons’ zei Maartje in een van onze eerste gesprekken over het project. ‘Tegen mij (nog) niet’ dacht ik toen ik Maartje dit hoorde zeggen. ‘Maar misschien komt dat nog wel.’

Najaar

Dit najaar gaat het bouwbedrijf beginnen met de restauratie, is het plan. Te beginnen met het pand waarin Maartje en Davide hun restaurantje gaan beginnen.
Daarna komt mijn huis aan de beurt. We zullen het gaan zien!

Wij zijn onze hormonen – Max Nieuwdorp

Gepubliceerd op dinsdag

Wij zijn onze hormonen

Ik las over dit boek in de Volkskrant van zaterdag 3 september 2022. Zojuist door mij aangeschaft bij de boekwinkel: Max Nieuwdorp – Wij zijn onze hormonen
Ik ben reuze benieuwd naar dit boek!

Op het achterplat van het boek

Waarom reageren we zo heftig op een spannende situatie?
Hoe komt het dat mannen en vrouwen als ze ouder worden meer op elkaar gaan lijken?
En waarom hebben oudere mensen meer behoefte aan zout eten?

Onze hormonen spelen bij veel alledaagse zaken een grote rol. Vanaf het moment dat we verwekt worden tot de seconde dat we onze laatste adem uitblazen. Zo regelen ze onze ontwikkeling in de puberteit. Zorgen ze voor een succesvolle zwangerschap. En zijn ze leidend bij het verouderingsproces.

De wetenschappelijke kennis over de manier waarop hormonen hun functie in ons lichaam uitoefenen, is in de afgelopen zeventig jaar enorm toegenomen. Tegelijkertijd zijn veel inzichten onderbelicht gebleven. Zoals de grote invloed van onze darmbacteriën op onze hormoonhuishouding. De ontwikkelingen die het vrouwelijk lichaam doormaakt tijdens de overgang. En de afname van mannelijke hormonen tijdens de andropauze.

In dit fascinerende boek wordt de macht van onze hormonen op alle vlakken en in alle levensfasen toegankelijk en uitgebreid beschreven. Max Nieuwdorp werd hiertoe geïnspireerd door het dagelijkse contact met zijn patiënten. 

Boek

Max Nieuwdorp
Wij zijn onze hormonen

Interview met Khalid Kasem in Volkskrant Magazine

Gepubliceerd op dinsdag

In Volkskrant Magazine van zaterdag 3 september 2022 staat een interview met talkshow-presentator/advocaat Khalid Kasem. Kasem’s moeder overleed in 1987 aan een leveraandoening.

‘Hoe ging je als 9-jarige om met haar dood?

Rationeel. Het was zo, het was een feit, en ik ging door. Ik voelde het gemis, want mijn moeder was altijd thuis en ik sliep als jongste nog vaak bij haar in bed. Ik zag in de ogen van anderen de meewarige blikken als ze naar me keken. Dan liep ik met mijn zussen door het winkelcentrum en kreeg ik van een kennis een aai over mijn bol, en dan zag ik die blik. Maar ik heb mezelf nooit zielig gevonden, echt nooit. De wereld is hard, je moet je leven zelf vormgeven. Dat is wat ik heb geleerd van haar dood. Ik koos ervoor om niet in een hoekje te gaan zitten huilen.’

Je hebt zelf als mental coach lesgegeven aan de hand van filmfragmenten. Wat heb je zelf geleerd over het leven door te kijken naar films?

‘Ik keek films om te zien hoe personages omgaan met tegenslagen. Zo heb ik mezelf er vaak van kunnen overtuigen dat er licht was aan het einde van de tunnel. Eigenlijk is elk verhaal over ontwikkeling hetzelfde: het gaat om learning, earning, burning, returning. Dat pikte ik op uit het boek The hero with a thousand faces, van literatuurwetenschapper Joseph Campbell. Daarin beschrijft hij dat de hoofdpersoon in heldenverhalen steevast een reis doorloopt, een avontuur aangaat buiten zijn comfortzone, iets onderneemt in een nieuwe onzekere wereld. Je leert iets, je past het toe, het toepassen valt tegen, maar uiteindelijk volgt de voldoening.’ 

Lees meer

  • Volkskrant Magazine 3 september 2022
  • In zijn blogs op zijn website Späte Trauer schrijft Bert Pekelder regelmatig over hetzelfde boek: The hero with the thousand faces.

 

 

 

Kasteelvrouw in Italië

Gepubliceerd op dinsdag

Kasteelvrouw

‘Je bent dus nu een kasteelvrouw’ zegt Maartje met een smakelijk lachje.
We staan op ‘ons’ pleintje in Codiponte. Maartje. Carin. En ik. ‘Dit deel van Codiponte heet Castello.’ Het is het oudste deel van het dorp. Letterlijk op – en onder – de vleugels van de ruïne van wat ooit een groot en machtig Middeleeuws kasteel is geweest. ‘Nog altijd is de tweedeling in het dorp zichtbaar en ervaarbaar. Boven, in Castello, woonden de mensen met macht. Met aanzien. De ‘meesters.’ De mensen zonder macht, zonder aanzien, leefden beneden in het dorp. De ‘dienenden’ vertelt Maartje verder.

Appeltjesfeest

‘Bij dorpsfeesten, zoals bijvoorbeeld bij het Appeltjesfeest in de eerste week van september, is deze tweedeling nog altijd aanwezig. Deze twee groepen, de mensen van ‘boven’ en de mensen van ‘beneden’, mengen zich op deze feestavonden niet.’

Ik zie het zo voor me. Traditionele Nederlandse verjaardagsfeesten. De vrouwen samen aan de ene kant van de kamer. De mannen samen aan de andere kant van de kamer. Zo gaat dat anno 2022 in veel gevallen in Nederland nog steeds. En zo gaat dat anno 2022 in Codiponte ook nog steeds.

‘Je bent dus nu kasteelvrouw.’ hoor ik Maartje dus zeggen. ‘Een vrouw met aanzien. Een vrouw van ‘boven’.’
Nou: deze ‘kasteelvrouw’ heeft in haar hele leven nooit bedacht dat ze ooit in haar leven ‘kasteelvrouw’ zou zijn in Italië. Maar als het dan toch zo is, dan ga ik er maar voluit van genieten.
Mijn eerste Appeltjesfeest moet ik nog mee gaan maken. Wat mij betreft zal dat zeker niet plaats gaan vinden vóór september 2023. Maar dan zal ik gaan zien – en beleven – wat mijn plaats is. Daar. In Italië. In Codiponte.
Kasteelvrouw.
Of misschien toch niet.