Stralende liefde
‘Dit is mijn papa’.
Met een stralend gezicht wijst het jongetje (drie-en-half jaar) naar zijn papa.
Gisteren was ik getuige van de liefde tussen een zoontje en zijn vader. Een vader en zijn zoontje die elkaar ruim een jaar niet hebben gezien en gesproken.
En werd intens geroerd door liefde.
Door loyaliteit.
Wat vooraf ging
Vader
Vader van het jongetje leeft sinds een jaar of twee in een wereld van psychoses, ongeremde woede en aanvallen van gewelddadigheid. Tijdens de zwangerschap vastbesloten een goede vader te zijn, maar niet bij machte dat te doen wat nodig is om daadwerkelijk een verantwoordelijke opvoeder te zijn.
Moeder
Moeder van het jongetje, Verlaat Verdriet-ster, weet uit ervaring maar al te goed hoe belangrijk een papa in het leven van een kind is. Toch heeft ze moeten besluiten dat de vader, gezien zijn onvoorspelbare gedrag, geen contact kan hebben met zijn zoontje. In ieder geval niet zolang de vader niets verandert in zijn gedrag.
Jongetje
Jongetje mist zijn papa.
‘Papa wil mij niet meer zien’ zei het jongetje kortgeleden tegen zijn moeder.
‘Papa is ziek’ zei de moeder tegen het jongetje. ‘Papa moet eerst beter worden’.
De moeder van het jongetje heeft een nieuwe relatie. Het jongetje heeft een nieuw soort van papa. Een papa op wie hij zeer is gesteld. Een papa die wel opvoedingsverantwoordelijkheid op zich neemt.
Maar zijn echte papa: dat is zijn echte papa.
Samen bouwen
Gisteren troffen het jongetje en zijn echte papa elkaar, niet gepland, bij de opa van het jongetje.
Ik trof ze daar.
Samen waren ze een toren aan het bouwen.
Beiden straalden van intens geluk.
Samen bouwen!
‘Dit is mijn papa’ zegt het jongetje en wijst trots naar zijn vader.
De Verlaat Verdriet-er in mij
De Verlaat Verdriet-er in mij ziet een heleboel:
- Een jongetje van drie-en-half dat zijn vader heel erg mist. Ook al doet hij het in het dagelijks leven nog zo goed – intelligent, wijs, geestig en vrolijk als hij met z’n drie-en-half jaar is.
- Een papa die wel de kans heeft zijn zoontje op te zien groeien, maar die kans voorbij laat gaan.
- Een mama die laveert tussen weten hoe belangrijk papa’s zijn in een kinderleven. Die haar kind zijn papa gunt, maar niet de papa zoals die zich nu manifesteert. Een moeder die voortdurend zoekt tussen eerlijkheid – ze weet uit eigen ervaring maar al te goed dat eerlijkheid voor een kind belangrijk is. Tussen de informatie die een kind aankan over de werkelijkheid. Tussen de informatie die een kind meeneemt naar buiten. Naar de kinderopvang. Naar z’n vriendjes en vriendinnetjes, enzovoort.
- De kracht van familiebanden. Die vanzelfsprekende kracht doet zich gelden. Wat wij – volwassenen – ook van elkaar vinden: die kracht eist zijn eigen bestaansrecht op.
Papa is papa
‘Heb je de confrontatie overleefd?’ Ik stuur de Verlaat Verdriet-mama een berichtje als ze het jongetje heeft opgehaald bij z’n opa. De moeder, die – zoals zoveel Verlaat Verdriet-ers – een zeer stress-gevoelig lijf heeft. ‘Het weerzien is voor het jongetje bijzonder. Papa is papa, wat wij ook van hem vinden’, bericht de moeder van het jongetje me terug.
Missen
Wat kun je als heel jong jongetje je papa intens missen!
En wat doet dat missen, ook als je een heel klein jongetje bent, vreselijk veel met je.
